Showing posts with label Hellas. Show all posts
Showing posts with label Hellas. Show all posts

LIVE REPORT: 11 May 2012 (Convixion - Deceptor - Mentally Defiled - Endless Recovery - Sacral Rage)

Posted by universechild On May 14, 2012 0 comments




Παρασκευη 11 Μαιου, σωτηριον ετος 2012...

Κανονίζεις εδώ και καιρό να πας στο συγκεκριμένο live και το σύμπαν ξεκινά από τις πρώτες πρωινές ώρες να συνωμοτεί εναντίον σου...Ξεχνάς τον παράγοντα X αλλά δυστυχώς δεν σε ξεχνάει αυτός!!!!

Το καντήλι πέφτει σύννεφο και αντί να σε φωνάζουν με το όνομα σου σε λένε "Μισό Κιλό Λεμόνια", μόνο και μόνο επειδή δεν μπορείς να εμποδίσεις την ξινίλα που σε χαρακτηρίζει κάτι τέτοιες στιγμές, ίσως επειδή ΞΕΡΕΙΣ πως τελικά όλο και κάτι θα σκάσει και θα σου πάνε όλα σκατά!

Κι όμως, δεν πτοήθηκα, ήταν μια υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου. Ένα δώρο που είχα ανάγκη από καιρό.

Τι κι αν στην αρχή είχα κανονίσει να πάω στο live με παρέα 5 ατόμων αλλά τελικά ο καθένας δεν ήρθε για τους δικούς του λόγους; Τώρα για να μην φανώ πάλι ξινή...Αν ήταν για το οικονομικό, τότε σας αξίζει από μια ροχάλα στον καθένα!

5 ευρώ ήταν η είσοδος!!! Τα 20 πως τα έχετε και τα δίνετε στις βιζιτουδες και χωρίς προφύλαξη;;;;
Εντάξει.. την γκρίνια θα την σταματήσω προσωρινώς, αλλά θα την συνεχίσω αργότερα!!!!

Η επίσημη ανακοίνωση ήταν πως το live θα ξεκινούσε στις 19:30 (20:00 θα ξεκινούσαν οι SACRAL RAGE) κι εγώ βρισκόμουν ακόμη στην δουλειά, έχοντας σαν μεγαλύτερο εχθρό μου τον ίδιο τον χρόνο..

Κατόρθωσα να φτάσω με την καλή μου φίλη Δέσποινα - η οποία και τράβηξε όσες φωτογραφίες μπορούσε φορώντας την φωσφόριζε πράσινη μπλούζα που έλαμπε μέσα στα black lights του 7sins club, και η οποία έκανε τα βλέμματα των απανταχού σκληροπυρηνικών μεταλλάδων να την κοιτούν με μισό μάτι - κατά τις 10 παρά το βράδι, με τα νεύρα κουρέλια, με την κλασσική μου γκρίνια, μόνο και μόνο επειδή έχασα την μισή συναυλία!!!!

Τα συγκροτήματα που δεν πρόλαβα να χαρώ, ήταν οι Sacral Rage που προανέφερα, οι Mentally Defiled και οι Endless Recovery, μια παρέα από πιτσιρίκια τα οποία έπαιξαν κυρίως διασκευές. Δεν ήταν καθόλου άσχημοι κρίνοντας από τα διάφορα videos που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, και έβρισα τόσο τη τύχη μου που δεν μπόρεσα να πάω νωρίτερα λόγω δουλειάς, όσο και αυτούς που σχεδόν εθιμικά σνομπάρουν τα support και φροντίζουν να έρθουν μόνο στους headliners.

Οι Sacral Rage έκαναν δυνατό ξεκίνημα με δικά τους κομμάτια (Return of the Dead και Master of a Darker Light), εμπλουτίζοντας το setlist και με ορισμένες διασκευές (Mind Over Metal από Raven). Συνολικά έπαιξαν 7 κομμάτια, με συμμετοχή του Νίκου Παπακώστα στο κλείσιμο με τη διασκευή Long Live the Proud των Exciter (ο οποίος δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει πως η νεαρή μπάντα πετυχε αυτό το αποτέλεσμα με λιγότερο από μισό χρόνο δουλειάς). Κρίνοντας τόσο από το υλικό τους όσο και την παρουσία τους, είναι ένα ακόμη υποσχόμενο όνομα του Ελληνικού undeground (σημ: ευχαριστώ το μέλος των Sacral Rage για το σχόλιο και τις διορθώσεις - ένα μυαλό έχει κανείς, ήταν αναμενόμενο να γίνει λάθος στους τίτλους δύο από των κομματιών που έπαιξαν!)

Αρκετά δυνατοί και οι Endless Recovery. Αφιέρωσαν βέβαια το μισό setlist σε διασκευές (Bathory - Ripper, Slayer - Black Magic, Sodom - Sodomy and Lust) και σε τρία μόλις δικά τους (Cannibal Corpse, Power of Hate, Liar Priest). Πιτσιρικάδες με πάθος, αλλά παιδιά, μια μπάντα αναδεικνύεται με το δικό της υλικό! (και αυτό το λέω καλοπροαίρετα).

Εμφανώς πιο έμπειροι με ύπαρξη δεκαετίας στο underground και ένα δυνατό full length στο ενεργητικό τους, οι Mentally Defiled ξεκίνησαν χωρίς πολλά πολλά με τους δυναμίτες Thrash Brigade και Forced to Obey. Συνέχισαν με ένα καινούριο από το δίσκο που ευελπιστούν να ηχογραφήσουν το καλοκαίρι (καλή τύχη, παιδιά!) και το τραγούδι-ύμνο των απανταχού "περίεργων", Retro Nerd (ένας φίλος κουβαλάει την "ετικέτα" αυτή χωρίς ντροπή, ξέρει ποιος είναι, του το αφιερώνω!) Συνέχεια με Mosh Pit Maniac και με Psychotic Paralysis (διασκευή από τους φίλους τους Mortal Threat) και κλείσιμο με Necrohooligan. Εδώ αξίζει να αναφερθεί η συνεχής επαφή με το κοινό του φιλικότατου Γιώργου "IronBeast" - μιλάμε για metal LIVE, όχι για μουσική δωματίου!

Αρκετοί ήταν εκείνοι που έκραξαν τους Endless Recovery.. αλλά δεν θα συμφωνήσω μαζί τους καθόλου. Ειδικά ο μικρούλης με το μπάσο ήταν όλα τα λεφτά!! Έχει πάθος για την μουσική, και οφείλω να ομολογήσω πως, σε ότι αφορά τις εκδηλώσεις του κοινού, έκλεψε την παράσταση μέχρι το τέλος του live... Χτυπιόταν ανελέητα στους ρυθμούς των επόμενων συγκροτημάτων, και σε μια φάση πρέπει να τον είδα να κρέμεται και από έναν προβολέα αν δεν κάνω λάθος.. Για τόσο μέγεθος (καλώς εννοούμενης) “καφρίλας” και πάθους μιλάμε που ειλικρινά του εύχομαι να συνεχίσει να είναι τόσο παθιασμένος με την μουσική αυτή, για πολλά-πολλά χρόνια.

Δεν ξέρω, ίσως γίνομαι γραφική που το ξαναλέω, αλλά όλα αυτά δεν θα γινόντουσαν χωρίς την πρωτοβουλία και διάθεση για στήριξη από τον Greg (Eat Metal) και τον Νίκο (Convixion). Και είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα να αναφέρω συνεχώς μόνο αυτούς, αλλά βρε παιδιά, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Επίσης, θα ήθελα να εκφράσω κι ένα μικρό παράπονο...Η προσέλευση του κοινού για μια ακόμη φορά ήταν απογοητευτικά μικρή, γεγονός άκρως εκνευριστικό!!!

Μην κλαίγεστε μετά πως το metal αργοπεθαίνει και τέτοιες μαλακίες, γιατί εσείς οι ίδιοι φταίτε για αυτό. Ούτε η είσοδος ήταν ακριβή (σχεδόν μισό ποτό), ούτε ο χώρος ήταν χάλια...Δικαιολογίες, ΤΕΛΟΣ!

