Ozzman Forever - Part 1 of 2

Posted by universechild On Jul 1, 2010 1 comments



Τώρα πως να γράψεις για τον Ozzy χωρίς να καταφύγεις στα διάφορα κλισέ του τύπου "ο Νονός του metal" ή "ζωντανός μύθος", ακόμη και το να γράψεις για τα κλισέ είναι ένα ακόμη κλισέ από μόνο του καθώς πλέον το κάνουν όλοι όσοι δεν ξέρουν τι να γράψουν για ένα χιλιοειπωμένο θέμα. Και αν δεν μου αρέσει κάτι είναι να γράφω κάτι για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά, χωρίς να προσθέσω κάτι. Και για τον Ozzy έχουν γραφτεί τα πάντα.

Ας ξεκινήσουμε κάνοντας λίγο πλάκα, και με αφορμή την σχετικά πρόσφατη κυκλοφορία της βιογραφίας του I Am Ozzy. Λοιπόν, ό Ozzy ΔΕΝ είναι:

- Ένας τρελλαμένος Αμερικάνος Χεβιμεταλλάς (όπως είχαν γράψει κάτι Έλληνες δημοσιοκάφροι την εποχή που παιζόταν στο MTV η ξεφτίλα που λεγόταν The Osbournes. Καλά το τρελλαμένος, γεννήθηκε "τρελλός" όπως λέει ο ίδιος... αλλά, Αμερικάνος;)

- ΔΕΝ τρώει ανθρώπους (αν και δύσκολο να το πιστέψεις αν δεις το εξώφυλλο του Diary of a Madman)

- ΔΕΝ είναι σατανιστής, ο Αντίχριστος, ο Iron Man (ο Iron-Man των Sabbath, όχι ο Robert Downey Junior) ή ο Aleister Crowley. Ο ίδιος έχει πει ότι έχει τόση σχέση με κάποια "σατανικά" της καριέρας του όσο ο Vincent Price με τους ρόλους "κακού" που έπαιζε σε ταινίες τρόμου. Κι όλοι ξέρουν ότι ο Price ήταν "ψυχούλα" εκτός ρόλου. Ένας "ρόλος" στη σκηνή είναι παιδιά, δείτε τι λέει για το θέμα και ο μεγάλος Alice.

- ΟΝΤΩΣ έχει δαγκώσει το κεφάλι ενός περιστεριού και μιας νυχτερίδας (και τα δύο ήταν ζωντανά). Στην πρώτη περίπτωση ήταν τελείως φέτα και δεν ήξερε τι έκανε, στην δεύτερη ήταν εξίσου κομμάτια αλλά νόμιζε ότι η νυχτερίδα είναι ψεύτικη.


Η αυτοβιογραφία του Ozzy, λοιπόν, είναι ένα απολαυστικό ανάγνωσμα, είτε είσαι fan είτε όχι, είτε έχεις ξοδέψει εκατοντάδες ευρώ σε merchandise που έχει τη φάτσα και το logo του "madman" John Osbourne από το Birmingham, είτε απλά αρκείσαι στο να γουστάρεις με τους δίσκους του, γιατί πολύ απλά είναι, χωρίς να μπορώ να την περιγράψω αλλιώς, "pure Ozzy".

Βέβαια, θα είσαι κάργα αφελής αν πιστέψεις ότι ένα βιβλίο τέτοιου είδους είναι 100% αυθόρμητο και γραμμένο από το ίδιο το χέρι του Ozzy (χα!). Σε περιπτώσεις καλλιτεχνών που έχουν προ πολλού ξεπεράσει το στάδιο του "απλού" rock star για να γίνουν ένα brand name, μία "μάρκα" (όπως π.χ. οι Maiden και οι Metallica, ή όπως ήταν οι Kiss από την αρχή σχεδόν), τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη από το τμήμα της προώθησης, και τέτοιου είδους εκδόσεις έχουν συνήθως από πίσω ένα επιτελείο από επαγγελματίες, τόσο σε ότι αφορά την ποιότητα του λόγου, όσο και το περιεχόμενο και κάποιες ισορροπίες που πρέπει να κρατηθούν (π.χ. στο κείμενο φαίνεται μια δυσαρέσκεια για την περίοδο του The Osbournes, αλλά όχι καταδίκη και η "επίθεση" γίνεται με το γάντι).

