Showing posts with label Hard Rock. Show all posts
Showing posts with label Hard Rock. Show all posts

Autograph

Posted by universechild On Apr 2, 2011 0 comments





Ένας ακόμη από τους σχετικά παραγνωρισμένους αλλά πολύ αξιόλογους εκπροσώπους του Hard Rock/Glam Metal των 80s, οι Autograph δεν έφτασαν ποτέ τα εμπορικά μεγέθη άλλων πιο γνωστών ονομάτων του είδους, αλλά παραμένουν κλασικοί. Οι προφανείς συνειρμοί που δημιουργεί το όνομα σε fan του είδους είναι σωστοί, καθώς ο ιδρυτής της μπάντας Steve Plunkett εμπνεύστηκε το όνομα από το γνωστό hit των Def Leppard, "Photograph".

Η μπάντα έκανε το ξεκίνημά της το 1983 όταν ο Plunkett άφησε τους Silver Condor, και μάζεψε μερικούς φίλους του από διάφορα μουσικά project που είχε συμμετέχει μέχρι τότε. Στην κιθάρα βρέθηκε ο Steve Lynch (ο οποίος είχε παίξει με τον Plunkett στους Looker), στο μπάσο ο Randy Rand (έπαιζαν μαζί με τον Plunkett στους Wolfgang), στα πλήκτρα ο Steve Isham (από Holly Penfield) και στα τύμπανα ο Keni Richards (από Jon Doe), η φιλία του οποίου με τον David Lee Roth βοήθησε τους Autograph στα πρώτα τους βήματα για την αναγνώριση.



Σημαντική βοήθεια υπήρξε και ένας άλλος φίλος, ο Andy Johns, γνωστός παραγωγός της εποχής, ο οποίος προσκάλεσε τη μπάντα να επαναηχογραφήσει τα πρώιμα, και αρκετά ακατέργαστα στον ήχο, demo της στο στούντιο Record Plant, εντελώς δωρεάν και υπό την καθοδήγησή του. Ο Keni Richards έδωσε μια κόπια από το demo αυτό και στον Lee Roth, ο οποίος και τους προσκάλεσε ως support στην περιοδεία των Van Halen για το 1984. Συνολικά έπαιξαν 48 show, και σε ένα από αυτά, στη Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, υπέγραψαν με την RCA.


Sign in Please (1984)



Το ντεμπούτο τους Sign In Please (1984) περιέχει το πιο χαρακτηριστικό τους κομμάτι, και το μεγαλύτερο hit της καριέρας τους, "Turn Up The Radio". Όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις (δες Sabbath και Paranoid) το κομμάτι ήταν ένα από τα τελευταία που ηχογραφήθηκαν και μπήκαν στο άλμπουμ σαν "γέμισμα". Όμως, ήταν ο βασικός λόγος που ο δίσκος έγινε χρυσός (και αργότερα πλατινένιος). Πέρα από το Turn Up The Radio, βέβαια, ολόκληρος ο δίσκος είναι ένα διαμάντι του είδους.


That's the Stuff (1986)

Εξίσου καλός είναι και ο That's The Stuff (1985) που ακολούθησε, αλλά παρά το ότι η μπάντα έκανε περιοδείες με ονόματα όπως οι Motley Crue και οι Heart, οι πωλήσεις του ήταν σχετικά απογοητευτικές σε σύγκριση με τον προηγούμενο. Τελικά έγινε και αυτός χρυσός, βοηθούμενος σε μεγάλο βαθμό από το hit "Blondes in Black Cars".







Παράλληλα οι Autograph συμμετείχαν και σε OST ταινιών, με το "You Can't Hide From The Beast Inside" για το Fright Night (εκείνη η ταινία που το εξώφυλλό της σε στοιχειώνει όταν το δεις σε μικρή ηλικία) και το "Winning Is Everything" για το Youngblood.


Loud and Clear (1987)


Ο τρίτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με την RCA ήταν το Loud And Clear (1987), στο εξώφυλλο του οποίου για πρώτη φορά εμφανίστηκαν οι ίδιοι στο εξώφυλλο, όπως και ένα νέο "μεταλλικό" και εντελώς 80s λογότυπο στην θέση της λιτής αναγραφής του ονόματός τους. Παραγωγός ήταν ο παλιός φίλος τους Andy Johns, και το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου συνοδεύτηκε από ένα μουσικό βίντεο στο οποίο συμμετείχαν ως θεατές ο τρελός και ο θεότρελος δηλ. ο Ozzy Osbourne και ο Vince Neil των Motley Crue.






Η μπάντα εμφανίστηκε επίσης στο Headbangers Ball το 1987, όπως επίσης και στην ταινία Like Father Like Son (μια ταινία με τον Dudley Moore όπου ένας πατέρας και ένας γιος αλλάζουν σώματα). Στην ταινία ακούγεται λίγο το  "Dance All Night", ενώ εμφανίζονται να παίζουν και ένα άλλο κομμάτι από το Loud and Clear. Παρόλο που γενικά ο δίσκος ήταν καλός και τρία από τα κομμάτια του κυκλοφόρησαν ως single, δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία.


Το 1988 η μπάντα χάλασε το συμβόλαιό της με την RCA, και την ίδια περίοδο αποφάσισε να φύγει και ο Isham. Καθώς σκόπευαν να κινηθούν σε μια πιο "heavy" κατεύθυνση, αποφάσισαν να μην τον αντικαταστήσουν και απλά να συνεχίσουν χωρίς πλήκτρα. Ηχογραφήσεις για το νέο άλμπουμ τους έγιναν στα μέσα της ίδιας χρονιάς, όπως και κάποιες περιοδείες με τον νέο τους drummer, Eddie Cross. Δυστυχώς, όμως, μια νέα συμφωνία που έκαναν με την Epic οδηγήθηκε σε ναυάγιο, και η μπάντα αποφάσισε να διαλυθεί το 1989, με τον καθένα τους να ακολουθεί το δρόμο του σε διάφορες μπάντες και project.





Κομμάτια από το άλμπουμ αυτό θα κυκλοφορούσαν κάποια χρόνια αργότερα όταν ο Plunkett αποφάσισε να αναστήσει για λίγο το όνομα Autograph με το Missing Pieces (1997).