Click to Enlarge

Η συνέχεια δόθηκε με τους Deceptor, οι οποίοι έδειξαν πραγματικό επαγγελματισμό και αρίστευσαν από κάθε άποψη (ήχος, σκηνική παρουσία, ερμηνεία).. Ο Νίκος Παπακώστας μας είχε ήδη δώσει μια πρώτη γεύση για το τι είχαμε να περιμένουμε από την συγκεκριμένη μπάντα. Πιστεύω πως όσοι ενδιαφέρθηκαν έστρωσαν τον κώλο τους χάμω και έψαξαν για “μελέτη” το υλικό της μπάντας από το Birmingham, η οποία κινείται σε καθαρά underground επίπεδο από το 2005 με δύο δυνατά demo και ένα εκρηκτικό EP στο ενεργητικό της.

Είμαι σίγουρη πως οι Deceptor έφυγαν με τόσο καλές εντυπώσεις, όσο και εμείς από αυτους.. Μιλάμε για μια απερίγραπτη heavy/speed/thrash μπαντάρα με μερικά prog στοιχειά κατά την άποψη μου.. Όποιος έχει ακούσει το Oracle Of Despair και το Soothsayer από το EP τους, θα καταλάβει τι εννοώ..

Ο επίλογος ήρθε όπως πάντα με τους θεούς μου Convixion.

Click to Enlarge
H ατμόσφαιρα ήταν περίεργη, λόγω του ότι ο Μάνος (drummer) φεύγει για να υπηρετήσει την "μαμά" πατρίδα, και όπως είπαν τα παιδιά, ίσως να αργήσουμε να τους ξαναδούμε live..

Οι ύμνοι που έπαιξαν δεν χρειάζονται συστάσεις.. Drink Metal, Nightmare, I Come Alive, Black Machine (Cirith Ungol)... δεν ξέρω ποια να αναφέρω και σε ποια σειρά!!!! Σε κάποια φάση ο Μάνος πρέπει να πατήθηκε στο στομάχι και έφυγε άρον-άρον από τη σκηνή για να κάνει εμετό!

Παρόλα αυτά, η μπάντα συνέχισε ακάθεκτη να παίζει έστω και χωρίς τύμπανα.

Το κοινό έκανε σαν μανιασμένο...Όλοι είχαμε γίνει ένα.. Πραγματικά, η γκρίνια και η ανασφάλεια που είχα για το αν θα προλάβαινα το live, είχαν γίνει καπνός. Ήμασταν όλοι ΕΝΑ!! Όλοι τραγουδούσαμε, όλοι είχαμε γίνει ένα με το πάτωμα και το ταβάνι ταυτόχρονα.. Έτσι πάει! Οι Convixion έδωσαν ρέστα! Κάτι που μας λείπει και το έχουν μόνο αυτοί! ΠΑΘΟΣ!!!

Η βραδιά δεν είχε τελειώσει ακόμη. Μετά το τέλος του live όλοι οι εραστές και ερωμένες της NWOBHM σκηνής πήγαμε στο BAT CITY όπου έκανε πρόγραμμα ο Michael Nochos και που για μια ακόμη φορά μας έκανε να παραμιλάμε με τις εξαίσιες επιλογές του.

DIAMOND HEAD, VENOM, IRON MAIDEN... και η λίστα έχει συνέχεια.. Καθώς και τα κεράσματα από ορισμένους ευγενέστατους θαμώνες εκεί..

Κάπου στο βάθος είδα και τον frontman από ACID DEATH. Τελικά όλοι είμαστε μια τεράστια οικογένεια. Η καλύτερη οικογένεια ever.

Θα ήθελα κάπου εδώ να ευχαριστήσω το Δεσποινάκι για όσα τράβηξε μαζί μου εκείνη τη βραδιά, και για τις πολύ ωραίες φωτογραφίες που έβγαλε για το blog αυτό. Επίσης, ευχαριστώ τον Νίκο (Τραγάκη) για την υπέροχη παρέα που μου έκανε στη διάρκεια του live, τον Νίκο (Παπακώστα) και τον Μιχάλη (Μπάκουλα) που δεν μας σνόμπαραν και άφησαν το Δεσποινάκι να τραβήξει φωτογραφίες, καθώς και τις υπόλοιπες μπάντες και τέλος, θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση στον φίλο μου Γιώργο (Ναύπακτο), που δεν κατάφερε να έρθει λόγω δουλειάς στο live.

Γιώργο, ήμουν τα μάτια και τα αυτιά σου εκείνη τη βραδιά.  Αφιερωμένο!!
Click to Enlarge

The Last of the Mohicans Pt. 2: EAT METAL [English]

Posted by universechild On Feb 12, 2012 0 comments



Sunday, October the 9th, 2011

Yes, the post reads “February 2012”, but right now I’m transported on a Sunday from last October.

Wonderful day, one of those that stay with you forever. Up in the morning, a few sips of warm coffee, a dozen cigarettes, singing along Lethal’s “Poison Seed”… Why? Because this is what you want. You spent the best part of the week at work, fed up with customers that need psychiatric help. Things like these can lead to prescription drugs, and the music you love is the only antidote. A healthier cure, sans doctor.

It’s a sunny morning. I look forward to the evening live event at Kyttaro Club. Today is the day EAT METAL RECORDS celebrates its birthday. It’s been ten year since it first made its mark in the Greek Heavy Metal scene, and what better way to celebrate than a Live? Co-founder Craig knows that times are rough, so the tickets cost just 1 euro. After all, it’s a primarily symbolic event; this admission barely (if at all) covers part of the cost for arranging the place. This cheap price is also a way to see who actually honors the metal underground.

It’s a cloudy afternoon… I put on my sneakers, catch up with the others, and we all head towards Papadiamantis Square to catch the trolley. It has already started raining and the streets are full of water, as well as chunks of garbage and shit carried by the small streams (Athens). A black cat tries to swim, its efforts obstructed by a turd.

I’ve been soaking wet, but the greatest the crumbling of the others for taking them along on such a shitty day, the greatest my enthusiasm. I’ll go, even by boat.

Somewhere in the distance a young man on a bike yells: “You won’t make it to the square with this weather, drink a Red Bull, it will give you wings”.

“Hilarious”, I thought, but “why don’t you fuck off?”

We were at Kytarro when it stopped raining. But then another rain starter, that of positive emotions.

Warm and friendly atmosphere, we’re like one, familiar faces, communication in the purest sense of the word. Totally unlike the obscene reality of everyday life. You are with your own kind.

Holding an obligatory bottle of Amstel, we are awaiting for the joy to start. Joy? Highly subjective. Wrathblade came up first, and then along came Valor. The bands were amazing. What was not so amazing, however, was the meager attendance and of course the Kafrila (a word that cannot translate, believe me, but think “asshole” squared, or cubed) that characterizes our race sometimes.

Many were talking to each other, and it’s doubtful whether the subject they so passionately talked about was the music they came to enjoy. Long story short, they could give a shit about the bands that were giving it all on stage. They just talked loudly, in the characteristically Greek way, and brayed. You say to yourself, “okay, maybe it is I that came for this, and they came for a different reason”.

That night’s surprise was Raging Storm who literally set the stage on fire, and of course the touch of Doom for that evening, Litany. Then a little bit of Thrash with the great (and what-it-says-on-the-tin) Released Anger, but the one I wanted to see the most was Confixion. “Won’t they come up already?”

This is what we were asking from the start, but we were told by Craig’s brother that they will be the last.

Hey Nick, you have to admit that this was done intentionally. You know nobody would leave this event if
Convixion hadn’t made their appearance.

You could say that through the eyes of Craig’s mother each and every one of us saw their own. Warm, sweet, she treated everyone the same, like her own children. I think this was one of the most beautiful moments of this live; her eyes were bright with pride.

This was especially the case when Craig came up on stage to talk. At one moment I asked her when will Convixion come up, and she said “You know Nick, we call him little Craig”. I needn’t hear more, I had already known how much Nick loves and respects Craig, and not just him, but everyone of us, gathered in that club on that rainy Sunday.

I enjoyed Convixion, and then I also bought a lottery ticket, to support in my own way EAT METAL.

I didn’t attend the draw; I didn’t really care if I won something or not. As clichιd as it may sound, I already felt like a winner. I was happy when I left after this joyful night, one of hopefully more to follow. Craig Varsamis, one of the “last of the Mohicans” of metal, deserves it. His presence in the scene all these years proves what it is to live this music and struggle for it.  The product of his love and his work, which he shares with Dimitris Vagianis, was Eat Metal, one of the pillars of the Hellenic scene.