Παρόλα αυτά, το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός ξεχειλίζουν ("και τα δύο πουλάνε" θα πουν βέβαια οι κυνικοί), και διαβάζοντας τις σε πρώτο πρόσωπο ιστορίες που ξετυλίγονται στις σελίδες θεωρείς (σχεδόν) ότι έχεις μπροστά σου τον "τρελλό" Άγγλο με την ωραία χαίτη και τα χαρακτηριστικά οβάλ γυαλιά να σου τις αφηγείται με βαριά προφορά και ένα ποτήρι κρασί (μόνο ένα;) στο χέρι. Υπάρχουν μερικές διηγήσεις (φανταστείτε ένα ανθρώπινο ηλεκτρικό σκουπάκι να καθαρίζει το πάτωμα από "άσπρη σκόνη" παρόμοια με εκείνη του μαύρου θερμαστή από το Τζιμπουτί) που κάνουν γυμναστική κοιλιακών από το γέλιο.

Δεν ξέρω αν ιδανική αφετηρία για ένα αφιέρωμα στον Ozzy είναι οι τρεις μυστακοφόροι με τον baby face τραγουδιστή, οι οποίοι αφού τρόμαξαν κόσμο με τον πρώτο δίσκο τους κατέληξαν από τα heavy metal εργοστάσια του Birmingham σε pool party στο Λος Άντζελες, ή ένας "καμμένος" και καταθλιπτικός υπέρβαρος τριαντάρης με περισσότερο αλκοόλ παρά αίμα στις φλέβες του που μετρούσε τα κομμάτια του στο πάτωμα ανάμεσα σε αδειανά κουτιά από μπύρες και πίτσες. Μάλλον επειδή το κεφάλαιο των Black Sabbath είναι τεράστιο από μόνο του, ας αρχίσουμε από το δεύτερο.

Θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει θαύμα αυτό που συνέβη με τον Ozzy στα τέλη των 70s. Μόλις είχε φάει κλωτσιά από τη μπάντα του, το μέλλον του ήταν αβέβαιο, οι οικονομίες του μετρημένες, και ο ίδιος βούλιαζε στο μεθύσι και την κατάθλιψη. Σύμφωνα με όσα λέει ο ίδιος, για μήνες είχε κλειστεί στο σπίτι με κλειστές κουρτίνες βλέποντας παλιές ταινίες, πρήζοντας το σώμα του με ατελείωτες ποσότητες από μπύρες και πίτσες, καίγοντας το μυαλό του με κοκαϊνη, παραιτημένος, αναπολώντας την μέχρι τότε μουσική πορεία του σκεπτόμενος ότι "καλό ήταν όσο κράτησε, αλλά τελείωσε".

Το "θαύμα" αυτό ήταν φυσικά η σχεδόν τυχαία εισβολή της Sharon Arden στη ζωή του. Αυτό το παλιό κλισέ που λέει ότι "πίσω από έναν σπουδαίο άντρα πάντα υπάρχει μια σπουδαία γυναίκα" δεν επαληθεύεται πουθενά με τόσο χειροπιαστό τρόπο όσο εδώ. Ο Ozzy είχε το ταλέντο και τα προσόντα, αλλά δεν είχε τα όπλα, ή την θέληση. Η Sharon ήταν κυριολεκτικά ένας "θωρακοφόρος" που χρειαζόταν για να τον αναστήσει. Ο ίδιος ο Ozzy έχει δηλώσει πολλές φορές ότι του έσωσε τη ζωή.