Το δισκάκι είχε θερμή υποδοχή από τους fan του είδους, και ο Plunkett αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο line-up με το όνομα Autograph το 2002, για ένα μόνο άλμπουμ, το Buzz (2003).




Εκτός Autograph o Steve Plunkett δούλεψε κυρίως ως συνθέτης στην All Nations Music, και είναι υπεύθυνος, για πάνω από 170 μουσικά κομμάτια σε διάφορες παραγωγές, μεταξύ άλλων και μέρος της μουσικής επένδυσης ταινιών όπως το Rock Star ή το Gods and Monsters. Κάποια από τα τραγούδια που έγραψε ηχογραφήθηκαν από τις Vixen, τους The Go-Go's, τον Marc Anthony και άλλους. Υπογράφει επίσης και εκατοντάδες κομμάτια σε διάφορες επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές όπως Beverly Hills 90210, Melrose Place, Sex and the City και The Simpsons (εδώ είμαστε!)


Ο Steve Lynch μετά από τη διάλυση του 1989 δούλεψε ως δάσκαλος μουσικής, ασχολήθηκε κυρίως με την συγγραφή βιβλίων σχετικά με την κιθάρα, ενώ αργότερα δημιούργησε και μια δική του μπάντα με όνομα Network 23.


Δισκογραφία
  • 1984 - Sign In Please
  • 1986 - That's The Stuff
  • 1987 - Loud and Clear
  • 1997 - Missing Pieces
  • 2003 - Buzz

L.A. Guns

Posted by universechild On Jul 19, 2009 0 comments


Οι L.A. Guns είναι συνώνυμοι του Glam Metal της σκηνής του Sunset Strip των 80s στην πιο sleaze και επιτηδευμένα "αλήτικη" εκδοχή του, ενώ αποτέλεσαν ταυτόχρονα και την βάση για την δημιουργία της πιο τεράστιας (ίσως) μπάντας των 80s, καθώς οι Guns n' Roses προήλθαν από την συνεργασία πρώην μελών των L.A. Guns με την (αρχική) μπάντα του Axl Rose, τους Hollywood Roses. Παρά την επιτυχία τους δεν πλησίασαν ποτέ τα μεγέθη των Gunners, ενώ φαγωμάρες και μπερδέματα οδήγησαν κάποια στιγμή στην ύπαρξη δύο διαφορετικών συγκροτημάτων που χρησιμοποιούν το όνομα L.A. Guns.

Η μπάντα στην πρώτη της μορφή δημιουργήθηκε το 1983 από τον Tracii Guns με αρχικά μέλη τους Michael Jagosz (φωνητικά), Ole Beich (μπάσο) και Rob Gardner (τύμπανα). Καθώς ο Jagosz μπήκε φυλακή, έκανε ένα πέρασμα ο Axl Rose, ο οποίος βέβαια έφυγε σύντομα για να δημιουργήσει τους Hollywood Rose.

Η δεύτεροι L.A. Guns ξεκίνησαν το 1985 από τoυς Mau Maus,
Paul Mars Black (φωνητικά) και Mick Cripps (μπάσο). Σύντομα ενώθηκαν με τον ντράμερ Nickey "Beat" Alexander, ο οποίος έπαιζε μαζί με τον Tracii Guns, και αυτό το line-up θεωρείται και το αυθεντικό της μπάντας. Αρχική τους ιδέα ήταν να ονομαστούν Faster Pussycat (καμμιά σχέση με αυτούς), αλλά τελικά κατέληξαν στο L.A. Guns για να εκμεταλλευτούν το ήδη υπάρχον υλικό που υπήρχε από το προηγούμενο line-up. O Guns σύντομα έφυγε για να παίξει παρέα με ένα "Pet" του Penthouse (να παίξει μουσική εννοούμε), και αντικαταστάθηκε από τον Robert Stoddard. Με την επιστροφή του λίγο αργότερα στα τέλη του 1986 ακολούθησαν νέες αλλαγές με τον Phil Lewis στην θέση του Paul Mars Black και τον Kelly Nickels (από Faster Pussycat) ως νέο μπασίστα.



Το line-up αυτό κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο τους L.A. Guns (1988) με την Vertigo το οποίο έγινε χρυσό, ενώ πολύ πετυχημένα single ήταν τα "One More Reason" και "Sex Action", και τα δύο συνθέσεις του Black (ο οποίος είχε φύγει). O Black ήταν επίσης υπεύθυνος για πολλά άλλα από τα κομμάτια που περιελάμβανε το άλμπουμ, κάτι που έγινε γνωστό αρκετά χρόνια αργότερα. Στην περιοδεία προώθησης του άλμπουμ έγινε μια ακόμη αλλαγή με την προσθήκη στα τύμπανα του Steve Riley (από W.A.S.P.) στην θέση του Nickey.



Το δεύτερο άλμπουμ τους Cocked & Loaded (1989) έμελλε να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία τους, καταφέρνοντας να γίνει μέχρι και πλατινένιο χάρι στα υπερ-επιτυχημένα single "Never Enough" και "The Ballad of Jayne". Η μπάντα κυκλοφόρησε παράλληλα και δύο βιντεοκασέτες, One More Reason (1989) και Love, Peace & Geese (1990) και συμμετείχε σε μια παγκόσμια περιοδεία με τεράστια ονόματα της εποχής όπως AC/DC, Cheap Trick, Def Leppard και Ted Nugent.



Το Hollywood Vampires (1991) δεν επανέλαβε την επιτυχία των προηγούμενων, αλλά κατάφερε να γίνει κι αυτό χρυσό με τα hits "Kiss My Love Goodbye" και "It's Over Now". Το 1993 ο Tracii Guns συμμετείχε και στους Contraband. Τα μέσα των 90s δεν ήταν και ότι καλύτερο για το είδος που αντιπροσώπευαν οι L.A. Guns, και μετά από το Vicious Circle (1995) καθώς και την επιτυχημένη περιοδεία σε clubs που το ακολούθησε, η εταιρία τους έδιωξε. Σύντομα έφυγαν και οι Phil Lewis και Mick Cripps.