Eat Metal Releases

Eat Metal started in 2001 when the two friends decided to set up a metal shop, as well as small label to release singles by new unsigned bands that they liked. Craig has said that the idea had been lingering in his mind for quite some time before they founded the company. After all, the 90’s, when Greek metal is concerned, are known as the decade of black/death, since the most well-known Greek metal bands were of these genres, while Craig and Dimitris were supporters of the traditional and classic metal sounds. It’s well known that Craig is a connoisseur of Epic. Their presence filled a gap that seemed to exist in Greece regarding the support of traditional metal, at least in Southern Greece, since Steel Gallery in the North had been around for a few years.

Things got started with the release of Dream Weaver’s single on 7 inch vinyl, followed by a few more, as well as a couple of full-length LPs, both by bands from Greece (Litany, Marauder, Raging Storm, Valor) as well as foreign (Wotan, Lonewolf). It’s characteristic that they insisted on releasing the albums not only on the industry standard, the CD, but on vinyl too (we already said that the singles were 7 inch, not MCD!) Supporting LPs demands not only love, but true passion, since it is very well known that most factories equipped to print vinyl had already been closed since the CD became dominant, and the cost of the medium is incomparably heavier than that of the CD.
Eat Metal - Live Posters


Apart from the label and the record store, Eat Metal’s most important activity was organizing concerts with bands who had never been heard, or hadn’t appeared in what seems virtually as centuries, in Greece, starting with that legendary (for the few that experienced it) live with Brocas Helm. Eat Metal naturally recorded it and released it as “Black Death in Athens Live” (2005), alongside the expanded re-release of the classic Brocas Helm album, “Black Death” (1988)

Part of their philosophy has always been not only bringing classic names (Manilla Road, Jag Panzer, Ostrogoth) who above all themselves loved and “those is power” seemed to snub, but also promoting new Greek bands (playing traditional sounds, always) who deserved a chance to be heard as support groups.

Their activities were a major breath of fresh air for the Greek underground, and there were quite a few Greek bands of the classic heavy and doom or speed and thrash that were promoted by them – just look at the lists of the releases, or past lives, by Eat Metal records.

As Craig himself has stated in the classic interview to Chronicles of Chaos web-zine (conducted in 2004, but always topical): “we have worked with all the other labels and generally everybody who supports heavy metal. It doesn't have to be a release from Eat Metal Records for us to like it. For example, there is the new Airged Lamh album [_The Silver Arm_] on the Black Lotus label, which we promote like it was ours, or even more! We are friends with all the guys, unlike the [fragmented] Greek scene in the old days which resulted in a lot of problems.



EAT METAL LINKS
Reverbnation


EPILOGUE

Of course Steel Gallery and Eat Metal aren’t the only “Mohicans” in the Hellenic scene. Saying that would belittle a few other, smaller, shops in cities outside Athens / Thessaloniki, small local scenes in the provinces, everyone who keeps the spirit of this music alive. Their presence, however, was the most catalytic to maintain the stability of the Greek Metal underground in place and played an important role in terms of the Renaissance of the classic sound in ‘00s, after the temporary, as it has been proven, “Dark Ages” of 90s extreme.

The Last of the Mohicans Pt. 2: EAT METAL

Posted by universechild On 1 comments



Κυριακη 9 Οκτωβριου 2011...

Ναι, στην κορυφή γράφει “Φεβρουάριος 2012”, αλλά τώρα “βρίσκομαι” σε μια Κυριακή του περασμένου Οκτώβρη.

Υπέροχη ημέρα.. από εκείνες που λες πως δεν θες να ξεχάσεις ποτέ.. Σηκώνεσαι το πρωί, πίνεις μια ζεστή κούπα καφέ.. κάνεις καμμια δεκαριά τσιγάρα και σιγοτραγουδάς το "Poison Seed" από Lethal... Γιατί; Έτσι γουστάρεις..

Έχεις φάει μια ολόκληρη εβδομάδα στη μάπα δουλειά και πελάτες με “συνταγές ψυχοφαρμάκων”, πράγματα που σχεδόν οδηγούν κι εσένα σε μια βόλτα για ψυχοθεραπεία… αλλά αντέχεις ακόμη.. γιατι;; Το μόνο που σου έχει μείνει είναι η μουσική που λατρεύεις, βάλσαμο για όλα, χωρίς συνταγή γιατρού.

Η μέρα είναι ηλιόλουστη και περιμένεις να πάει απογευματάκι και να την κάνεις για Κύτταρο. Σήμερα έχει γενέθλια η EAT METAL RECORDS. Kλείνει μια δεκαετία στον χώρο της μουσικής που όλοι λατρεύουμε.. Ο Graig ξέρει πως οι καιροι ειναι δύσκολοι και η είσοδος "κοστίζει" 1 ευρώ.. Εξάλλου είμαι σίγουρη πως η κίνηση αυτή είναι καθαρά συμβολική... Αφενός βάζεις είσοδο 1 ευρώ γιατί το κάνεις χωρίς να έχεις σκοπό να τα "κονομήσεις", αφετέρου το κάνεις για να δεις πόσοι μάγκες που δηλώνουν fans της underground σκηνής θα σε τιμήσουν...

Απόγευμα... φοράω τα αθλητικά μου, βουτάω την παρέα μου και οδεύουμε με τα πόδια για την αφετηρία των Τρόλεϋ στην πλατεία Παπαδιαμάντη... Έχει ήδη ξεκινήσει να βρέχει καρέκλες και οι δρόμοι έχουν γεμίσει σκατά, σκουπίδια και φυσικά νερό... μια μαύρη γάτα προσπαθεί να κολυμπήσει.. και μια σκατούλα την εμπόδιζε…

Έχω γίνει μούσκεμα ως το βρακί, και το ωραίο είναι πως όσο γκρινιάζουν οι άλλοι της παρέας που τους "τραβολογάω", τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο ενθουσιασμός μου. Θα πάω.. έστω και με βάρκα.


Κάπου στο βάθος, ένας νεαρός με μηχανή μου λέει: “Δεν σας βλέπω να πάτε περπατώντας ως την πλατεία με τέτοιον καιρό, πιες ένα Red Bull, θα σου δώσει φτερά”…

“Πολύ αστείο” σκέφτηκα, αλλά, “δεν γαμιέσαι”;


Φτάσαμε στο Κύτταρο όταν η βροχή κόπασε... και τότε άρχισε η βροχή των συναισθημάτων...

Ζεστή ατμόσφαιρα και φιλική, όλοι είμασταν σχεδόν ένα.. Έβλεπες γνωστές φάτσες, επικοινωνούσες! Καμμία σχέση με την αισχρή καθημερινή πραγματικότητα που ζεις... εκεί ήσουν με τους "δικούς" σου.

Μια μπύρα στο χέρι και περιμέναμε να ξεκινήσει η χαρά. Η χαρά; Αυτό είναι υποκειμενικό.
Στην αρχή έπαιξαν οι Wrathblade και μετά οι Valor. Ήταν καταπληκτικά!!! Αυτό που δεν ήταν καταπληκτικό, όμως, ήταν η λιγοστή προσέλευση του κόσμου, και φυσικά η καφρίλα που μας χαρακτηρίζει μερικές φορές..

Μιλούσαν μεταξύ τους, και είναι αμφίβολο αν αυτά που έλεγαν είχαν σχέση με αυτό που υποτίθεται πως ήρθαν να δουν και να ακούσουν.. Εν ολίγοις, μερικοί έγραφαν στα αρχίδια τους τις μπάντες οι οποίες έδιναν κομμάτια ψυχής, αν όχι την ψυχή τους, πάνω στη σκηνή, και αυτοί απλά μιλούσαν δυνατά και γκάριζαν... Λες “οκ, εγώ ήρθα για άλλο λόγο, και αυτοί ίσως για άλλο”..

Συγκρότημα-έκπληξη  της βραδιάς οι Raging Storm, οι οποίοι κυριολεκτικά τα έσπασαν, και φυσικά η doom πινελια της βραδιας, οι πολυαγαπημένοι Litany.. Thrash στην συνέχεια με Released Anger - έτσι, για να σπάσει η doomιλα, αλλά εγώ ηθελα να δω τους θεούς Convixion ... Μα πότε θα βγουν;;;

Αυτό το ρωτούσαμε από την αρχή του live, μέχρι που μας είπε ο αδερφός του Graig πως θα βγουν στο τέλος.