Οι λεπτομέρειες της σχέσης τους νομίζω πως δεν χωράνε στα όρια ενός κατά βάση μουσικού αφιερώματος, και στο "I Am Ozzy" υπάρχουν πολλές αναφορές, η ουσία είναι πως αν δεν ταίριαζαν δεν θα συμπεθέριαζαν, όπως λέει και το γνωμικό, και πέρα από την ευφυία της, η Sharon είχε και αυτή μπόλικη τρέλλα και αγάπη για το αλκοόλ, χωρίς όμως ποτέ να αφήνει αυτή την πλευρά να επηρεάζει την ορθή λογική. Η Sharon ήταν εκείνη, λοιπόν, που έβαλε σαν στόχο της ζωής της να σώσει τον Ozzy από το χάλι του, τόσο επειδή ήξερε πολύ καλά πως πίσω από αυτόν τον "υπέρβαρο μεθύστακα" κρυβόταν μια ατόφια rock ψυχή με τεράστιο χάρισμα στο να ξεσηκώνει τα πλήθη, όσο και γιατί ήθελε η ίδια να δημιουργήσει έναν μύθο στις δικές της πλάτες, μακριά από την σκιά του πατέρα της, Don Arden.

Με τη βοήθεια και την στήριξη της Sharon ο Ozzy έβαλε μπροστά ένα παλιότερο σχέδιο του με όνομα Blizzard of Ozz, και άρχισε να ψάχνει για συνεργάτες. Αρχικός σκοπός του ήταν να ονομαστεί η μπάντα έτσι (ενώ ο Don Arden πρότεινε και το εμετικό Son of Sabbath), αλλά η Sharon ήταν εκείνη που επέμενε να χρησιμοποιήσει απλά το όνομά του. Σύντομα στις θέσεις του μπάσου και των drums μπήκαν οι Bob Daisley (από Rainbow και αργότερα Uriah Heep) και Lee Kerslake (aπό Uriah Heep), και ο Ozzy άρχισε να ψάχνει για κιθαρίστα.

Εδώ χρειάζεται και μια παρένθεση. Δεν ξέρουμε αν είναι ρεβιζιονισμός εκ μέρους τους, αλλά τόσο ο Ozzy όσο και η Sharon αναφέρουν ότι αυτοί οι δύο προκαλούσαν κάποια προβλήματα εξ αρχής με την συμπεριφορά τους και την "συμφεροντολογική" στάση τους, ακόμη και μέσα στη διάρκεια των περιοδειών. Λαμβάνοντας υπ'όψιν τις δικαστικές "μάχες" που έδωσαν οι δύο πλευρές αργότερα (Kerslake/Daisley εναντίων Osbournes) σχετικά με απλήρωτα εργατικά (ας πούμε έτσι τα royalties) σε ότι αφορά τις επανεκδόσεις των δύο πρώτων άλμπουμ, εύκολα συμπεραίνεις ότι δεν υπάρχει μεγάλη αγάπη ανάμεσά τους, και δεν έχουμε λόγο να πάρουμε το μέρος κανενός. Η ουσία της υπόθεσης είναι πως η επανηχογράφηση του μπάσου και των drums (για τις remastered εκδόσεις του 2002) ώστε να μην πληρωθούν τα royalties αυτών των δυο, ήταν μια από τις πιο μαλακισμένες κινήσεις όλων των εποχών. Δεν τίθεται θέμα το αν οι Trujillo/ Bordin έπαιξαν καλά τα μέρη μπάσου και drums, είναι σαν να παίρνεις το Killers των Iron Maiden και να βάζεις τη φωνή του Dickinson στη θέση του Di Anno: και καλά να ακούγεται, ΔΕΝ είναι το κανονικό άλμπουμ.



Δεν ξέρω τι έχει το heavy metal και μερικές από τις πιο τεράστιες μορφές του είναι μικρές στο ανάστημα, αλλά αυτό επαληθεύεται και στην περίπτωση του αδικοχαμένου Randy Rhoads (ο οποίος ήταν και ιδρυτικό μέλος των Quiet Riot σε ηλικία μόλις 16 ετών). Η αγάπη που έτρεφε ο Ozzy για το πρόσωπό του φαίνεται από την τρυφερότητα της αφήγησης όταν η αυτοβιογραφία αναφέρει την πρώτη τους συνάντηση, όταν ο Randy πήγε για ακρόαση. Είδε, λέει, μπροστά του ένα "όμορφο μικρόσωμο ανθρωπάκι" με φουντωτά μαλλιά, και η πρώτη ερώτηση που του έκανε ήταν "Καλά τώρα εσύ κορίτσι ή αγόρι είσαι"; Μόλις, βέβαια, άρχισε ο Randy τα μαγικά του στην εξάχορδη, ο Ozzy ξεμέθυσε, και η μπάντα ήταν πλήρης.