Με δύο μόνο μέλη από την αρχική σύνθεση (Guns, Riley), η μπάντα μπήκε στο στούντο με τραγουδιστή τον Chris Van Dahl και κιθαρίστα τον Johnny Crypt, με αποτέλεσμα την κυκλοφορία του πιο groovy και πειραματικού, και φυσικά με ύφος μακριά από το κλασικό hard rock, American Hardcore (1996).. Ο Guns έκανε κάποιες προσπάθειες προσέγγισης του Lewis ελπίζοντας να επαναφέρει κάτι από την παλαιότερη αίγλη της μπάντας, συναντώντας την άρνησή του, και έτσι η μπάντα συνέχισε με τραγουδιστή τον Ralph Saenz. Μετά από κάποιες τουρνέ το '97 κυκλοφόρησε το με ταιριαχτό τίτλο Wasted E.P (1998).

Το πρόβλημα τραγουδιστή φαίνεται πως ήταν μόνιμο, καθώς αρκετές αλλαγές ακολούθησαν μέχρι η μπάντα να καταλήξει στον Jizzy Pearl για την κυκλοφορία του Shrinking Violet (1999), σε παραγωγή του
Gilby Clarke (πρώην Guns N' Roses). Με την κυκλοφορία του άλμπουμ αποχώρησε και ο Crypt.



Το reunion κλίμα στα τέλη της δεκαετίας, καθώς και η μάλλον μέτρια πορεία τους στα 90s, δεν άφησε ανεπηρέαστη τη μπάντα, και ο Guns με τον Lewis τελικά τα βρήκαν με πρώην μέλη από την κλασική σύνθεση, με αποτέλεσμα μια reunion περιοδεία και άλμπουμ. Παράλληλα κυκλοφόρησε και η συλλογή Greatest Hits and Black Beauties (1999) σχεδόν ταυτόχρονα με το προηγούμενο άλμπουμ τους. Μια νέα περιοδεία στα τέλη της χρονιάς και το
Live: A Night on the Strip (2000) επανέφερε κάτι από τους κλασικούς L.A. Guns. Κάποιες ακόμη αλλαγές στη σύνθεση ακολούθησαν με τους Brent Muscat και Muddy στην κιθάρα και το μπάσο αντίστοιχα, και η μπάντα πέρασε το καλοκαίρι του 2000 περιοδεύοντας με τους Warrant και Ratt.

Δισκογραφία:

  • 1988 - L.A. Guns
  • 1989 - Cocked & Loaded
  • 1991 - Hollywood Vampires
  • 1995 - Vicious Circle
  • 1996 - American Hardcore
  • 1998 - Wasted E.P.
  • 1999 - Shrinking Violet
  • 2001 - Man in the Moon
  • 2002 - Waking the Dead
  • 2004 - Rips the Covers Off (Lewis' L.A. Guns)
  • 2005 - Tales from the Strip (Lewis' L.A. Guns)

Live Δισκογραφία:

  • 1992 - Live Vampires (Μόνο Ιαπωνία)
  • 2000 - Live: A Night on the Strip
  • 2004 - Live Ammo
  • 2006 - Live and Dangerous: Live from Hollywood (Lewis' L.A. Guns)
  • 2008 - Hellraiser's Ball Caught in the Act (Lewis' L.A. Guns)

Συλλογές:

  • 1994 - Best of: Hollywood A Go-Go (Μόνο Ιαπωνία)
  • 2997 - Hollywood Rehearshal
  • 1999 - Greatest Hits and Black Beauties
  • 2000 - Black City Breakdown (1985-1986)
  • 2002 - Ultimate L.A. Guns
  • 2002 - Winning Combinations (split δίσκος με τους Cinderella)
  • 2003 - Fully Loaded
  • 2004 - Hollywood Raw (Demos)
  • 2005 - Black List
  • 2005 - 20th Century Masters - The Millenium Collection: The Best of L.A. Guns

Tora Tora

Posted by universechild On May 2, 2009 0 comments




Μια από τις πραγματικά πιο δυνατές hard rock μπάντες από τα τέλη της δεκαετίας, οι Tora Tora δυστυχώς δεν ξεπέρασαν το επίπεδο του cult σε αναγνωρισημότητα και φήμη, προλαβαίνοντας να κυκλοφορώντας μόλις δύο δίσκους, καθώς και να ηχογραφήσουν έναν τρίτο ο οποίος όμως ποτέ δεν κυκλοφόρησε επίσημα. Σχετικά πρόσφατα έχουν κάνει κάποιες επανενώσεις, κυρίως όμως επετειακού χαρακτήρα με σκοπό κάποια show και όχι κάτι μονιμότερο.

Δημιουργήθηκαν το 1985 στο Mephis του Tenesee (ναι, εκεί που έχουν και καλό ουϊσκι) και τα βασικά μέλη αποτελούνταν από τους Anthony Corder (φωνητικά), Patrick Francis (μπάσο), Keith Douglas (κιθάρα) και John Patterson (τύμπανα). Τους δόθηκε μια ώθηση όταν κέρδισαν την πρώτη θέση σε ένα τοπικό διαγωνισμό "Battle of the Bands". Κυκλοφόρησαν ανεξάρτητα το To Rock To Roll EP, από το οποίο δύο κομμάτια, "Phantom Rider" και "Love's A Bitch", εγιναν ραδιοφωνικά hits σε τοπικό επίπεδο, και κατέληξαν σε συμβόλαιο με την A&M Records.


Το κορυφαίο ντεμπούτο τους Surprise! Attack (1989) έφτασε μέχρι το #47 του Top-200 ενώ το κομμάτι "Dancing With A Gypsy" συμπεριελήφθη στο OST της ταινίας Bill and Ted's Excellent Adventure. Το Wild America (1992) ήταν ένα ακόμη καλύτερο και σαφώς ωριμότερο άλμπουμ, αλλά συνέπεσε με την στροφή του κοινού στο grunge και είχε χλιαρή πορεία. Ηχογραφήθηκε επίσης το Revolution Day (1994), αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ (μέχρι το 2008) λόγω των αλλαγών που έκανε η εταιρία.