Νίκο, έλα, πες την αλήθεια.. Επίτηδες το έκανες, έτσι; Αφού το ξέρεις, πως δεν θα έφευγε κανείς μας, με την καμμία και για κανέναν λόγο, αν δεν σας βλέπαμε...

Θα μπορούσε κανείς να πει πως μέσα στα μάτια της μητέρας του Graig έβλεπε την δική του μάνα. Ζεστή, γλυκιά, όλους τους αντιμετώπιζε το ίδιο, σαν παιδιά της. Θεωρώ πως ήταν μια από τις ομορφότερες στιγμές της συναυλίας. Γιατί; Γιατί τα μάτια της έλαμπαν και καμάρωνε. Ειδικά όταν βγήκε ο Graig στη σκηνή για να μας μιλήσει. Σε μια φάση την ρώτησα πότε θα βγουν οι Convixion, κι εκείνη μου είπε χαμογελώντας γλυκά... “Ξέρεις, τον Νικό τον λέμε Μικρό Γρήγορη”


Δεν χρειάστηκε να πει άλλα... είχα ήδη καταλάβει πόσο αγαπά και σέβεται τον Graig ο Νίκος, και όχι μόνο αυτός, αλλά και όσοι είμασταν εκεί σε εκείνη τη "συννεφιασμένη" και βροχερή Κυριακή..

Είδα και τους Convixion, και αγόρασα έτσι για το καλό και έναν λαχνό για να στηρίξω με τον τρόπο μου την EAT METAL.

Δεν έκατσα μέχρι την κλήρωση. Δεν με ένοιαζε αν κέρδιζα κάτι η όχι. Κέρδισα με τον δικό μου τρόπο. Έφυγα με χαρά και πάντα έτσι θα ειναι... Ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες στιγμές. Το αξίζει ένας άνθρωπος σαν τον Γρηγορη Βαρσαμη. Είναι ένας από τους "τελευταίους των Μοϊκανών" και απέδειξε όλα αυτά τα χρόνια σε όλους μας τι σημαίνει να αγαπάς αυτή την μουσική και να παλεύεις γι’αυτήν.

Ο καρπός της αγάπης και της δουλειάς του αυτής που μοιράστηκε με τον Δημήτρη Βαγιάνη, η Eat Metal, αποτέλεσε από τους βασικούς στυλοβάτες της ελληνικής σκηνής.
Eat Metal Releases

Η Eat Metal ξεκίνησε όταν οι δύο φίλοι αποφάσισαν το 2001 να στήσουν μαζί ένα μικρό label που θα κυκλοφορούσε singles από νέες μπάντες που οι ίδιοι γούσταραν. Ο ίδιος ο Γρηγόρης έχει πει πως η ιδέα κυοφορούνταν στο μυαλό του, μεταξύ σχεδόν σοβαρού και αστείου, ήδη αρκετά χρόνια πριν από τότε. Η δεκαετία του ’90 είναι άλλωστε γνωστή ως δεκαετία του black και του death, σε ότι αφορά τις ελληνικές μπάντες που κέρδισαν μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, ενώ εκείνοι ανήκαν στους ένθερμους υποστηρικτές των πιο κλασικών ήχων. Είναι γνωστό πως ο Γρηγόρης είναι μεγάλος “επικάς”. Η παρουσία τους κάλυψε ένα μεγάλο κενό που έδειχνε να υπάρχει στην Ελλάδα σε ότι αφορά την στήριξη του παραδοσιακού metal.

Η αρχή έγινε με την κυκλοφορία ενός single των Dream Weaver, το οποίο ακολουθήθηκε από την κυκλοφορία μερικών επτάιντσων, καθώς και μερικών δίσκων, τόσο κυρίως από Έλληνες (Litany, Marauder, Raging Storm, Valor) όσο και από κάποιους ξένους (Wotan, Lonewolf). Χαρακτηριστικό είναι πως έβγαλαν δίσκους όχι μόνο σε CD, αλλά και σε βινύλιο (και βέβαια τα single ήταν επτάιντσα, όχι MCD!) Η στήριξη του βινυλίου είδικά απαιτεί όχι αγάπη αλλά τρέλα, καθώς είναι γνωστό πως αρκετές εγχώριες βιοτεχνίες είχαν ήδη αρχίσει να κλείνουν από την εποχή όπου όλα έδειχναν πως το CD θα κυριαρχούσε στη μουσική (αν είχε κανένας να μια μαγική γυάλα να δει τι θα συνέβαινε με το interwebz), και το κόστος εκτύπωσης δίσκων είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο από εκείνο των CD.
Eat Metal - Live Posters


Εκτός από το label και το δισκάδικο, βασικότερη δραστηριότητα της Eat Metal ήταν η διοργάνωση συναυλιών με μπάντες που δεν είχαν ακουστεί, ή είχαν αιώνες να ακουστούν, στην Ελλάδα, ξεκινώντας από το θρυλικό (για εκείνους που το έζησαν) live των Brocas Helm. Η Eat Metal φυσικά ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το live αυτό (Black Death in Athens Live), όπως επίσης και επανακυκλοφόρησε τον κλασικό δίσκο των Brocas Helm, Black Death (1988), με bonus υλικό.

Μέρος της φιλοσοφίας τους πάντα ήταν βέβαια όχι μόνο το να φέρνουν κλασικά ονόματα (Manilla Road, Jag Panzer, Ostrogoth) που πάνω απ’όλα οι ίδιοι γούσταραν και οι “έχοντες την εξουσία” έδειχναν να σνομπάρουν, αλλά και να προωθούν νέες ελληνικές μπάντες (των πιο κλασικών, πάντα, ήχων) στις οποίες άξιζε να δοθεί μια ευκαιρία να ακουστούν ως support.

Η δραστηριότητά τους αυτή αποτέλεσε σημαντική ανάσα ζωής για το ελληνικό underground, και δεν ήταν λίγες οι Ελληνικές μπάντες του κλασικού heavy, του doom, του power αλλά και του κλασικού speed και thrash που προωθήθηκαν από την Eat Metal - αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στις λίστες με τις κυκλοφορίες της Eat Metal και σε αφίσες από παλιότερα live.

Όπως όμως έχει πει και ο ίδιος ο Greg στην κλασική συνέντευξη στο Chronicles of Chaos webzine (μια συνέντευξη του 2004, αλλά η οποία παραμένει σε σημεία πάντα επίκαιρη), αυτά που προωθούν οι άνθρωποι της Eat Metal δεν είναι μόνο αυτά που οι ίδιοι κυκλοφορούν, αλλά όλα τα υποσχόμενα ονόματα του ελληνικού underground που αξίζει να ακουστούν, και η συνεργασία τους με άλλους ανθρώπους και εταιρίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο (π.χ. την Black Lotus και τη προώθηση των Airged Lamh) υπήρξε πάντα φιλική.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ EAT METAL
Reverbnation


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Φυσικά η Steel Gallery και η Eat Metal δεν είναι οι μοναδικοί "Μοϊκανοί" στο χώρο του Ελληνικού metal. Κάποιος που θα το έλεγε θα αδικούσε ίσως κάποιους άλλους που σε "μικρότερη κλίμακα", σε μικρά μαγαζιά σε πόλεις εκτός Αθήνας/Θεσσαλονίκης, σε τοπικές σκηνές (ή, μάλλον, "παρέες") της επαρχίας, κρατούν τη σπίθα της μουσικής αυτής ζωντανή. Η παρουσία τους όμως ήταν η πιο καταλυτική στο να διατηρηθεί το οικοδόμημα του ελληνικού metal underground στη θέση του, και έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε ότι αφορά την Ελληνική παρουσία σε αυτή την Αναγέννηση του κλασικού ήχου στα '00s μετά από τον προσωρινό, όπως αποδείχτηκε, μεσαίωνα του "ακραίου" των 90s.

The Last of the Mohicans Pt. 1: STEEL GALLERY [English]

Posted by universechild On 1 comments


[ Click for Greek ]
Metal fans often concern ourselves with heroes,mainly with the musicians and music creators,but also with the heroes (real or fictional, armed with the pen, typewriter, or the blade) who inspired them.


