Συνήθως αποκαλούνται και Black Rose UK για να αποφευχθεί το μπέρδεμα με τους Δανούς Black Rose (στους οποίους έκανε το ξεκίνημά του ο King Diamond). Δημιουργήθηκαν ως ICE το 1978 στην περιοχή του Βορειοανατολικού Yorkshire από τους Steve Bardsley (κιθάρα, φωνή), Marty Rajn (μπάσο) και Mark Eason (τύμπανο). Με την αντικατάσταση του τελευταίου από τον Charlie Mack και την προσθήκη του Kenny Nicholson (κιθάρα) η μπάντα ηχογράφησε το demo της το οποίο είχε αρκετή επιτυχία στο τοπικό underground.

Όπως ισχύει και με άλλους Βρετανούς (π.χ. Def Leppard) οι Black Rose ξεκίνησαν μεν την εποχή που εκκολάφθηκε το NWOBHM, ενώ και ο ήχος των πρώτων κυκλοφοριών τους εντάσσεται εκεί, αλλά από την αρχή σχεδόν λοξοκοίταξαν προς Αμερικάνικες, και συγκεκριμένα Glam, κατευθύνσεις. Αυτό, ανάλογα με τις προτιμήσεις και τα γούστα του καθενός, μπορεί να θεωρηθεί είτε κακό είτε καλό.

Από τους πιο χαρακτηριστικούς δίσκους τους παραμένει το ντεμπούτο LP τους Boys Will Be Boys (1984) με το ομώνυμο hit που φανερώνει όσο κανένα άλλο το μπόλιασμα του ήχου τους τόσο με τις Βρεταννικές ρίζες τους όσο και τις εμπορικές Glam προθέσεις τους, θυμίζοντας αρκετά πρώιμους Motley Crue, κάτι από Quiet Riot κτλ που τότε προκαλούσαν χαμό στις ΗΠΑ.

Εξίσου δυνατό και το Nightmare EP του 1985, και είναι σίγουρο πως αν το ομώνυμο κομμάτι είχε χρησιμοποιηθεί κάποιο από τα soundtrack των Nightmare on Elm Street (όπως ήταν η τάση τότε, δες και Dokken - Dream Warriors) η μπάντα θα υπήρχε στα ράφια και τις αναμνήσεις πολύ περισσότερων παιδιών των 80s!

Το Walk It How You Talk It (1987), τελευταίο full length τους για δύο δεκαετίες περίπου, τους είδε πιο μελωδικούς και εμπορικούς, αλλά υπήρξαν κάποια προβλήματα με την κυκλοφορία του δίσκου στις ΗΠΑ (λόγω και κάποιας συνωνυμίας τους με μια άλλη μπάντα - αμερικάνικη, όχι τους Δανούς) και αυτό ήταν η αρχή του τέλους για τη μπάντα. Διαλύθηκαν το 1989.

Κάνουμε ποδαρικό με βρισιές, αλλά δεν πειράζει. Ετοιμάζουμε για λίγο αργότερα μέσα στον μήνα ένα αφιέρωμα που ελπίζουμε να φανεί ενδιαφέρον σε κάποιους, αλλά στο μεταξύ έπεσε στην αντίληψή μας στο trailer μιας ταινίας rock που κατά τα φαινόμενα ΔΕΝ είναι για rockers. Ένας φίλος (ο οποίος παίζει Gran Turismo ακούγοντας Jimmy Hendrix και AC/DC) συνόψισε λέγοντας "Η ταινία δεν θα βλέπεται".

Το Rock of Ages είναι ένα ακόμη θεατρικό μιούζικαλ που γίνεται ταινία από το Hollywood η οποία θα κυκλοφορήσει μέσα στο '12. Καλά τα μιούζικαλ για όσους τα γουστάρουν, αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε την οποιαδήποτε σύγκλιση μεταξύ του κοινού των μουσικοχορευτικών παραγωγών του Broadway, και των rockers. Είναι σαν να βάζεις μερέντα στην πίτσα, ή πεπερόνι στο παγωτό. Ασύμβατα πράγματα. Δεν μπορείς να ακούσεις το "Not Gonna Take It" των Twisted Sister από ξανθές Αμερικανιδούλες που ούτε καν γνωρίζουν για την κατάσταση η οποία οδήγησε στη σύνθεσή του.