Η μπάντα επανενώθηκε το 2008 για δύο μόλις show, με το ένα να είναι μια επετειακή συναυλία στην πόλη τους, καθώς γιόρταζαν τα 20 χρόνια από την πρώτη τους δισκογραφική παρουσία. Στο show αυτό πωλήθηκαν και αντίτυπα του The Warehouse... 20 Years Later το οποίο περιελάμβανε κλασικά κομμάτια τους καθώς και ολόκληρο το ακυκλοφόρητο Revolution Day.

Οι Tora Tora είναι μια ακόμη μπάντα που θα μπορούσε να μπει στη λίστα "Τι θα γινόταν αν..." (ή What if... στα ελληνικά), και οι ηχογραφήσεις τους είνα αναγκαίο απόκτημα για τους θιασώτες του hard rock.

Δισκογραφία
1989 - Surprise! Attack
1992 - Wild America
1994 - Revolution Day (ακυκλοφόρητο μέχρι το 2008)
2008 - The Warehouse... 20 Years Later

Great White

Posted by universechild On Apr 5, 2009 0 comments


Οι Great White ξεκίνησαν στα τέλη των 70s ως Dante Fox, και έπαιξαν το πρώτο τους live το 1981 στο The Troubadour του Hollywood. Μέλη της αρχικής εκείνης σύνθεσης ήταν οι Jack Russell (φωνητικά) και Mark Kendall (κιθάρα). Κάποια demo που ηχογράφησαν στην πορεία και η γνωριμία με τον Alan Niven ως μάνατζερ της μπάντας οδήγησαν σε συνεργασία με την ανεξάρτητη Greenworld, με την οποία και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους Great White (1984).


Η κυκλοφορία του Shot in the Dark (1986) τους βρήκε με νέο σταθερό drummer τον Audie Desbrow, ενώ μέχρι την επανακυκλοφορία του από την Capitol μπήκε στη μπάντα και ο κιθαρίστας/πληκτράς Michael Lardie. Για την προώθηση του δίσκου βγήκαν σε περιοδεία με τους πολύ μεγάλους τότε Dokken.


Το Once Bitten... (1987) ήταν το breakthrough άλμπουμ με μεγάλα hits όπως τα "Rock Me" και "Save Your Love", ενώ μέχρι την Απρίλιο του 1988 έφτασε να γίνει πλατινένιο. Το ...Twice Shy (1989) που το ακολούθησε έμελλε να είναι και η μεγαλύτερη επιτυχία τους, με 2 εκ. αντίτυπα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1989 και το μεγαλύτερο hit τους, "Once Bitten, Twice Shy". Η δεκαετία έκλεισε με περιοδείες, στις οποίες έπαιξαν με μεγάλες μπάντες όπως τους Bon Jovi.

Η δεκαετία του '90 εγκαινιάστηκε με τη μπάντα να παίζει live στα Αμερικάνικα Μουσικά Βραβεία, ενώ παράλληλα περιόδευσαν για πρώτη φορά στην Ιαπωνία. Έπαιξαν επίσης και σε ένα αμερικάνικο φεστιβάλ The World Series of Rock μαζί με μπάντες όπως Whitesnake, Skid Row, Bad English και Hericane Alice. Κυκλοφόρησε παράλληλα και το βίντεο Hard n' Heavy, το οποίο περιέχει και μια εμφάνιση της μπάντας μαζί με τους Slash και Duff των Guns N' Roses στο κομμάτι "Children of the Night" από μια φιλανθρωπική συναυλία στο LA για κακοποιημένα παιδιά.


Κυκλοφόρησαν δύο ακόμη άλμπουμ με την Capitol, τα Hooked (1991) και Psycho City (1992), αλλά μέχρι την κυκλοφορία του The Best of Great White: 1986-1992 (1993), είχαν φύγει από την εταιρία. Το (nude artistic θα λέγαμε) εξώφυλλο του Hooked αρχικά λογοκρίθηκε καθώς το θέαμα μιας γυμνής γυναίκας που έχει πιαστεί από μια άγκυρα (πιθανώς για να σύρει το καράβι) είναι πολύ πιο "χυδαίο" σε σχέση με κάθε είδους σκηνές βίας που η λογοκρισία αφήνει ήσυχες... Στο κλείσιμο της headline περιοδείας έπαιξαν και με τους Scorpions ενώ επισκέφτηκαν και Ευρώπη-Ιαπωνία, ενώ η περιοδεία του Psycho City έγινε παρέα με τους Kiss.


Μέχρι την κυκλοφορία του επόμενου δίσκου η μπάντα περιόδευσε ασταμάτητα για επτά μήνες ως headliners στη σκηνή των club. Το Sail Away (1994) (με καταπληκτικό εξώφυλλο το γνωστό ρομαντικό πίνακα " Η Σχεδία της Μέδουσας" του Gericault) ακολούθησε μια νέα περιοδεία διάρκειας ενάμιση χρόνου, και έτσι η μπάντα συμπλήρωσε πάνω από δύο χρόνια σχεδόν ασταμάτητου touring.


Το Let It Rock (1996) κυκλοφόρησε με νέα εταιρία (Image) ενώ η δεκαετία έκλεισε με το Can't Get There From Here (1999) και μια περιοδεία μαζί με τους Ratt, τους Poison και τους L.A. Guns. Το κομμάτι του δίσκου "Rollin' Stoned" έφτασε μέχρι και το #8 των mainstream rock charts.

Η διάλυση ήρθε με την αυγή του millenium στις 20 Ιανουαρίου 2000 και με μια γραπτή ανακοίνωση του Mark Kendall στην οποία ανακοίνωνε την αποχώρησή του, ενώ σύντομα αποχώρησαν και ο Audie Desbrow με τον Sean McNabb. Ο Desbrow, εμφανώς δυσαρεστημένος με τα οικονομικά της μπάντας, δημοσίευσε ένα κείμενο στην ιστοσελίδα του όπου τα "έχωνε" στους Russell και Lardie, επιμένοντας ότι απολύθηκε και δεν έφυγε με τη θέλησή του. Υπήρχαν ταυτόχρονα φήμες ότι απολύθηκε και ο McNabb όταν ζήτησε από τον μάνατζερ να του δείξει τα λογιστικά βιβλία. Κανείς από τους "έξω" δεν ξέρει τι έγινε πραγματικά.