One of the most important kind of heroes, is those who are not seen much, but without whom none of this would be possible. Armed with their passion and love for this music, their contribution is sometimes “invisible”, but that is just because it's real and ever present .Some may not like the next comment but the line “You don't know what you got til it's gone” is true-the presence of these heroes would be felt (noticed) only if for some reason stopped doing what they do.

STEEL GALLERY RECORDS

Speaking about the early/mid 90's, the situation in the countryside was not exactly peachy, finding and purchasing records was hard. There were just a few record shops whose Heavy Metal division was extremely small and consisted mostly of “easy digestible” metal like Whitesnake, Guns ‘n Roses, Iron Maiden and of course... Metallica.

To place an order you had to spend at least 15 minutes until the shopkeeper finally understood what you are looking for, and you had to wait for several days not knowing for sure if your order will arrive.

Aside from that, the high prices were a factor that discouraged a lot of kids our age. We are talking about a time that a CD was sold for about six thousand drachmas (roughly 15 pounds in UK money, or 25 dollars) or the classic 6.900 sticker and only the “cheap” Warner releases (those with the yellow exclamation mark sticker) were sold for three thousand (2.900). But none of those were metal. I of course did not have the luxury of spending that much but it all turned out for the best because I've lived (and still do) in the “luxury” of this music.

At that time there was also an obscene – in my opinion - mentality concerning the record reviews. They promoted a lot of weak (to say the least) releases, resulting in a lot of young fans throwing away their allowance in expensive glass coasters, at the same time there was a lot of lousy reviews for excellent bands. Without the use of the internet it was a literal stone age and all those who received free promo discs to write a couple of lines about had the real power. That is another story, and a bitter one that is, we'll come back to that in the future.

I must have been 14 or 15 years old when I “first met” Steel Gallery Records. I called to order Conception's “The Last Sunset “ album. On the other end of the line there was an exceptionally polite person whose voice still “echoes” in my head, not because of its tint, but due to the agitation his question caused.

"Do you have an Id?"

''All right, now we're screwed'', I thought to myself...

In fact I had not had my Id yet and to receive a mail order, a registered one, would require me to have one.....NICE...

I didn't have time to complete my terror and horror filled thoughts when I heard him laughing, he tried to pull my leg, and he managed it.

To make a long story short, the Cd was almost ''beamed'' and it was in my hands in two days, and at a  very reasonable(at least for my standards) price....And the story goes on something like this....
Steel Gallery  Records was founded as a record shop in 1996 by Kostas Athanasoglou and it is considered one of the classic Greek Metal companies which thrives in our Macedonia and in our country’s most beautiful city, Salonica.

At first, Steel Gallery functioned solely as a record shop, whose presence saved not only the metal hungry Thessalonians, but mostly the northern Greek province (and some ''Caught In The Middle'', just like me).


Kostas' ''demons'' would not let him rest just yet. You see for some people who are really committed to and totally love metal, providing and selling records just isn't enough. In 1999 he decided to establish a record company in order to promote the Greek Heavy, Power and Prog Metal scene. Thus, alongside with the record shop he carried on with the production of Greek Metal bands of the genres mentioned above.

At this point it is necessary to mention that the Greek metal scene was famous(or infamous) for it's extreme bands. The bands that enjoyed greater promotion and recognition abroad ,all belonged to the darkest extremes of the metal spectrum. Namely Black and Death metal with elements from the more ''innovative'' sounds of the 90s like goth metal and ''atmospheric'' with female vocals and so on. By reading the most mainstream(oxymoron, I know)metal magazine, a much younger audience could easily come to the conclusion that Greek metal could be summed up to a handful of bands with brutal, heavy accented, vocals whose name reminded of ''sepsis'' and ''rot''.

Kostas was one of the ''voices of resistance'' one could say, who supported more classic and traditional metal sounds. It is a well known fact that Greg from Eat Metal Records is a Heavy and Epic enthusiast, while Kostas places his faith in prog and power metal, both of them supporting the bands they truly love to hear. There is no wonder that both labels don't have any Death, Black or even hair metal bands in their roster.


Steel Gallery Releases

Exemplary bands of the Greek underground scene like, Windfall, Imaginery, the sublime Angelo Perlepes and his Mystery, Horizon's End, the Greek cypriots epic metallers Arryan Path, Innosense, Wardrum, Everflow, the power metallers Blade Of Spirit, progsters Until Rain, Agnosia, have always had (and will continue to) the support of Steel Gallery Records. And those who consider themselves fans might find it a blessing to escape the mainstream mentality of big names like Dream Theater and Fates Warning.


There is absolutely nothing wrong with great performing skills, but I never found the meaning of displaying it in 6 minute solos if you cannot communicate the right emotions.


So if you would like to know what original, ''technical'' metal is all about, just drop by Kostas' shop if you ever find yourself in Salonica, or log in to the awesome online store, which not only portray quality and professionalism, but also his love for metal music.
Don't think that Kostas's search ends there. Alongside Steel Gallery Records he also founded Arkeyn Steel Records which deals with re-releases of non-Greek metal bands (mainly Prog and US Power)


Starting with Scarlet Rayne, Enchanter and Manifest, he managed to put out the amazing Heir Apparent – One Small Voice CD/DVD, as well as other well hidden American gems such as Sahara - Times Forgotten Sands, Tramontane -s/t, Commandment, Omega Point, Blakkout, Kraken and so on.


This whole article might look like an advertisement but that is only if recognizing some individual's value and paying them tribute can be viewed as such. Sometimes (if not always) we must speak up because we know that nothing is for granted. We were not born yesterday and we all know that for every one who works out of love and passion for the scene, there are several others trying to make a quick profit from it, damaging it as well as all the bands they touch in the process. We are all familiar with such cases and sadly we all need sometimes the ''villain'' and the ''asshole'' to remind us of the value of the ''good guys''


English Translation: Low Budget Warrior

Arkeyn Steel Releases
 
STEEL GALLERY & ARKEYN STEEL LINKS

Steel Gallery (site)  
Arkeyn Steel Myspace 
Reverbnation

Address: Steel Gallery/Arkeyn Steel Records
c/o Kostas Athanasoglou
Filikis Eterias 33
GR-54621 Thessaloniki Greece
Tel./Fax.: +30 2310 233363

The Last of the Mohicans Pt. 1: STEEL GALLERY

Posted by universechild On Feb 11, 2012 0 comments



Στο metal ασχολούμαστε συχνά με ήρωες, τόσο κυρίως με τους μουσικούς και εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία της μουσικής, όσο και με τους ήρωες (πραγματικούς ή φανταστικούς, με όπλα τους την πένα και τη γραφομηχανή ή το σπαθί, δεν έχει σημασία) που ενέπνευσαν και εμπνέουν τους μουσικούς αυτούς.


Μια όμως από τις πιο σημαντικές κατηγορίες ηρώων είναι εκείνοι που δεν φαίνονται πολύ, αλλά χωρίς τους οποίους δεν θα είχαμε τίποτε από όλα αυτά. Με όπλα τους το πάθος και την αγάπη για τη μουσική αυτή, η συμβολή τους είναι μερικές φορές "αόρατη" επειδή απλά υπάρχει και είναι πάντα εκεί. Ίσως σε κάποιους ξινίσει η αναφορά αυτή, αλλά ο στίχος "You don't know what you got till it's gone" δεν είναι τυχαίος - η παρουσία των ηρώων αυτών που κάνουν το σημαντικότερο έργο και στηρίζουν κάτι για να μείνει όρθιο θα γινόταν αισθητή μόνο αν για κάποιο λόγο σταματούσαν να το κάνουν.

STEEL GALLERY RECORDS

Μιλώντας για αρχές/μέσα 90s, τα πράγματα στην επαρχία σε ότι αφορά τη Metal μουσικη δεν ήταν και τοσο ρόδινα, και ειδικά σε ότι αφορά τον τομέα της εύρεσης και της αγοράς δίσκων. Υπήρχαν το πολύ δυο-τρια δισκάδικα με ένα μικρό metal τμήμα το οποίο πουλούσε κυρίως το πιο "ευκολοχώνευτο" metal, δηλ. τα γνωστά. Whitesnake, Guns 'N' Roses, Iron Maiden και φυσικα... Metallica.