Δεν νομίζουμε πως το μεγαλύτερο ποσοστό από το κοινό που αγάπησε το μιούζικαλ γνώρισε στη συνέχεια τα αυθεντικά κομμάτια, και για να πούμε την αλήθεια, ίσως απέκτησε και την λάθος εικόνα γι αυτό που είναι και αντιπροσωπεύει η μουσική αυτή. Διαιώνιση των στερεότυπων, και άγιος ο Lemmy.

Δείτε το trailer (το οποίο κυκλοφόρησε στα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη), και τα συμπεράσματα δικά σας. Πάντως ο Tom Cruise στο ρόλο του (glam) "μεταλλά" θα είναι θέαμα είτε απωθητικό, είτε χαβαλετζίδικο, ανάλογα πως θα το δεις.

Οι Kix δημιουργήθηκαν το 1977 στο Maryland των ΗΠΑ από τους Ronnie  Younkins και Donnie Purnell, αλλά όπως και αρκετοί άλλοι που οι αρχές τους τοποθετούνται στα 70s, γνώρισαν την επιτυχία στο τελευταίο μισό των 80s.
 

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1981, και το πιο γνωστό κομμάτι με σταθερή παρουσία σε συναυλίες είναι το "Love At First Sight". Για το Cool Kids (1983) έφυγε προσωρινά από τη μπάντα ο Ronnie Younkins και ακολούθησαν ένα πιο εμπορικό δρόμο. Ο δίσκος παραμένει καλός, αλλά ορισμένα κομμάτια του είναι σχεδόν αχαρακτήριστα!
 

Για το Midnite Dynamite (1985) οι Kix συνεργάστηκαν με τον παραγωγό Beau Hill (RATT, Warrant, Winger), και ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί και η αρχή της ανόδου τους σε πιο mainstream ακροατήρια. Δυνατό το ομώνυμο κομμάτι, όπως και τα πιο funky "Cold Shower" και "Sex".


Το επόμενο Blow My Fuse (1988) ήταν το πιο επιτυχημένο τους μέχρι στιγμής, με πολύ δημοφιλή single όπως το "Don't Close Your Eyes" (με στίχους ενάντια στην αυτοκτονία), "Cold Blood" και το ομώνυμο "Blow My Fuse". Ο δίσκος έγινε πλατινένιος και τα βίντεο έγιναν σταθερά στο playlist του MTV. Κυκλοφόρησαν λίγο αργότερα το 1989 σε βιντεοκασέτα, μαζί με σκηνές από το backstage.
 

Το Hot Wire (1991) συνέχισε την δοκιμασμένη συνταγή του Fuse, με λιγότερη επιτυχία όμως. Στην διάρκεια της περιοδείας του 1992 ηχογράφησαν και μια ζωντανή εμφάνιση στο πανεπιστήμιο του Maryland, το οποίο κυκλοφόρησε ως Live (1993). Το άλμπουμ έχει και τον ανεπίσημο τίτλο Contractual Obligation Live (Υποχρεωτικό από το Συμβόλαιο Live). 
 

Το 1994 τους έδιωξε (όπως και αρκετούς άλλους) η Atlantic, και η μπάντα κυκλοφόρησε τον τελευταίο της δίσκο μέχρι σήμερα, Show Business (1995) με την CMC International.


Έκτοτε τα μέλη ασχολήθηκαν με διαφορετικά side projects. Ο τραγουδιστής Steve Whitman δημιούργησε το 1996 τους Funny Money. Ο Ronnie Younkins συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή Jeremy L. White για ένα δίσκο, The Slimmer Twins: Lack of Luxury. Δημιούργησε αργότερα και τους Blues Vultures κυκλοφορώντας και ένα δίσκο Cheap Guitars & Honky Tonk Bars.


Οι Kix επανενώθηκαν το 2003 με την κλασική τους σύνθεση, με μόνη απουσία του Donnie Purnell, ενός από τα ιδρυτικά μέλη και βασικού συνθέτη. Αντικαταστάθηκε στο μπάσο από τον μπασίστα των Funny Money, Mark Schenker. Η σύνθεση των Steve Whitman (φωνητικά), Ronnie Younkins (κιθάρες), Brian Forsythe (κιθάρες), Jimmy Chalfant (τύμπανα) και Mark Schenker ξεκίνησε με reunion συναυλίες το Σεπτέμβριο του 2004, και έκτοτε παραμένει δραστήρια συναυλιακά, χωρίς να έχει κυκλοφορήσει δίσκο με καινούριο υλικό από το 1995.