Ο Randy δεν ήταν για τον Ozzy απλά ένας μεγάλος κιθαρίστας που με το ταλέντο, τις συνθέσεις και το παίξιμό του απογείωσε τη μουσική της νεότευκτης μπάντας, αλλά ταυτόχρονα υπήρξε πολύτιμος φίλος και δάσκαλος. Ο ίδιος άλλωστε δίδασκε για να συμπληρώνει το εισόδημα του. Κανείς δεν ξέρει τι μύθο θα είχε δημιουργήσει από μόνος του, καθώς δεν ήταν απλά ένας rock'n'roller αλλά είχε και κλασική παιδεία, και όπως αποκαλύπτει ο Ozzy, προς το τέλος σκεφτόταν να εγκαταλείψει το rock'n'roll και τις περιοδείες για να κάνει ανώτερες μουσικές σπουδές.


Με αυτή τη σύνθεση, λοιπόν, κυκλοφόρησε το Blizzard of Ozz (1980) στην αυγή της δεκαετίας, και η διαφοροποίηση του Ozzy από την πρώην μπάντα του ήταν προφανής, καθώς ο δίσκος ήταν σε εντελώς διαφορετικό metal ύφος από την doom ατμόσφαιρα και τα "σερνάμενα" riffs των Sabbath, αν και η εικονογραφία στο artwork παρέπεμπε στον πρώτο δίσκο με το γνωστό "σατανικό" κομμάτι. Οι Sabbath, βέβαια, είχαν επανακάμψει με την προσθήκη του Ronnie James Dio και την κυκλοφορία του καλύτερου εδώ και πενταετία (από το Sabbath Bloody Sabbath) δίσκου τους, αλλά είναι αξιοσημείωτο πως όσο μεγάλη κι αν ήταν η επιτυχία του Heaven and Hell, ο Ozzy μόνος του όχι μόνο κατάφερε να σταθεί απέναντί τους, αλλά τους ξεπέρασε. Ο ίδιος λέει πως έχει μετανοιώσει για όσα έχει πει τότε, αλλά εκείνη την εποχή υπήρχε ένας άτυπος "πόλεμος" μεταξύ των δύο πλευρών ("σαν ένα ζευγάρι μετά από διαζύγιο", λέει ο ίδιος εύστοχα), και ένοιωθε πως με την επιτυχία του όχι μόνο εξασφάλιζε το μέλλον του στη μουσική σκηνή, αλλά έπαιρνε και την "εκδίκησή" του. Οι περισσότεροι στη θέση του το ίδιο θα ένοιωθαν, βέβαια.


Γρήγορα ακολούθησε και το Diary of a Madman (1981) την επόμενη χρονιά, το οποίο παρά το γελοίο εξώφυλλο (ή μάλλον χάρη και σε αυτό;) έλιωσε στις πωλήσεις, και. Το όνομα της μπάντας, βέβαια, χτιστηκε και με τις συνεχείς περιοδείες και τα εκρηκτικά live, όπου με βάση τις ιστορίες γινόταν ο χαμός με κρέατα και πλαστικά ομοιώματα ζώων όπως νυχτερίδες και φίδια να πετιούνται από το κοινό στη σκηνή και αντίστροφα. Ναι, το συμβάν με τη νυχτερίδα που έγινε μύθος (ακόμη και τίτλος για δίσκο π.χ. το tribute Bat Head Soup) όπου ο Ozzy δάγκωσε το κεφάλι του ζώου (τον Ιανουάριο του 1982 στην Αϊόβα, πληροφοριακά), συνέβη επειδή ο madman νόμιζε πως είναι "πανηγυρτζίδικη". Σε θεατρικότητα, βέβαια, κανένας δεν φτάνει τον Alice (τι; ποιον Alice;), αλλά ο Ozzy πάντα είχε το χάρισμα να τραβάει το κοινό σαν μαγνήτης. Ο Ozzy γινόταν πλέον μια αξία αυτόνομη από τους Sabbath.