Για να παραγγείλεις δίσκο έπρεπε να ξοδέψεις ένα τέταρτο μέχρι ο ιδιοκτήτης του καταστηματος να καταλάβει τι πράγμα του ζητάς ακριβώς, για την παραγγελία θα περίμενες αρκετό καιρό, και είναι ζήτημα αν τελικά θα το έφερνε.

Εκτός αυτού, οι τιμές, ήταν πραγματικά απαγορευτικές για τα πιο πολλά παιδιά της ηλικίας μας. Μιλάμε για την εποχή που τα CD συνήθως είχαν ένα εξαχίλιαρο ή το κλασικό αυτοκόλλητο που έγραφε 6.900, και μόνο τα "φτηνά" της Warner (εκείνα με το αυτοκολλητάκι με το κίτρινο "θαυμαστικό") είχαν τρία χιλιάρικα ("2.900"). Αλλά τίποτε από αυτά δεν ήταν metal. Φυσικά, εγώ δεν είχα την πολυτέλεια να δίνω τόσα λεφτά, αλλα στην τελική δεν μου βγήκε σε κακό, διότι έζησα και ζω στην "πολυτέλεια" της μουσικής αυτής.

Εκείνη την εποχή, επίσης, υπήρχε μια αισχρή - κατά την άποψη μου - νοοτροπία στις κριτικές που προωθούσε αρκετές κυκλοφορίες "μούφα", με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να έχουν ξοδέψει άσκοπα το χαρτζηλίκι τους σε σουβέρ, και ταυτόχρονα, υπήρχε και απίστευτο θάψιμο σε μπάντες διαμάντια. Χωρίς ίντερνετ ήταν κυριολεκτικά η εποχή του λίθου (η μάλλον του η-λίθιου) και όσοι προμηθεύονταν τζάμπα δισκάκια promo για να γράψουν δυο αράδες γι' αυτά, είχαν αληθινή εξουσία. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη ιστορία, και μάλιστα πικρή, της οποίας η αναφορά θα γίνει κάποια άλλη στιγμή.

Ήμουν δεν ήμουν 14-15 ετών όταν "πρωτογνώρισα" την Steel Gallery Records. Tηλεφώνησα για να παραγγείλω το The Last Sunset από Conception. Στην άλλη γραμμή υπήρχε ένας ιδιαίτερα φιλικός άνθρωπος του οποίου η φωνη ακόμη "υπάρχει" στο κεφάλι μου, και όχι τόσο από την χροιά, όσο από την ταραχή που μου προκάλεσε η ερώτηση του.

"Έχεις βγάλει ταυτοτητα;"

"Μαλιστα! Τωρα τα πιασαμε τα λεφτα μας", σκεφτηκα..

Πράγματι, δεν είχα βγάλει ακόμη ταυτότητα, και μια ταχυδρομική παραλαβή, και μάλιστα συστημένα, έπρεπε να γίνει με την επίδειξη της στα ΕΛΤΑ... Ωραία!

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την γεμάτη τρόμο και φρίκη σκέψη μου, όταν τον ακουσα να γελάει... Ήθελε να με ψαρώσει και τα κατάφερε!

Για να μην μακρυγορώ, το CD είχε σχεδόν "διακτινιστεί" και μετά απο δυο μέρες βρισκόταν στα χερια μου και σε πολύ λογική τιμή (για τα δικά μου τουλάχιστον δεδομένα)... Και η ιστορία συνεχίζεται κάπως έτσι...
Η Steel Gallery Records, ως δισκάδικο, ιδρύθηκε το 1996 απο τον Κώστα Αθανασόγλου, και θεωρείται μια απο τις κλασικές Ελληνικές εταιρίες στο χώρο του metal, η οποία "Ζει Και Βασιλεύει" στην Μακεδονία μας, και στην ομορφότερη πόλη της χώρας, την Θεσσαλονίκη.


Στην αρχή λειτουργούσε μόνο σαν δισκάδικο, η παρουσία του οποίου κυριολεκτικά έσωσε όχι μόνο τους πεινασμένους για metal Θεσαλλονικιούς, αλλά κυρίως όλη την βορειοελλαδίτικη επαρχία (ή και κάποιους που βρισκόταν στο μεταίχμιο Βορρά-Νότου, όπως εγώ)

Τα "δαιμονια" του Κωστα όμως δεν το άφησαν να σταματήσει εκεί, καθώς για μερικούς, αν αγαπάς ολοκληρωτικά τη Metal, το να προμηθεύεις και να πουλάς δίσκους δεν είναι αρκετό. Το 1999 αποφάσισε να λειτουργήσει την επιχείρηση ΚΑΙ σαν δισκογραφική εταιρία, με σκοπό κυρίως την προώθηση της Ελληνικής Heavy, Power & Progressive σκηνής. Έτσι, παράλληλα με το δισκάδικο συνέχισε με παραγωγές μόνο ελληνικών groups που κινούνται στους χώρους αυτούς.

Εδώ πρέπει να θυμίσουμε πως αν φημιζόταν για κάτι η "Ελληνική σκηνή", ήταν για τους "ακραίους". Οι μπάντες με την μεγαλύτερη προώθηση και απήχηση στο εξωτερικό ανήκαν στο χώρο του extreme, black και death, metal, με στοιχεία από τους πιο "νεωτεριστικούς" ήχους των 90s, δηλ. goth metal και "ατμοσφαιρικό" με γυναικεία φωνητικά. Διαβάζοντας το πιο mainstream (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται) περιοδικό του χώρου, υπήρχαν στιγμές που ο πολύ νεότερος ακροατής νόμιζε πως το ελληνικό metal συνοψίζεται σε κάποια ονόματα που είχαν brutal, βαριάς προφοράς, φωνητικά και το όνομά τους θύμιζε σήψη και σαπίλα.

Ο Κώστας ήταν στις φωνές "αντίστασης" θα λέγαμε που στήριξαν τους πιο κλασικούς και παραδοσιακούς ήχους του metal. Είναι γνωστό πως όσο heavy και "επικάς" είναι ο Greg της Eat Metal, άλλο τόσο progressiv-άς και πιστός του power είναι ο Κώστας της Steel Gallery, και φυσικά, όπως και ο Greg, οι μπάντες που στηρίζει είναι εκείνες που πάνω από όλα γουστάρει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο που δεν υπάρχει Black, Death η ακόμη και ποζεριές στις συγκεκριμένες εταιρίες.

Steel Gallery Releases


Μπαντες-διαμάντια του Ελληνικού underground όπως οι Windfall, οι Imaginery, ο μεγιστος Περλεπές με τους Mystery, οι Horizon's End, οι Ελληνοκύπριοι επικοί Arryan Path, οι Innosense, οι Wardrum, οι Everflow, οι power-άδες Blade of Spirit, οι progsters Until Rain, οι Πειραιώτες Agnosia, είχαν και εχουν την τιμητικη τους στην Steel Gallery, και οσοι δηλώνουν λάτρεις του είδους καλό θα ήταν να ξεκολλήσουν λιγάκι από την νοοτροπία του "ακούω progressive, δηλ. Dream Theater και Fates Warning."

Καλή η τεχνική και στην κιθάρα, και στα τύμπανα και στα πλήκτρα. Δεν λέω. Αλλά, πραγματικά, δεν μου λέει τίποτα η τεχνική και η διάρκεια 6 λεπτων με σολαρίσματα-για να μην πω τίποτε άλλο - αν δεν βγαίνει ταυτόχρονα και το απαιτούμενο συναίσθημα.

Εν ολίγοις, αν γουστάρετε να μάθετε τι σημαίνει original "τεχνικό" metal.. αν δεν το έχετε ήδη κάνει, επιβάλλεται να περάσετε μια βόλτα απο το κατάστημα του Κώστα αν είστε Θεσαλλονίκη ή κάπου κοντά, η να μπείτε στα φοβερα online shops, τα οποία δείχνουν την ποιότητα και τον επαγγελματισμό, αλλά και το μεράκι του συγκεκριμένου ανθρώπου.
Φυσικά οι αναζητήσεις του Κώστα δεν σταμάτησαν εκεί. Ταυτόχρονα με την Steel Gallery Records δημιούργησε την Arkeyn Steel Records, η οποία ρίχνει στην αγορά επανακυκλοφορίες από μη-ελληνικές μπάντες (κυρίως US power και prog).