Οι Vain είναι μια ακόμη από τις πολλές μπάντες που ξεκίνησαν στα μέσα των 80s, όταν το Καλιφορνέζικο rock ήταν στα ντουζένια του. Ίσως ένοιωθαν και λίγο σαν "εξόριστοι" στην αρχή της πορείας τους καθώς έπαιζαν στην Bay Area του San Francisco (αν αναρωτιέστε για ποιο πράγμα είναι γνωστή η Bay Area του San Francisco, μάλλον λάθος κείμενο διαβάζετε!)






Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους No Respect το 1989 με την Island Records, και το single του Beat the Bullet (μαζί με το συνοδευτικό βίντεο) είχαν κάποια επιτυχία, και η μπάντα βγήκε σε ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Skid Row.


Παρά το αξιόλογο υλικό τους ίσως δεν είχαν αυτό το "κάτι" που θα τους έκανε να ξεχωρίσουν ανάμεσα στις αμέτρητες μπάντες της εποχής, και η εταιρία τους Island Records "έσπασε" το συμβόλαιό τους προτού κυκλοφορήσει ο δεύτερος δίσκος. Ήταν 1991, και η εποχή ήταν δύσκολη για όλους εκτός από τα πολύ μεγάλα ονόματα του είδους.








Με την αποχώρηση δύο βασικών μελών (West και Rickard) και την προσχώρηση του drummer Steven Adler (Guns N'Roses) η μπάντα κινήθηκε για λίγο ως Roadcrew, αλλά σύντομα διαλύθηκε.






Ο Ιθύνων νους της μπάντας Davy Vain κυκλόφόρησε σόλο δίσκο το 2000, ενώ το ενδιαφέρον για τη μπάντα αναθερμάνθηκε το 2005 με την επανακυκλοφορία του ντεμπούτου τους από την Gott Discs. Μια περιοδεία στην Βρετανία είχε επιτυχία, όπως και ο καινούριος τους δίσκος μετά από μια δεκαετία, το On The Line (2005).


To 2009 ο Davy Dain κυκλοφόρησε επίσημα μέσω του δικού του label, Jackie Rainbow Records, κόπιες του "χαμένου" δίσκου του 1991.






Δισκογραφία

• 1989 - No Respect
• 1991 - All Those Strangers (2009)
• 1994 - Move On It
• 1995 - Fade
• 2000 - Davy Vain - In From Out Of Nowhere
• 2005 - Down The Line

Ένας ακόμη από τους σχετικά παραγνωρισμένους αλλά πολύ αξιόλογους εκπροσώπους του Hard Rock/Glam Metal των 80s, οι Autograph δεν έφτασαν ποτέ τα εμπορικά μεγέθη άλλων πιο γνωστών ονομάτων του είδους, αλλά παραμένουν κλασικοί. Οι προφανείς συνειρμοί που δημιουργεί το όνομα σε fan του είδους είναι σωστοί, καθώς ο ιδρυτής της μπάντας Steve Plunkett εμπνεύστηκε το όνομα από το γνωστό hit των Def Leppard, "Photograph".

Η μπάντα έκανε το ξεκίνημά της το 1983 όταν ο Plunkett άφησε τους Silver Condor, και μάζεψε μερικούς φίλους του από διάφορα μουσικά project που είχε συμμετέχει μέχρι τότε. Στην κιθάρα βρέθηκε ο Steve Lynch (ο οποίος είχε παίξει με τον Plunkett στους Looker), στο μπάσο ο Randy Rand (έπαιζαν μαζί με τον Plunkett στους Wolfgang), στα πλήκτρα ο Steve Isham (από Holly Penfield) και στα τύμπανα ο Keni Richards (από Jon Doe), η φιλία του οποίου με τον David Lee Roth βοήθησε τους Autograph στα πρώτα τους βήματα για την αναγνώριση.