Η τραγωδία χτύπησε απότομα και ενώ η μπάντα είχε ανέβει για τα καλά στο "crazy train" της επιτυχίας. Στις 19 Μαρτίου του 1982, και ενώ η μπάντα βρισκόταν στη μέση της περιοδείας για το Diary of a Madman, το λεωφορείο τους έκανε μια στάση για διανυκτέρευση κάπου στη Φλόριντα, σε μια τοποθεσία με εξοχικές κατοικίες και μικρά ιδιωτικά ελικοφόρα αεροσκάφη. Για κάποιο λόγο, ο Randy μαζί την κομμώτρια Rachel Youngblood, δέχτηκαν να κάνουν μια "πρωινή ιπτάμενη βόλτα" με τον οδηγό του λεωφορείου, Andrew Aycock, στη θέση του πιλότου. Το αεροσκάφος τους συνετρίβη σε ένα από τα σπίτια, χτυπώντας στη διάρκεια της πτώσης του το πίσω μέρος του λεωφορείου. Ο θάνατος των δύο επιβατών και του πιλότου ήταν ακαριαίος. Λέγεται επίσης πως μετά την νεκροψία βρέθηκαν ίχνη κοκαϊνης στο αίμα του Aycock. Οι λεπτομέρειες και τα αίτια του συμβάντος είναι αρκετά περίεργα, σύμφωνα με όσα διηγείται ο ίδιος ο Ozzy, καθώς αναφέρει πως ο Randy δεν είχε ιδιαίτερa φιλικές σχέσεις ούτε με την Youngblood, ούτε με τον Aycock, ενώ δεν τα πήγαινε καλά και με τα αεροπλάνα γενικώς. Για ποιο λόγο θέλησε να κάνει μια ιπτάμενη βόλτα παρέα με δύο ανθρώπους που δεν του ήταν τίποτα;

Ο τραγικός θάνατος του Rhoads σε ηλικία μόλις 26 ετών συγκλόνισε τους πάντες (το πρώτο μήνυμα συμπαράστασης που έλαβε ο Ozzy ήταν από τους AC/DC), και o Ozzy παραδέχεται πως τη στιγμή εκείνη αποφάσισε να τα παρατήσει. "Είναι σημάδι, δεν το βλέπεις;" είχε πει στην Sharon, αλλά εκείνη ήταν που επέμενε να συνεχίσουν, γιατί "και ο Randy το ίδιο θα ήθελε". Η περιοδεία συνεχίστηκε αρχικά με προσωρινό αντικαταστάτη στη θέση της κιθάρας τον Berni Torme, ο οποίος έμεινε για λιγότερο από ένα μήνα, και μετά από κάποιες ακροάσεις (ενώ είχε ήδη αρνηθεί ο Gary Moore, ενώ προσφέρθηκε και ο Michael Schenker, ζητώντας όμως πολλά λεφτά) τον αντικατέστησε ο Brad Gills, ο οποίος με τη σειρά του έφυγε αφού ολοκληρώθηκε για να συγκεντρωθεί στην μπάντα του, Night Warrior.


Την εποχή αυτή η Sharon έκανε και κάποιες κινήσεις για πλήρη απεξάρτηση του Ozzy από την εταιρία του Don Arden, και το Speak of the Devil (1982), με διασκευές από κομμάτια των Sabbath παιγμένα live, κυκλοφόρησε για να τελειώνουν με το συμβόλαιο και να προχωρήσουν ανεξάρτητα. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς παντρεύτηκαν, αλλά το μόνο δύσκολο που απόμεινε ήταν ένα: να βρεθεί ένας μόνιμος αντικαταστάτης του Randy Rhoads στη θέση της κιθάρας.