Ξεκινώντας με Scarlet Rayne, Enchanter και Manifest έφτασε να βγάλει το εκπληκτικό Heir Apparent-One Small Voice CD/DVD, καθώς και άλλα καλά κριμένα διαμάντια της Αμερικής όπως Sahhara - Times Forgotten Sands, Tramontane - s/t, Commandment, Omega Point, Blackkout, Kraken κοκ.

Μπορεί να μοιάζει με διαφήμιση, αλλά η αναγνώριση της αξίας κάποιων και το tribute δεν είναι σε καμμία περίπτωση κάτι τέτοιο, πρέπει μερικές φορές να τα λέμε, γιατί ξέρουμε πως τίποτε δεν είναι δεδομένο. Δεν γεννηθήκαμε χτες και όλοι ξέρουμε πως για κάθε έναν που δουλεύει με πάθος και αγάπη για τη σκηνή, υπάρχουν άλλοι τόσοι που θα επιχειρήσουν να πιάσουν την καλή εις βάρος της, κάνοντας ζημιά τόσο στις μπάντες που θα ακουμπήσουν όσο και στη σκηνή την ίδια. Όλοι γνωρίζουμε περιπτώσεις τέτοιες, και μερικές φορές δυστυχώς χρειάζεται ο "κακός" και ο "μαλάκας" για να καταλάβεις πόσο μεγάλη σημασία έχει η ύπαρξη των "καλών". Αύριο επιστρέφουμε με το δεύτερο μέρος του tribute.




Arkeyn Steel Releases


 
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ STEEL GALLERY & ARKEYN STEEL

Steel Gallery (site)  
Arkeyn Steel Myspace 
Reverbnation

Address: Steel Gallery/Arkeyn Steel Records
c/o Kostas Athanasoglou
Filikis Eterias 33
GR-54621 Thessaloniki Greece
Tel./Fax.: +30 2310 233363

Convixion

Posted by universechild On Dec 18, 2011 0 comments


 

Μολις συνειδητοποιήσαμε πως είναι η δεύτερη μόλις φορά που γράφουμε για δικούς μας. Οι Convixion δεν θεωρούνται αδίκως μια από τις πιο ελπιδοφόρες ελληνικές μπάντες.

Οπως πολλά ωραία πράγματα, άρχισαν χωρίς να το παρουν ιδιαίτερα στα σοβαρά (η μήπως όχι;) και να συνειδητοποιήσουν οι ιδιοι τι κάνουν.

Ο ιθύνων Νους της μπαντας, κιθαρίστας/τραγουδιστής Νίκος Παπακώστας, ξεκίνησε την μπάντα το 2002 σαν ένα δικό του project όταν έφυγε απο τους Strikelight. Άκολουθησε μαζί του και στην φωνή ο επίσης ex-Strikelight Διονύσης Σαρακίνης, συμπληρώνοντας εκείνη την αρχικη σύνθεση παρέα με τους Στέλιο Μακρή και Βαγγέλη Φελώνη. Βεβαια δεν κράτησαν και πολύ καθώς ο Νίκος επέστρεψε στους Strikelight το 2003, και οι Conviction (νυν Convixion) διαλύθηκαν.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως η συγκεκριμένη μπάντα, με την τωρινη της μορφή, ίσως να ξεκίνησε από "σπόντα" για τον χαβαλέ και χωρίς κάποιο "σχέδιο", οταν ο Νικος έγραφε το 2006 καινούριο υλικό το οποίο ήταν αρκετά γρήγορο για το ύφος των Strikelight. Από αυτα τα beerstorming sessions προηλθε το Drink Metal ως tribute και ωδή σε ενα βασικο αξεσουαρ ενος rocker που σέβεται τον εαυτό του - τη μπυρα.

(Ο συντάκτης του συγκεκριμένου "πονήματος" άνοιξε ενα πράσινο τενεκεδάκι για να πάρει έμπνευση μπας και γράψει 500 λέξεις που να βγάζουν νόημα. Αργότερα ανακάλυψε πως ήταν ληγμένο και χρειάστηκε αρκέτες δόσεις κλύσματος με Red Bull για να συνέλθει και να συνεχίσει...)

Ένας απο αυτούς που τρελλάθηκαν με το κομμάτι ήταν ο Γρηγόρης (Greg για τους φίλους) Βαρσάμης της Eat Metal Records...and the rest is beerstory.

Ο Νίκος μαζι με τον Στέλιο Μακρή (κιθάρα), Μάνο Κεχαγιά (τύμπανα) και τον Μιχάλη Μπάκουλα (μπάσο) αναβιωσαν τους Conviction με μια μικρή αλλαγη στο ονομα (εβαλαν το Χ τιμης ενεκεν,επειδη η μπαντα ειχε "μεινει στον παγο". Μια αλλαγη η οποια δουλεψε σαφως καλυτερα. Ο Μιχάλης είναι φυσικά και μπασίστας των θρυλικών Vice Human, αλλά ο Νίκος Παπακώστας των Vice Human και ο Νίκος Παπακώστας των Convixion είναι φυσικά απλή συνωνυμία!
2006 - Metal Drinkin' Conspiracy (Click to Enlarge)
Η αναμονή του ντεμπούτου τους EP "Metal Drinkin' Conspiracy" ήταν έντονη στην Ελληνική Underground Metal κοινότητα, και η υποδοχή του ΕΠΙΣΗΣ κάτι παραπάνω απο θερμή (σε αντίθεση με την θερμοκρασία που πρέπει να πίνεται η μπύρα).

Μαζί με τη μουσική, το υπέρτατο εξώφυλλο-γελοιογραφία, ο ακόμη πιο υπέρτατος τίτλος για κομμάτι, "DrinK Metal", και μια από τις πιο Simpson-ικες εισαγωγές σε metal video, δημιούργησαν εντυπώσεις. Όσο κι αν απελπιστείτε αν το ψυγείο ειναι άδειο, μην δοκιμάσετε να κάνετε το ίδιο με τον Γρηγόρη, εκτός κι αν σας λενε Homer..

Δεν έχει σημασία αν κάποιος πει Speed.Thrash.Heavy η Foster's και Guinnes, το δισκάκι περιείχε κλασικό, παραδοσιακό metal που από τις πρώτες νοτες σε μεταφέρει στην δεκαετία που δεν θα τελειώσει ποτέ, τα 80s.

Υπήρξαν και θα υπάρξουν βέβαια κάποιοι "κακοι" που θα υψώσουν μύτη απέναντι στο "retro", αλλά η διαφορά είναι στη χρήση της "retro" αισθητικής. Μην ξεχνάμε οτι αν χαρακτηρίζεται από κάτι η εποχη μας, είναι ο εκλεκτικισμός. Τα πάντα, κυριολεκτικά τα ΠΑΝΤΑ είναι διαθέσιμα ως ερεθίσματα σε όσους "ψάχνονται", και η πάρουσια του Internet εχει προ πολλού καταργήσει τα "τείχη".

Αν υπάρχουν ακόμη νέοι άνθρωποι που επιλέγουν να ακούσουν και να παίξουν μια μουσική που γνώρισε την ακμή της όταν πήγαιναν νηπιαγωγείο η δεν ειχαν ακόμη γεννηθεί, σημαίνει πως νοιώθουν ότι η μουσική αυτή τους αφορά, έχει να τους πει πράγματα, και έχουν και αυτοί να πουν κάτι με αυτήν. Ακούσατε ποτέ κανέναν να αποκαλεί "παλιακό" τον ήχο των Stones? Ε,ουτε και το Thrash με τον κλασικό ήχο των 80s είναι "παλιακό". Το retro μπορεί να θεωρηθεί ειτε οπισθοδρόμηση, είτε μια φρέσκια ματιά σε κάτι κλασικό και δοκιμασμένο. Διαλέξτε.