Η μπάντα είχε μείνει πλέον "μισή" (με τον Russell ως το μόνο ιδρυτικό μέλος) αλλά παρόλα αυτά αποφάσισε να δουλέψει πάνω σε καινούριο άλμπουμ. Κάποιες ηχογραφήσεις έγιναν, αλλά σε δοκιμαστικές ακροάσεις νέου υλικού με τον John Kalodner της Columbia αποφάσισαν ότι η "μαγεία είχε πλέον χαθεί" και στις "Remember Remember the 5th of November" του 2001, και με επίσημη ανακοίνωση του Russell, οι
Great White διαλύθηκαν, ενώ δόθηκε και μια αποχαιρετηστήρια συναυλία στις 31 Δεκεμβρίου στη Καλιφόρνια. Ηχογραφήσεις από το live κυκλοφόρησαν στο Thank You... Goodnight (2002), το οποίο επίσης περιείχε ως bonus δυο κομμάτια από τον δίσκο που δεν κυκλοφόρησε, τα "Back to the Rhythm" και "Play On" (τα οποία αργότερα θα περιέχονταν στο reunion άλμπουμ Back to the Rhythm του 2007).

Τόσο ο Kendall όσο και ο Russell δραστηριοποιήθηκαν ως solo μουσικοί, αλλά η όχι και τόσο καλή ανταπόκριση που είχαν τους οδήγησε να συνεργαστούν ξανά. Το 2002 ο Russell ζήτησε από τον Kendall να συμμετέχει σε κάποια live της μπάντας του, και με την άδεια του τελευταίου, η μπάντα του Russell μετονομάστηκε προσωρινά ως Jack Russell's Great White. Αρχικός σκοπός τους ήταν να παίξουν κάποια κλασικά τραγούδια μαζί με κάποιες επιλογές από τη σόλο δουλειά του Russell, αλλά τελικά η περιοδεία τράβηξε μέχρι τους πρώτους μήνες του 2003.

Το τραγικό είναι ότι το όνομα της μπάντας έγινε πάλι γνωστό από μια μεγάλη τραγωδία στις 20 Φεβρουαρίου του 2003, στο The Station Club του Rhode Island στο Kent των ΗΠΑ. Το παλιό ξύλινο κτίριο τυλίχτηκε στις φλόγες από τα πυροτεχνήματα που αποτελούσαν μέρος του show, και εκατό άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί (μεταξύ των οποίων και ο κιθαρίστας Ty Longley).

Έπαιξαν το επόμενο show τους στις 22 Ιουλίου 2003, ξεκινώντας μια φιλανθρωπική περιοδεία για τις οικογένειες των θυμάτων με όνομα Station Family Fund, η οποία διήρκησε μέχρι το 2005. Στα τέλη του έτους σταμάτησε απότομα για "λόγους ασθενείας", κάτι που είχε σχέση στην πραγματικότητα με την εξάρτηση από ψυχοτρόπες ουσίες που είχε ο Russell. Αργότερα, ο ίδιος ο Russell θα μιλούσε με κάποια υποτιμήτικά λόγια για την περίοδο αυτή της μπάντας, συνδεδεμένη με δυσάρεστα γεγονότα, χρησιμοποιώντας το όνομα Fake White, λέγοντας ότι ακούγονταν σχεδόν σαν Great White, αλλά στην ουσία ήταν απλά μια μπάντα που διασκεύαζε τον παλιό εαυτό της.


Η επίσημη επανένωση της μπάντας έγινε στις 27 Ιανουαρίου 2007 όταν οι Russell, Kendall, Lardie, McNabb και Desbrow έπαιξαν στο KeyClub του Hollywood για πρώτη φορά μαζί εδώ και πάνω από 5 χρόνια. Ένα νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε με τίτλο Back to the Rhythm (2007), το οποίο περιείχε υλικό και από το ακυκλοφόρητο του 2001, ενώ τελευταία τους δουλειά είναι το Rising (2009) που κυκλοφόρησε φέτος την Άνοιξη.


Δισκογραφία (LP):
1984 - Great White
1986 - Shot in the Dark
1987 - Once Bitten...
1989 - ...Twice Shy
1991 - Hooked
1992 - Psycho City
1994 - Sail Away
1996 - Let It Rock
1999 - Can't Get There From Here
2001 - (ακυκλοφόρητο)
2007 - Back to the Rhythm
2009 - Rising

EPs:
1982 - On Your Knees
1983 - Out of the Night
1991 - The Blue EP

Live Δισκογραφία:
1988 - Recovery: Live!
1989 - Live at the Marquee
1990 - Live In London
1996 - Stage
2002 - Thank You... Goodnight!
2004 - Extended Versions
2006 - Once Bitten, Twice Live

Συλλογές:
1993 - The Best of Great White: 1986-1992
1998 - Rock Me
1999 - Stick It
1999 - Great Zeppelin: A Tribute to Led Zeppelin
2000 - The Best of Great White
2000 - Latest and Greatest
2001 - Greatest Hits
2001 - Rock Champions
2001 - Gallery
2002 - Recover (Διασκευές)
2002 - The Final Cuts (το Recover σε άλλη έκδοση)
2004 - Revisiting Familiar Waters (το Recover με 2 bonus κομμάτια)
2004 - Burning House of Love (Ιταλική κυκλοφορία του Recover χωρίς έγκριση και με προκλητικό τίτλο)
2004 - A Double Dose
2005 - Tribute to Led Zeppelin
2005 - Rock Breakout Years: 1988
2006 - Rock Me: The Best of Great White

Kingdom Come (Lenny Wolf)

Posted by universechild On Mar 12, 2009 0 comments





Οι Kingdom Come πρωτοδραστηριοποιήθηκαν στα τέλη των 80s στις ΗΠΑ και γνώρισαν μεγάλη επιτυχία με το ντεμπούτο τους, για να διαλυθούν όμως πολύ σύντομα και μετά από την κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους. Ο ιδρυτής και ιθύνουν νους της μπάντας Lenny Wolf κράτησε το όνομα, και από τις αρχές των 90s μέχρι σήμερα, και με ελαφρώς αλλαγμένο το "προφίλ" των, με αμιγώς Γερμανικό line-up πλέον, Kingdom Come (ή Lenny Wolf's Kingdom Come), παραμένει με συνέπεια δραστήριος κυκλοφορώντας αξιόλογους hard rock δίσκους.