Σημαντική βοήθεια υπήρξε και ένας άλλος φίλος, ο Andy Johns, γνωστός παραγωγός της εποχής, ο οποίος προσκάλεσε τη μπάντα να επαναηχογραφήσει τα πρώιμα, και αρκετά ακατέργαστα στον ήχο, demo της στο στούντιο Record Plant, εντελώς δωρεάν και υπό την καθοδήγησή του. Ο Keni Richards έδωσε μια κόπια από το demo αυτό και στον Lee Roth, ο οποίος και τους προσκάλεσε ως support στην περιοδεία των Van Halen για το 1984. Συνολικά έπαιξαν 48 show, και σε ένα από αυτά, στη Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, υπέγραψαν με την RCA.

Sign in Please (1984)

Το ντεμπούτο τους Sign In Please (1984) περιέχει το πιο χαρακτηριστικό τους κομμάτι, και το μεγαλύτερο hit της καριέρας τους, "Turn Up The Radio". Όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις (δες Sabbath και Paranoid) το κομμάτι ήταν ένα από τα τελευταία που ηχογραφήθηκαν και μπήκαν στο άλμπουμ σαν "γέμισμα". Όμως, ήταν ο βασικός λόγος που ο δίσκος έγινε χρυσός (και αργότερα πλατινένιος). Πέρα από το Turn Up The Radio, βέβαια, ολόκληρος ο δίσκος είναι ένα διαμάντι του είδους.

That's the Stuff (1986)

Εξίσου καλός είναι και ο That's The Stuff (1985) που ακολούθησε, αλλά παρά το ότι η μπάντα έκανε περιοδείες με ονόματα όπως οι Motley Crue και οι Heart, οι πωλήσεις του ήταν σχετικά απογοητευτικές σε σύγκριση με τον προηγούμενο. Τελικά έγινε και αυτός χρυσός, βοηθούμενος σε μεγάλο βαθμό από το hit "Blondes in Black Cars".






Παράλληλα οι Autograph συμμετείχαν και σε OST ταινιών, με το "You Can't Hide From The Beast Inside" για το Fright Night (εκείνη η ταινία που το εξώφυλλό της σε στοιχειώνει όταν το δεις σε μικρή ηλικία) και το "Winning Is Everything" για το Youngblood.

Loud and Clear (1987)

Ο τρίτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με την RCA ήταν το Loud And Clear (1987), στο εξώφυλλο του οποίου για πρώτη φορά εμφανίστηκαν οι ίδιοι στο εξώφυλλο, όπως και ένα νέο "μεταλλικό" και εντελώς 80s λογότυπο στην θέση της λιτής αναγραφής του ονόματός τους. Παραγωγός ήταν ο παλιός φίλος τους Andy Johns, και το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου συνοδεύτηκε από ένα μουσικό βίντεο στο οποίο συμμετείχαν ως θεατές ο τρελός και ο θεότρελος δηλ. ο Ozzy Osbourne και ο Vince Neil των Motley Crue.




Η μπάντα εμφανίστηκε επίσης στο Headbangers Ball το 1987, όπως επίσης και στην ταινία Like Father Like Son (μια ταινία με τον Dudley Moore όπου ένας πατέρας και ένας γιος αλλάζουν σώματα). Στην ταινία ακούγεται λίγο το  "Dance All Night", ενώ εμφανίζονται να παίζουν και ένα άλλο κομμάτι από το Loud and Clear. Παρόλο που γενικά ο δίσκος ήταν καλός και τρία από τα κομμάτια του κυκλοφόρησαν ως single, δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία.


Το 1988 η μπάντα χάλασε το συμβόλαιό της με την RCA, και την ίδια περίοδο αποφάσισε να φύγει και ο Isham. Καθώς σκόπευαν να κινηθούν σε μια πιο "heavy" κατεύθυνση, αποφάσισαν να μην τον αντικαταστήσουν και απλά να συνεχίσουν χωρίς πλήκτρα. Ηχογραφήσεις για το νέο άλμπουμ τους έγιναν στα μέσα της ίδιας χρονιάς, όπως και κάποιες περιοδείες με τον νέο τους drummer, Eddie Cross. Δυστυχώς, όμως, μια νέα συμφωνία που έκαναν με την Epic οδηγήθηκε σε ναυάγιο, και η μπάντα αποφάσισε να διαλυθεί το 1989, με τον καθένα τους να ακολουθεί το δρόμο του σε διάφορες μπάντες και project.