Η αντικατάσταση ενός βασικού μέλους μιας μπάντας είναι πάντα δύσκολη υπόθεση, ειδικά κάποιου όπως ο Rhandy Rhoads, και η μοίρα του νέου κιθαρίστα ήταν να πέσει θύμα των συγκρίσεων. Μετά από μια περίοδο με προσωρινούς κιθαρίστες (Bernie Torme, Brad Gillis) που βοήθησαν στις περιοδείες (με τον Gillis ηχογραφήθηκε και το Speak of the Devil), η θέση της κιθάρας βρέθηκε ξανά κενή, και μέσω μιας νέας διαδικασίας ακροάσεων προσελήφθη ως νέος μόνιμος κιθαρίστας ο Jake E. Lee (ex-Rough Cutt). Ο ίδιος ο Lee λέει πως παραλίγο να πάρει την θέση ο George Lynch (Dokken), αλλά τελικά ο Ozzy τον απέλυσε λέγοντας ένα ξερό "You've lost the gig, it's his", δείχνοντας τον Lee.


Με τον Lee ο Ozzy δεν έδεσε ποτέ ολοκληρωτικά και η διακοπή της συνεργασίας τους μετά από μερικά χρόνια δεν έγινε με τις καλύτερες συνθήκες, αλλά ήταν φανερό πως ο Ozzy είχε ανακαλύψει ένα ακόμη αξιόλογο ταλέντο (γενικά ο Ozzy πάντα είχε "μύτη" για κιθαρίστες) που ήταν ότι χρειαζόταν η μπάντα εκείνη την περίοδο. Με τον Lee κυκλοφόρησε τα Bark at the Moon (1983) με το γνωστό grotesque video clip. Παρά το ότι το 1983, γεννήθηκε και η πρώτη κόρη τους, η περίοδος αυτή ήταν επίσης τα χρόνια της ατελείωτης κραιπάλης για τον madman, με τις καταχρήσεις του να είναι τόσο μεγάλες που να τρομάζουν ακόμη και τους άλλους (και μιλάμε για rock'n rollers που έκαναν επίσης τα δικά τους). Είναι κάτι και οι καλές παρέες, καθώς στην περιοδεία του Bark at the Moon βρέθηκε με τους Motley Crue (no comment...) για τους οποίους ο Madman διηγείται κάποιες "μεγάλες" ιστορίες, τις οποίες δεν θα αναφέρουμε εδώ - διαβάστε το I Am Ozzy!

Έπινε σαν σφουγγάρι, ρούφαγε κόκες σαν ηλεκτρικό σκουπάκι, και το βάρος του είχε φτάσει τα 100 κιλά ("από τις μπύρες" λέει ο ίδιος). Σε συνδυασμό με το νέο look του (φουντωτό μαλλί όπως η σκηνή του L.A.), ο Ozzy των 80s δεν είχε πλέον καμμία σχέση με τον Ozzy των 70s (δείτε και το video για το Ultimate Sin). Βέβαια και οι Sabbath δεν έπιναν λιγότερο (η ιστορία με το ηλεκτρικό σκουπάκι είναι από τα 70s), αλλά είχε πλέον ξεπεράσει τα 30 και σε τέτοιες ηλικίες οι "αμαρτίες" δεν κρύβονται όπως στα 20. Η Sharon το ανεχόταν, ο Ozzy λέει άλλωστε πως κι εκείνη δεν έλεγε όχι στα ποτά, αλλά η πρώτη σοβαρή προειδοποίηση ήρθε όταν η Sharon έμαθε πως είναι έγγυος στο δεύτερο παιδί τους και ζήτησε από τον Ozzy να συμμαζευτεί. Έτσι, στα τέλη του '84, ο Ozzy έκανε επισήμως το πρώτο του rehab (θα ακολουθούσαν και άλλα), και μάλιστα στο Betty Ford Center.