Η μπάντα προήλθε από τις στάχτες της προηγούμενης μπάντας του Wolf, Stone Fury, οι οποίοι παρά το αρκετά καλό υλικό τους δεν γνώρισαν εμπορική επιτυχία. Με τη στήριξη της Polygram, ο Wolf με τον (απλά σχεδόν συνονόματο) μάνατζέρ του Marty Wolff, πήραν απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία στο να δημιουργήσουν ένα νέο συγκρότημα. Το line-up των Kingdom Come (Ελθέτω η Βασιλεία Σου) συμπληρώθηκε με τους James Kottak (τύμπανα), Jonny B. Frank (μπάσο), Danny Stay και Rick Steier (κιθάρες). Ο ίδιος ο Wolf ανέλαβε αρχικά μόνο τα φωνητικά, ένα γεγονός που κατά τον ίδιο ήταν λίγο "άβολο" καθώς είχε συνηθίσει να τραγουδάει παίζοντας κιθάρα.



Η ηχογράφηση του ντεμπούτου τους έγινε με τον "πολύ" Bob Rock στη θέση του παραγωγού, και μια θετική σύμπτωση ηταν όταν, και ενώ γινόταν η μίξη σε στούντιο της Νέας Υόρκης, άκουσε το υλικό τους ο John Kalodner, και στη συνέχεια ζήτησε μια κασέτα με το "Get it On". Το κομμάτι ακούστηκε σε ραδιοφωνικό σταθμό του Detroit, ενώ σύντομα η φήμη του εξαπλώθηκε και έγινε hit σε διάφορους σταθμούς, εως ότου παίχτηκε ακόμη και σε μεγαλύτερους εθνικής εμβέλειας. Ως συνέπεια της (σκόπιμης) αυτής "διαρροής", η επακόλουθη κυκλοφορία του Kingdom Come (1988) στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, με τον δίσκο να γίνεται σχεδόν αμέσως χρυσός.

Εκτός από το "Get It On", μεγάλη επιτυχία έκανε και το single της μπαλάντας "What Love Can Be", το βίντεο της οποίας παίχτηκε πολύ και έγινε επιτυχία στο MTV. Μέχρι και την κυκλοφορία του τρίτου single "Loving You", το άλμπουμ είχε γίνει πλατινένιο σε ΗΠΑ, Καναδά και Γερμανία, αλλά και αλλού. Η μπάντα έπαιξε στο Monsters of Rock του '88 κάτω από τους Dokken (τεράστιους τη χρονιά εκείνη), Scorpions, Metallica και Van Halen, ενώ στη συνέχεια έκανε support στο αμερικάνικο σκέλος της "Savage Amusement" περιοδείας των Scorpions. Δυστυχώς η συμμετοχή των Kingdom Come έληξε κάπως άδοξα όταν (με βάση τον Stag) ο Wolf επέμενε να χρησιμοποιεί κάποιες ράμπες της σκηνής που ηταν ειδικά τοποθετημένες για τους headliners, παρά τις επιπλήξεις του management των Γερμανών.

Παρά την επιτυχία, η μπάντα έγινε και δέκτης αρνητικών κριτικών αλλά και σαρκαστικών σχόλιων (π.χ. σχόλια όπως "Kingdom Clone") καθώς θεωρήθηκε ότι ο ήχος της παραέμοιαζε με εκείνον της βασικής επιρροής τους, των Led Zeppelin. Λες και υπάρχει παρθενογένεση στη μουσική, ή ότι σώνει και καλά όλες οι μπάντες που αξίζει να ακουστούν είναι ταυτόχρονα και 100% πρωτότυπες ή πρωτοποριακές. Η αρνητική αυτή δημοσιότητα τους στοίχισε τόσο σε ότι αφορά το προφίλ τους στην "πιάτσα" όσο και στην εμπορική πορεία του επόμενου άλμπουμ, In Your Face (1989), το οποίο τα πήγε μεν σχετικά καλά, αλλά δεν επανέλαβε την επιτυχία του ντεμπούτου. Έτσι, η μπάντα σύντομα διαλύθηκε και όλοι εκτός του Wolf πήραν ο καθένας το δρόμο του, με τον Kottak να γίνεται κάποια στιγμή ο μόνιμος τυμπανιστής των Scorpions.

Ο Wolf κράτησε το όνομα και σύντομα κυκλοφόρησε το Hands of Time (1991), ένα άλμπουμ αρκετά δυνατό, χωρίς όμως ιδιαίτερη εμπορική ανταπόκριση. Καθώς η συνεργασία του με την Polygram είχε πλέον τελειώσει, ο Wolf προσπάθησε να επανέλθει κυκλοφορώντας με ένα αμιγώς Γερμανικό line-up το "βαρύτερο" Bad Image (1993), το οποίο δεν ακούστηκε ιδιαίτερα εκτός Γερμανίας.

Από τότε η μπάντα του Wolfe έχει κυκλοφορήσει αρκετά ακόμη άλμπουμ, ένα live και μερικές συλλογές, και παρά το ότι η αναγνωρισιμότητά τους έξω από τη χώρα τους και κάποιες βορειοευρωπαϊκές χώρες είναι μικρή, έχουν μια σταθερή και αξιόλογη παρουσία συναυλιακά και δισκογραφικά. Μια από τις πιο πρόσφατες περιοδείες τους ήταν και η Defenders of Rock με τους
Dokken.