Κομμάτια από το άλμπουμ αυτό θα κυκλοφορούσαν κάποια χρόνια αργότερα όταν ο Plunkett αποφάσισε να αναστήσει για λίγο το όνομα Autograph με το Missing Pieces (1997).





Το δισκάκι είχε θερμή υποδοχή από τους fan του είδους, και ο Plunkett αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο line-up με το όνομα Autograph το 2002, για ένα μόνο άλμπουμ, το Buzz (2003).




Εκτός Autograph o Steve Plunkett δούλεψε κυρίως ως συνθέτης στην All Nations Music, και είναι υπεύθυνος, για πάνω από 170 μουσικά κομμάτια σε διάφορες παραγωγές, μεταξύ άλλων και μέρος της μουσικής επένδυσης ταινιών όπως το Rock Star ή το Gods and Monsters. Κάποια από τα τραγούδια που έγραψε ηχογραφήθηκαν από τις Vixen, τους The Go-Go's, τον Marc Anthony και άλλους. Υπογράφει επίσης και εκατοντάδες κομμάτια σε διάφορες επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές όπως Beverly Hills 90210, Melrose Place, Sex and the City και The Simpsons (εδώ είμαστε!)


Ο Steve Lynch μετά από τη διάλυση του 1989 δούλεψε ως δάσκαλος μουσικής, ασχολήθηκε κυρίως με την συγγραφή βιβλίων σχετικά με την κιθάρα, ενώ αργότερα δημιούργησε και μια δική του μπάντα με όνομα Network 23.


Δισκογραφία

• 1984 - Sign In Please
• 1986 - That's The Stuff
• 1987 - Loud and Clear
• 1997 - Missing Pieces
• 2003 - Buzz

Σε κάθε εγκυκλοπαίδεια σχετικά με το metal, και ειδικά στο κεφάλαιο σχετικά με την Glam σκηνή του Sunset Strip στο Los Angeles, οι Mötley Crüe είναι ένα από τα πρώτα ονόματα που πρέπει να αναφέρονται. Παρέα βέβαια με τους Quiet Riot, καθώς είναι σχεδόν "συνιδρυτές" του Αμερικάνικου metal των 80s. Στους Quiet Riot αναφερθήκαμε στις αρχές του blog μας, ακριβώς πριν από δύο χρόνια, όπως και αναφερθήκαμε και στους διάφορους λόγους για τους οποίους, ενώ δημιούργησαν ένα τεράστιο hit όπως το Metal Health, στη συνέχεια στερήθηκαν την επιτυχία που ίσως τους άξιζε. Ίσως και η χρήση του Metal Health από τον Darren Aronofsky στους τίτλους της ταινίας The Wrestler να ήταν και συμβολική.

Από την άλλη, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικά για τους Mötley Crüe, καθώς η μπάντα είναι μια από τις πιο πετυχημένες του παγκόσμιου rock με εκατομμύρια πωλήσεις στο τσεπάκι τους, και την "τιμή" το όνομά τους να είναι αυτομάτως οικείο σε αρκετούς ανθρώπους που δεν έχουν καμμία σχέση με αυτό το είδος μουσικής. Βέβαια, η αναγνωρισιμότητα αυτή οφείλεται και σε διάφορες ιστορίες από τα 90s σχετικά με τον Tommy Lee, αλλά σε αυτό το blog επικεντρωνόμαστε κυρίως στη μουσική πλευρά και όχι στις σχέσεις μπίμπο από το Baywatch. Αν και στην περίπτωση αυτή είναι ίσως δύσκολο να διαχωρίσεις τη μουσική από το παρακμιακό και ηδονιστικό lifestyle των μουσικών που τη δημιούργησαν - οι Mötley Crüe ήταν ικανοί να τρομάξουν με τις καταχρήσεις τους ακόμη και τον ίδιο τον Ozzy (ο οποίος δεν παραλείπει να τους αναφέρει στην εφ'όλης της ύλης αυτοβιογραφία του), αυτό τα λέει από μόνο του.