Στα 1985 έπαιξε για πρώτη φορά στο Rock In Rio, και την ίδια χρονιά έγινε και το πρώτο (ας το πούμε) reunion με τους Black Sabbath στο Live Aid, όπου τα κλασικά μέλη έπαιξαν στη σκηνή μαζί για πρώτη φορά μετά από 5 χρόνια. Δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον Ozzy για το ότι ένοιωθε υπερηφάνια στο live αυτό, καθώς μετά το διώξιμο που έφαγε, έχτισε χτίσει ένα μεγάλο όνομα από μόνος του, ενώ εκείνοι είχαν παρακμάσει επικίνδυνα (οι περισσότεροι δίσκοι των Sabbath χωρίς Ozzy και Dio, άλλωστε, ακούγονται σαν να μην είναι Sabbath, και όχι μόνο λόγω των φωνητικών). 

Πέρα από την επιτυχία όμως, εμφανίστηκαν και τα πρώτα νομικά προβλήματα με τη γνωστή υπόθεση του "Suicide Solution". Εν ολίγοις, ένας νεαρός που έτυχε να είναι fan του Ozzy αυτοκτόνησε με καραμπίνα, και οι γονείς του είπαν πως τον βρήκαν ενώ έπαιζε ο δίσκος Speak of the Devil. Φυσικά το γεγονός ότι το τραγούδι αυτό δεν υπάρχει στο δίσκο, καθώς και το ότι οι στίχοι του τραγουδιού δεν έχουν σχέση με την αυτοκτονία (μιλούν για την εξάρτηση από το αλκοόλ και το ότι είναι "αυτοκτονική" λύση - ο Ozzy το έγραψε για τον Bon Scott των AC/DC) είναι άσχετα, καθώς η βλακεία είναι αήτηττη. Παρά το ότι η εκδίκαση της υπόθεσης ήταν το προφανές, ο Ozzy δεν αθωώθηκε προτού το θέμα γίνει τεράστιο πρωτοσέλιδο σε κονσερβο-φυλλάδες που τον παρουσίαζαν ως την βασική αιτία για τα δεινά της ανθρωπότητας. Είχε επειλητικά τηλεφωνήματα και γράμματα, πολλά show του ακυρώνονταν επειδή η αστυνομία υποψιαζόταν ότι θα τον δολοφονήσουν, τον ενοχλούσαν φονταμενταλιστές "χριστιανοί".

Η ειρωνία βέβαια είναι πως αυτό δουλεύει και σαν δωρεάν διαφήμιση, και δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό για τους εφήβους από αυτό που θεωρείται "extreme" και "απαγορεύμενο", άσχετα αν οι λόγοι για τους οποίους είναι "απαγορευμένο" έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα.



Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το Ultimate Sin (1986), ένα από τα πιο glam metal άλμπουμ της καριέρας του, για το οποίο περιέργως δεν αναφέρει τίποτα.


Το 1987, όταν έκλεισαν ακριβώς 5 χρόνια από τον θάνατο του Rhoads, ο Ozzy μάζεψε μερικές ακυκλοφόρητες κασέτες με live ηχογραφήσεις από το 1981 και κυκλοφόρησε το Tribute: The Randy Rhoads Years (1987). Ο ίδιος λέει πως για χρόνια τις είχε κλειδωμένες και δεν μπορούσε με τίποτα να τις ακούσει, και όταν τελικά τις "ξέθαψε" και τις άκουσε μετά από όλο αυτό το χρονικό διάστημα η φόρτιση ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσε να τις αφήσει "κρυμμένες".Την περίοδο αυτή ο Ozzy απέλυσε και τον Lee με την πρόφαση πως "είχε πρόβλημα με την κυκλοφορία του tribute", ενώ ο ίδιος έχει πει πως δεν είχε πει απολύτως τίποτα για το θέμα. Ίσως ο Ozzy απλά έψαχνε για ένα φρέσκο πρόσωπο, κάτι που βρήκε στον μόλις 19-χρονο Zakk Wylde. (συνεχίζεται)

1 comments:

Aggelos said...

Kai gamo ta blog...
Apistefto....
Pply oraio Layout...
Tsekare kai to Fto xo diko moy blog:

http://www.metalcaravans.blogspot.com/

Ta Leme,Aggelos