Δισκογραφία (Stone Fury)
1984 - Burns Like a Star
1986 - Let Them Talk




Δισκογραφία
1988 - Kingdom Come
1989 - In Your Face
1991 - Hands of Time
1993 - Bad Image
1995 - Twilight Cruiser
1996 - Live & Unplugged
1997 - Master Seven
1998 - Balladesque (Best of)
2000 - Too
2002 - Independent
2003 - The Best of Kingdom Come
2004 - Perpetual
2006 - Ain't Crying for the Moon





Doro - Warlock

Posted by universechild On Mar 8, 2009 0 comments



Μέρα της γυναίκας η 8η Μαρτίου, οπότε ας κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα σε μια από τις μεγαλύτερες γυναικείες μορφές του Heavy Metal. Η Γερμανίδα Doro Pesch δεν χρειάζεται φυσικά πολλές συστάσεις καθώς όταν πρωτοεμφανίστηκε ήταν μια από τις πρώτες γυναικείες φωνές στο metal, και μάλιστα σε "ηρωϊκές" εποχές όπως τα 80s που η μουσική αυτή (σε ότι αφορά τους μουσικούς πάντα) ήταν σχεδόν αποκλειστικά αντρική υπόθεση. Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι η παρουσία της (μαζί με άλλες όπως Joan Jett και Lita Ford) ήταν ένας από τους παράγοντες που άνοιξαν το δρόμο για την παρουσία περισσότερων γυναικών σε metal μπάντες στις επόμενες δεκαετίες.



Με το "γυναικεία φωνή", βέβαια, και για να μη μπερδευόμαστε, μιλάμε για καθαρόαιμο heavy metal, όχι για μπάντα με κάποιο ιδιαίτερο μουσικό προφίλ χτισμένο γύρω από την γυναικεία παρουσία στα φωνητικά (π.χ. βλέπε το Goth Metal των 90s). Η Doro ήταν και παραμένει μια καθαρά heavy metal ψυχή, με εκρηκτικές ερμηνείες στις ζωντανές εμφανίσεις της με τη μπάντα της. Βέβαια, αν πούμε ότι δεν έπαιξε ρόλο στην επιτυχία και το γεγονός ότι είναι μια ωραία γυναίκα θα είμαστε ψεύτες, αλλά η Doro είναι στην πραγματικότητα μια "σιδηρά" κυρία (με ψυχή μικρού παιδιού, όμως), πράγμα που κατά την ίδια πηγάζει από το ότι μόλις στα δεκάξι της χρόνια έχασε όλα της τα μαλλιά από μια αρρώστια, με αποτέλεσμα να την εγκαταλείψουν οι "φίλοι" της, πράγμα που της ατσάλωσε το χαρακτηρα και της έδωσε την ώθηση να ασχοληθεί με τη μουσική.

Μέσα στην μακρά πορεία της στο χώρο έχει κυκλοφορήσει κάποιους δίσκους διαμάντια, και μερικές συνεργασίες της περιλαμβάνουν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου όπως (μεταξύ άλλων) Slash (ex-Guns 'n' Roses), Lemmy (Motorhead), Peter Steele (Type O Negative), Udo Dirkschneider (UDO), Biff Byford (Saxon) και Tarja Turunen (ex-Nightwish).



Η Doro Pesch λοιπόν έκανε το ξεκίνημά της με τους Snakebite, αλλά μπήκε το 1983 στους Warlock, μια μπάντα από το Dusseldorf, μαζί με τους Peter Szigeti (κιθάρες), Rudy Graf (κιθάρες), Frank Rittel (μπάσο) και Michael Eurich (τύμπανα). Η σύνθεση αυτή με τη Doro στα φωνητικά κυκλοφόρησε τα δύο πρώτα άλμπουμ με το όνομα Warlock, Burning the Witches (1984) και Hellbound (1985). Ενώ η μουσική του πρώτου δίσκου έφερνε περισσότερο προς speed metal, ο ήχος τους από το δεύτερο άλμπουμ και μετά στράφηκε στο hard rock και το μελωδικό heavy metal. Στη διάρκεια της τουρνέ για το δεύτερο άλμπουμ σημειώθηκε και η πρώτη αλλαγή στο line-up με τον Graf να δίνει τη θέση του στο ¨δικό μας" Νίκο Αρβανίτη (Stormwind).




Το άλμπουμ της μπάντας με τη νέα σύνθεση, True As Steel (1986), ήταν εκείνο που τους άνοιξε το δρόμο και στην Αμερικάνικη αγορά, κυρίως χάρη στο single "Fight For Rock" που έγινε μεγάλο ραδιοφωνικό hit, αλλά και το πρώτο βίντεο της μπάντας για το MTV. Την ίδια εποχή έπαιξαν και στο φεστιβάλ Monsters of Rock στο Mannheim της Γερμανίας, με ονόματα όπως Scorpions, Def Leppard, Ozzy Osbourne, Michael Schenker Group, Bon Jovi.

Με το τέλος της True As Steel περιοδείας η σύνθεση της μπάντας άλλαξε πάλι με τους Ritte και Szigeti να δίνουν τη θέση τους στους Tommy Bolan και Tommy Henriksen. Το τελευταίο άλμπουμ τους, Triumph and Agony (1987) περιείχε και ένα από τα μεγαλύτερά τους single, το "All We Are", το βίντεο του οποίου παίχτηκε πολύ στο MTV.



Την ίδια χρονιά, έφυγαν από τη μπάντα ο Michael Eurich και ο Νίκος Αρβανίτης, δίνοντας τη θέση τους στους Bobby Rondinelli και John Levin αντίστοιχα, με συνέπεια την Doro να είναι το μοναδικό μέλος της μπάντας από την αυθεντική σύνθεση. Παράλληλα, ο πρώην μάνατζερ έπαιξε το καθήκι (κατά τα λεγόμενα της Doro) και κινήθηκε δικαστικά για να αποκτήσει τα δικαιώματα για το όνομα Warlock, πράγμα που πέτυχε. Η Doro συνέχισε τις προσπάθειες επανάκτησης του ονόματος, αλλά τελικά, και μετά από πιέσεις και της εταιρίας της, οι ηχογραφήσεις που ετοίμαζαν το 1988 για τον νέο δίσκο Warlock κυκλοφόρησαν κάτω από το δικό της όνομα. Ο τελευταίος δίσκος που μπορεί να θεωρηθεί Warlock, αλλά και ταυτόχρονα πρώτη κυκλοφορία κάτω από το όνομα Doro, ήταν το Force Majeure (1989).





Επισήμως θεωρείται δεύτερος, αλλά ο πρώτος ουσιαστικά δίσκος της ήταν το ομώνυμο Doro (1990) το οποίο ηχογραφήθηκε με session μουσικούς, ενώ την παραγωγή δεν την έκανε κανένας άλλος παρά ο Gene Simmons των Kiss στο studio του. Ένας ακόμη δίσκος ακολούθησε σχετικά σύντομα, True At Heart (1991), ενώ παράλληλα κυκλοφόρησε και ένα compilation/σύνοψη της πορείας των Warlock, Doro/Warlock: Rare Diamonds (1991). Η κυκλοφορία του συνοδεύτηκε και από ένα ομώνυμο βίντεο.