Οι απαρχές της μπάντας τοποθετούνται στην πρώιμη μουσική δραστηριότητα του Ιταλικής (κατά το ήμισυ) καταγωγής Nikki Sixx - όπως πολλοί άλλοι Καλιφορνέζοι, ο μόλις 17 χρονών μπασίστας Frank Carlton Serafino Ferrana έψαχνε να βρει την άκρη του ως μέλος μπάντας στο Los Angeles, ενώ παράλληλα δούλευε και σε κάβα ποτών (τώρα αν αυτό δεν είναι ειρωνία, τι είναι;) Συνεργάστηκε για μικρό διάστημα και με τον επίσης μελλοντικό superstar, Blackie Lawless (W.A.S.P.) στους Sister. Καθώς έφυγε από τη μπάντα σχετικά σύντομα, δημιούργησε παρέα με τον επίσης απολυθέντα Lizzie Grey τους London. Τότε άλλαξε και το όνομά του στο γνωστό Nikki Sixx. Η μπάντα αυτή είναι σχεδόν καταραμένη να είναι περισσότερο γνωστή για το ότι πέρασαν από τις τάξεις της μουσικοί που γνώρισαν επιτυχία μέσα από πολύ πιο πετυχημένα συγκροτήματα (Cinderella, Gunners, W.A.S.P.) παρά για το δικό της υλικό, όμως οι δίσκοι τους αξίζουν τον κόπο για τους πιο "υποψιασμένους".

Μετά την αποχώρηση του από τους London, λοιπόν, ο Ιταλοαμερικάνος μπασίστας Nikky Sixx παρέα με τον Ελληνοαμερικάνο drummer Tommy Lee δημιούργησαν μια μπάντα που ήταν φυσικό να έχει μεσογειακό ταμπεραμέντο, τους Mötley Crüe. Επίσημη ημερομηνία ίδρυσης της μπάντας είναι η 17η Ιανουαρίου του 1981, δηλαδή πριν από 2 μέρες είχαν την τριακοστή τους επέτειο. Οι θέσεις της κιθάρας και των φωνητικών καλύφθηκαν από τους Mick Mars και Vince Neil. Έχει ενδιαφέρον και η επιλογή του τόσο ταιριαχτού τους ονόματος, καθώς ονομάστηκαν έτσι όταν κάποιο από τα μέλη απόκάλεσε τους υπόλοιπους "ένα πλήρωμα που δείχνει παρδαλό" ("motley looking crew"). Ίσως και σαν αναφορά στους Motörhead άλλαξε λίγο η ορθογραφία, αλλά λέγεται ότι έπαιξε ρόλο και το λογότυπο μιας γερμανικής μπύρας.


Η επιτυχία συνεχίστηκε αμείωτη για τη διάρκεια της υπόλοιπης δεκαετίας. Τα Theatre of Pain (1985) και Girls Girls Girls (1987) γνώρισαν επίσης τρελές πωλήσεις, αλλά και κάτι άλλο που ξεπερνούσε την τρέλα ήταν ο ηδονιστικός και γεμάτος καταχρήσεις τρόπος ζωής τους. Και καλά οι groupies και τα ξύδια, αυτά υπήρχαν από το τότε που κάποιος έβαλε μια κιθάρα στη πρίζα και ανέβηκε στη σκηνή, αλλά οι Crüe "έπαιξαν" ακόμη και με την ηρωϊνη. Ο Sixx αντιμετώπιζε το χειρότερο πρόβλημα εξάρτησης. Έφτασε στον πάτο λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 1987 όταν σταμάτησε η καρδιά του από υπερβολική δόση, θεωρήθηκε στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός, και σώθηκε χάρι σε ενέσεις αδρεναλίνης που του έγιναν από έναν γιατρό ο οποίος έτυχε να είναι και fan της μπάντας. Δεν ξέρουμε κατά πόσο τέτοιες ιστορίες είναι αληθινές σε όλες τους τις λεπτομέρειες, πάντως o Sixx έχει πει πως εμπνεύστηκε το το "Kickstart My Heart" από αυτό το περιστατικό.Κάτι που τους έβαλε λίγο "μυαλό" ήταν το τελεσίγραφο των μάνατζερ που τους απαγόρευσαν να περιοδεύσουν στην Ευρώπη ("θα σας επιστρέψουν μέσα σε μαύρες σακούλες"), και τελικά οι Crüe, αντί να πιουν μέχρι τη λήθη, κυκλοφόρησαν παρέα με τον "πολύ" Bod Rock έναν από τους καλύτερους δίσκους του είδους μέχρι τότε. Το Dr. Feelgood (1989) είναι το "Hysteria" τους, μια "υπερπαραγωγή" γεμάτη από hits που θεωρείται και ως ο καλύτερος δίσκος τους.

Η περίοδος αυτή στα τέλη των 80s/αρχές 90s, όμως ήταν και περίοδος μεγάλης φαγωμάρας. Ένας κακός θα μπορούσε να πει πως "ξεμέθυσαν και είδαν ότι δεν άντεχαν ο ένας τον άλλο", κάποιος άλλος θα έλεγε πως ήταν η ίσως "υποχρεωτική" περίοδος παρακμής: όπως πολλές άλλες μπάντες κυριολεκτικά σκοτώθηκαν μεταξύ τους και η δουλειά τους πήγε στράφι για μια περίοδο, ώστε μετά από χρόνια να τα βρούνε και να δουν ότι τα σημεία που τους ενώνουν είναι σημαντικά ώστε να κάνουν το πολυπόθητο reunion με μια νέα, πιο "ώριμη" αυτή τη φορά, περίοδο άνθησης.

Φταίνε και οι εποχές βέβαια, τα 90s είναι η "μαύρη" περίοδος για το heavy metal στην πιο εμπορική του μορφή, ενώ αργότερα η δεκαετία του 2000 ήταν η κατάλληλη στιγμή για την νοσταλγική αναβίωση. Έχουν δίκιο που λένε ότι ο φοίνικας πρέπει να πεθάνει για να αναγεννηθεί. Δεν είναι τυχαίο πως αυτή την περίοδο οι περισσότερες μεγάλες μπάντες των 80s είτε βρίστηκαν και διαλύθηκαν, είτε παρήκμασαν, είτε όλα μαζί.

Λίγο αφότου, λοιπόν, κυκλοφόρησαν τη συλλογή Decade of Decadence (1991), ο τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος Vince Neil εγκατέλειψε τη μπάντα. Ο Tommy Lee λέει πως ο Neil την "έκανε" αφήνοντας πίσω του βρισιές, ο δε Neil λέει πως τον έβρισαν και τον έδιωξαν. Δεν έχει σημασία πια, βέβαια, εδώ που τα λέμε.
Γεγονός είναι πως τα 90s ήταν δύσκολη περίοδος, αν και η μπάντα δεν έχασε ποτέ τη δημοτικότητά της στους αυθεντικούς ακροατές του rock. Με τον αντικαταστάτη του Neil, John Corabi, κυκλοφόρησαν το ομότιτλο Mötley Crüe (1994), επίσης σε παραγωγή του Bob Rock. To 1997 επέστρεψε ο Neil για το Generation Swine (1997), αλλά η εποχή ήταν ίσως το ναδίρ του metal σε ότι αφορά την ευρεία του δημοτικότητα, και το album δεν είχε στήριξη από την εταιρία. Λίγο μετά το 1999 αποφάσισε να φύγει και ο Τommy Lee για να ακολουθήσει ένα από τα χειρότερα trend της εποχής εκείνης, δηλαδή το λεγόμενο "rap metal" (πως λέμε τζατζίκι με σοκολάτα) δημιουργώντας τους Methods of Mayhem. Στο μεταξύ, λίγο πριν κλείσει η δεκαετία, κυκλοφόρησε και μια ακόμη συλλογή, αυτή τη φορά με υλικό ηχογραφημένο ζωντανά, το Live: Entertainment or Death (1999).

Δεν πρέπει να ξεχνάμε (μάλλον θέλουμε να ξεχάσουμε) ότι κατά την περίοδο των 90s το όνομα της μπάντας προβλήθηκε αρκετά μέσω της TV και σε "άσχετους" λόγω του γάμου, του χωρισμού, του ξανα-γάμου, των "περιπετειών" (και της τσόντας) του Tommy Lee με την Pamela Anderson. Σαν παρένθεση και άχρηστη πληροφορία αξίζει να αναφερθεί πως ο Tommy Lee δεν είναι ο μόνος Crüe που παντρεύτηκε με ηθοποιό από το Baywatch - και ο Nikki Sixx ήταν παντρεμένος για χρόνια με την Donna D'Errico. Ευτυχώς κανένας δεν παντρεύτηκε με τον Χάσελχοφ.



Με τον αντικαταστάτη του Lee, Randy Castillo (γνωστό από τη συμμετοχή του στη μπάντα του Ozzy) κυκλοφόρησαν και το αρκετά καλό New Tattoo (2000), που όμως επίσης είχε χαμηλές πωλήσεις σε σχέση με την "χρυσή" τους περίοδο.