Το 1992 ήταν κυρίως συναυλιακό με μια μεγάλη περιοδεία της Doro στη Γερμανία, ενώ παράλληλα ετοιμαζόταν και το νέο άλμπουμ για τη νέα χρονιά. Το Angels Never Die (1993) περιείχε και το αντιρατσιστικό single "Bad Blood", το βίντεο του οποίου έδειχνε ένα μοντάζ από διάφορα ρατσιστικά εγκλήματα μέσα στις δεκαετίες, και έγινε επιτυχία στο ευρωπαϊκό MTV. Το single του κομματιού περιέχει ένα ακυκλοφόρητο, το Children of the Night, ενώ αργότερα ακολούθησε και άλλο single για το "Last Day of My Life". Στα τέλη της χρονιάς το Doro Live (1993), με ηχογραφήσεις από την Γερμανική περιοδεία της χρονιάς εκείνης, συνοδεύτηκε και από ομώνυμο VHS με δύο επιπλέον κομμάτια στο tracklisting.



Ο επόμενος δίσκος της, μια ίσως άτυχη στροφή προς industrial ήχους, το Machine II Machine (1995), ήταν και ο τελευταίος της για την Polygram, ενώ στα τέλη της χρονιάς ακολούθησε και ένα EP με ρεμιξαρισμένα κομμάτια, Machine II Machine - Electric Club Remixes (1995). Το 1996 η Doro μπήκε στο στούντιο για να ετοιμάσει τον πρώτο της δίσκο με το νέο label, την Warner.



Το 1998 κυκλοφορούν τρεις διαφορετικές συλλογές (Best of, Ballads, Warlock - Earth Shaker Rock), ενώ παράλληλα είναι έτοιμο και το αναμενόμενο εδώ και 3 χρόνια άλμπουμ της, Love Me In Black (1998), το οποίο έχει θερμή υποδοχή στην Ευρώπη, ενώ κυκλοφορεί και επιτυχημένο βίντεο κλιπ για το ομώνυμο κομμάτι. Ωστόσο, στη διάρκεια της περιοδείας για το άλμπουμ, η Doro φεύγει από τη Warner για να ετοιμάσει το επόμενο άλμπουμ με την "μεταλλική" SPV/Steamhammer, ενώ παράλληλα συνεργάζεται και με την Koch για την κυκλοφορία του στις ΗΠΑ.


Το 2000 είναι η χρονιά που εμφανίζεται στις ΗΠΑ για πρώτη φορά από τις εποχές των Warlock, έχοντας στο τσεπάκι της το πιο δυνατό άλμπουμ της εδώ και χρόνια, Calling the Wild (2000), με παρουσίες μουσικών όπως Al Pitrelli, Slash (στο σόλο του "Now or Never") αλλά και δύο ντουέτα με τον Lemmy στα "Love Me Forever" και "Alone Again".

Ένα ακόμα δυνατό άλμπουμ ακολουθεί δύο χρόνια αργότερα, το Fight (2002), με συμμετοχή του τραγουδιστή των Type O Negative, Peter Steele, στο "Descent", αλλά και κιθαριστικά μέρη από τον Chris Caffery των Savatage.



Το 2004 συνεργάστηκε με τον Udo Dirkschneider σε σειρά συναυλιών στη Γερμανία με την Classic Night Orchestra, μια εμπειρία που έδωσε το έναυσμα για την κυκλοφορία ενός από τα live στο Classic Diamonds (2004), τόσο σε άλμπουμ όσο και σε DVD. Αρκετά διαφορετικό σε ύφος τόσο από το "κινηματογραφικό" S & M των Metallica με τον Michael Kamen ή το πολύ "συμφωνικό" Moment of Glory των Scorpions με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου, και με έντονη την παρουσία μερών με ακουστική κιθάρα, η κυκλοφορία του είχε θερμή υποδοχή.



Με ένα ακόμη πολύ καλό άλμπουμ, το Warrior Soul (2006), μια ακόμη μεγάλη περιοδεία ακολουθεί μέσα στο 2007.



Καθώς φέτος κλείνουν 25 χρόνια από την πρώτες εμφανίσεις και το πρώτο άλμπουμ της Doro με τους Warlock το 1984, η κυκλοφορία του Fear No Evil (2009) είχε σχεδόν επετειακό χαρακτήρα. Στο "Celebrate", ένα κομμάτι αφιερωμένο στην αγάπη της για το Heavy Metal, συμμετέχουν στα φωνητικά οι Biff Byford μαζί με μερικές από τις πιο γνωστές κυρίες του metal: Floor Janssen, Angela Gossow, Liv Kristine, Sabina Classes, Veronica Freeman, και άλλες, ενώ στο "Walking With the Angels" η Doro κάνει ένα ντουέτο με την Tarja Turunen.

Σύμφωνα με δηλώσεις της η μουσική είναι η ζωή της και η μουσική σκηνή και οι φίλοι/fans της είναι η "οικογένειά" της, καθώς η ίδια δεν πήρε ποτέ την απόφαση να κάνει οκογένεια. Στα 44 της χρόνια με 25 χρόνια καριέρας, η Doro δεν δείχνει να το βάζει κάτω, και δεν έχουμε λόγο να μην την πιστέψουμε.


Warlock
1984 - Burn the Witches
1985 - Hellbound
1986 - True as Steel
1987 - Triumph and Agony

Doro & Warlock
1989 - Force Majeure
1991 - Rare Diamonds
1998 - Earth Shaker Rock

Doro (LP + Compilations)
1990 - Doro
1991 - True at Heart
1993 - Angels Never Cry
1993 - Doro Live
1995 - Machine II Machine
1995 - Machine II Machine: Electric Club Mixes
1998 - Best of
1998 - Best of Ballads
1998 - Love Me In Black
2000 - Calling the Wild
2002 - Fight
2006 - Warrior Soul
2009 - Fear No Evil