Το πρώτο μισό της δεκαετίας του 2000 βρήκε τους Crüe σε κατάσταση "hiatus", χωρίς να έχουν επίσημα διαλυθεί, ο καθένας είχε τραβήξει το δρόμο του, αλλά παρέμειναν μια μπάντα με ζωντανό fanbase. Ο Sixx ήταν ο πιο δραστήριος από όλους με συμμετοχές σε διάφορα μουσικά project (όπως τους Brides of Destruction και τους Sixx A.M.) και δικά του εγχειρήματα. Κυκλοφόρησε και μια αυτο-βιογραφία με τίτλο "The Dirt" (τι άλλο;). Φυσικά, ένας από τους λόγους που διατήρησε τη δημοτικότητά του (ή αλλιώς αυτό που λένε street cred) ήταν η αντι-πολυεθνική στάση του απέναντι σε ένα "μεγάλο" θέμα της περιόδου εκείνης σχετικά με το Napster (το θυμάται κανένας αυτό;)

Καταλύτης για το reunion στα μέσα της δεκαετίας ήταν ένας promoter στη Μεγάλη Βρετανία, ο Mags Revell, ο οποίος εμφανίστηκε ως "εκπρόσωπος" των fan που ζητούσαν από τη μπάντα να επαναδραστηριοποιηθεί. Η επανένωση ανακοινώθηκε το Δεκέμβριο του 2004, ενώ τον Φεβρουάριο του 2005 ξεκίνησε η reunion περιοδεία. Όπως είναι φυσικό και συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, κυκλοφόρησε μια νέα συλλογή best of, το Red, White & Crue (2005) η οποία περιείχε και τρία νέα κομμάτια, ενώ την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν αποσπάσματα από την περιοδεία στο Carnival of Sins Live (2006), το οποίο κυκλοφόρησε ως διπλό CD και διπλό DVD.

Είναι ίσως περίπτωση (θετικής) ειρωνίας το ότι την ίδια εποχή οι Crüe υπήρξαν co-headliners με τους Aerosmith στη διάρκεια της Route of All Evil Tour - οι Aerosmith ως γνωστόν είχαν κυκλοφορήσει ένα τραγούδι που αναφερόταν χιουμοριστικά στους Crüe - το Dude Looks Like A Lady (παρωδώντας όχι μόνο αυτά που φοροσύσαν, αλλά και την τάση τους να λένε συχνά dude - καμμία σχέση φυσικά με τον The Dude - Jeff Lebowski).
Τον Ιούνιο του 2008 κυκλοφόρησαν και το πρώτο reunion album τους με εντελώς νέο υλικό, Saints of Los Angeles (2008), ενώ την επόμενη χρονιά ένα ακόμη Greatest Hits (2009).

Υπήρχαν παράλληλα το 2009 αρκετές συζητήσεις για μια μεταφορά της αυτοβιογραφίας τους The Dirt σε ταινία, αλλά από τότε μέχρι τώρα δεν έχει υπάρξει κάτι νεότερο.

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια η μπάντα, όπως και άλλοι της "σειράς" της, διανύει μια δεύτερη νιότη, με μια διαφορά όμως - η ουσία είναι πλέον το rock & roll χωρίς τα drugs!

Albums

• 1981 - Too Fast For Love
• 1983 - Shout at the Devil
• 1985 - Theatre of Pain
• 1987 - Girls, Girls, Girls
• 1989 - Dr. Feelgood
• 1994 - Motley Crüe
• 1997 - Generation Swine
• 2000 - New Tattoo
• 2008 - Saints of Los Angeles

Συλλογές

• 1991 - Decade of Decadence
• 1998 - Greatest Hits
• 1999 - Supersonic and Demonic Relics
• 2003 - The Millenium Collection
• 2005 - Red, White & Crüe
• 2009 - Greatest Hits

Live

• 1999 - Live: Entertainment or Death
• 2006 - Carnival of Sins Live

Box Set

• 2003 - Music to Crash Your Car to: Vol. 1
• 2004 - Music to Crash Your Car to: Vol. 2
• 2004 - Loud as F@*k

Video/DVD

• 2006 - Carnival of Sins Live
• 2009 - Crüe Fest