Επιπλέον, νομίζετε πως οι Convixion είναι μόνο χαβαλές;;; Κι ομως, όχι. Πέρα απο τον "χαβαλέ" της όλης υπόθεσης, η μουσική τους, κάποια "νυχτερινά" solos, όπως και οι στίχοι που τα συνοδεύουν, δείχνουν ότι πίσω απο το προσωπείο του JOKER οι μάγκες δεν κάνουν καθόλου πλάκα και είναι πιστοί σε αυτό που σημαινει το όνομα τους..
2010 - Convixion
Το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 2010 με επίσης μια cultια για εξώφυλλο: Οι τέσσερις καρικατούρες αναπαριστούν τα τέσσερα αρχετυπικά είδη από μαλάκες που θρέφουν πρόβατα (παπάς, δάσκαλος, χωροφύλακας και δικαστής - τα έχουμε λουστεί και τα τέσσερα) - η γιαγιά ακόμη να καταλάβουμε τι συμβολίζει..

Πέρα απο το εξώφυλλο, το περιεχόμενο του δίσκου δείχνει μια σαφή ωρίμανση τόσο του ηχου όσο και των στίχων τους, χωρίς βέβαια να λείπει το TYPE'O'NEGATIV-ικό χιουμορ. HEAVY METAL RE MOUNIA!
2011 - Black Magic Night
Φέτος κυκλοφόρησαν μια πρόγευση του επόμενου δίσκου τους, το single για το Black Magic Night (με "Β'SIDE" το Night's Mare) - ανάλυση για την Μόρα, άλλη στιγμη - στο οποίο παρουσιάζουν ενα αρκετά πιο "σκοτεινό" μα πάντα cult πρόσωπο. Όσο για το σχεδόν Black/Death εξώφυλλο, τα λόγια είναι περιττά. Το video βέβαια είναι άλλη ιστορία, και metal όσο δεν γίνεται.

Πρωτοπόροι σε αυτό θεωρήθηκαν οι Maiden (Number Of The Beast,Run To The Hills) στα videos των οποίων βρίσκεις σκηνές απο παλιές ταινίες του βουβού κινηματογράφου. ΟΜΩΣ! Oι Convixion χρησιμοποίησαν σκηνές από την ταινία Haxan, ένα παλιό "ψευδοντοκυμαντέρ" της δεκαετίας του '20, σουηδικής και δανέζικης συμπαραγωγής, που δείχνει πόσο μπροστά ήταν η νοοτροπία των λαών αυτών σε σύγκριση με τα απολιθώματα στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό. Στην ταινία υπάρχουν δραματοποιημένες σκηνες με συχνά "αποκρουστικό" περιεχόμενο, και αναφέρεται σε πεποιθήσεις, προλήψεις, δεισιδαιμονίες και άλλα πολύ-πολύ όμορφα του Μεσαίωνα.


Μέσα σε όλα, ο Νίκος Παπακώστας είναι ένας απο τους βασικούς υπεύθυνους για την δημιουργία του πολύ καλοφτιαγμένου και ενημερωτικού ντοκιμαντέρ σχετικά με την ελληνική σκηνή, το Metal From Hellas, το οποίο μεταξύ άλλων περιέχει εμφανίσεις και μίνι-συνεντεύξεις από σημαντικούς Έλληνες μουσικούς και γενικά ανθρώπους δραστήριους στη σκηνή. Παρά τους αναπόφευκτους περιορισμούς σε budget και εξοπλισμό (μιλάμε για φοιτητική εργασία), η δουλειά αυτή σε σύλληψη και "πνεύμα" δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ανάλογες επαγγελματικές παραγωγές.




Τέλος, να αναφέρουμε πως 09/10/2011 στο club Kyttaro στο party που είχε κάνει η Eat Metal περάσαμε γαμηστερά ακούγοντας και βλέποντας τους να τα δινουν ΟΛΑ, και αναμένουμε άγρια τις επόμενες δουλειές και εμφανίσεις τους.

ΤΙΓΚΑ METAL

Δισκογραφία
  • 2006 - Drinkin' Metal Conspiracy
  • 2010 - Convixion
  • 2011 - Black Magic Night (Single)

Convixion [English]

Posted by universechild On 0 comments

 

We realized that this is only the second time we write about a band from our own country. Maybe its quite fitting that this post is the first bilingual one - we decided to start posting both in our native Greek, and in English. This takes some extra effort, apologies in advance for any atrocious grammar and spelling!

Convixion is one of the most promising bands of the Hellenic scene, and like many great things in life, the guys started off as not taking themselves too seriously (or did they?), barely realizing what was about to come out of all of this.

The mastermind of the band, guitarist / vocalist Nick Papakostas, started the band in 2002 as his own project after leaving Strikelight. Along came ex-Strikelight vocalist Dennis Sarakinis. That first line-up was completed with Stelios Makris and Vangelis Felonis. This incarnation of the band didn't last long, however, as Nick re-joined Strikelight in 2003, and Conviction (now Convixion) were dissolved.

One could say Convixion in its current form started off almost accidentaly, as a result of a "joke", and without a plan, when Nick was writing some new material that proved to be too fast for Strikelight. These beerstorming sessions (which didn't last longer than 5-10 minutes) culminated in the meisterwerk "Drink Metal", a tribute and an ode to the main beverage of any self-respecting rocker - BEER.

(The author of this "essay" has opened a green can to hopefully get inspiration and write 500 words that make sense. Later he discovered that it was expired and took several doses of Red Bull enema to recover and continue ...)

One of the people that fell in love with the track was Gregory (Greg for friends) Varsamis of Eat Metal Records ... and the rest is beerstory.

Nick together with Stelios Makris (guitar), Mano Kehagias (drums) and Michael Bacula (bass) revived Conviction with a small change in name (they put an X as a mark of honour, because the band was on ice for quite some time). This change was for the better, we might add. Michael is also the bassist of legendary band Vice Human, but Nick Papakostas of Vice Human and Nick Papakostas of Convixion is a simple case of synonymy!
2006 - Metal Drinkin' Conspiracy (Click to Enlarge)
The anticipation of their debut EP "Metal Drinkin 'Conspiracy" was great in the Greek metal underground, and its reception was much more than warm (unlike the temperature beer is supposed to be served). Along with the music, the old-school cartoon artwork, the penultimate title for a metal track, "DrinK Metal", and one of the most Simpsonesque intros in any metal video EVER, made a strong impression. Even if you despair at the sight of an empty fridge, don't try the same thing with Greg, unless your name is Homer...

Saying that their sound is Speed.Thrash.Heavy, Foster's or Caffrey's, is beside the point. The disc contains pure-bred classic, traditional metal, which from its first notes carries you to the depths of that never-ending decade, the 80s.

Of course, there were and there will be cases of naysayers that snub what they consider as "retro". But, don't forget that eclecticism is the main feature of our epoch - everything, and we mean EVERYTHING, is available as an inspiration, with any kind of regional barriers being smashed long ago by the presence of the internet.

The mere presence of young people that were infants or barely born when a style met its peak, yet they still decide that it resonates with them, whether they listen or play it, is an argument strong enough for its timeless quality. Have you ever heard anyone say that the sound of The Rolling Stones is "dated"? Well, the classic sound of 80s thrash hasn't dated one bit as well. Retro can be considered as either a backward step, or a fresh look into something tried and tested. The choice is yours.

With that said, thinking that Convixion is only about humor is a misunderstanding - the quality of the music with its strong solos as well as some thoughtful lyrics that accompany it show that the band, staying true to its name, really means it.
2010 - Convixion
The self-titled full-length debut, released in 2010, also featured a delightfully old-school cover art, with four caricatures depicting the four archetypal species of jerks that serve in the manipulation of the masses (priests, intellectuals, cops, judges) - we still try to make out what the Grandma stands for..

Beyond the artwork, the contents of the disc show a clear maturation of both their sound and their lyrics, while their almost TYPE'O'NEGATIVIV-esque humor is still present. HEAVY METAL RE MOUNIA! (Which can be roughly translated as "HEAVY METAL, YOU CUNTS!")
2011 - Black Magic Night
Earlier this year they released a preview for their next album, a single for Black Magic Night (with "B'SIDE" The Night's Mare) - which showed a darker side of theirs, but still cult and old school. As for the almost Black / Death cover artwork, no need to say more. The video course is another matter altogether, and very, very metal.

One of the pioneers in this type of music video was Iron Maiden (see Number Of The Beast, Run To The Hills), whose music videos contained scenes from old films from the silent era. Convixion used scenes from Haxan, a 20s dramatized "pseudodocumentary", not unlike some productions by National Geographic or BBC. It's a Swedish/Danish co-production which showcases how ahead from their time was the thinking in that part of the world compared to the conservative mentality in the Mediterannean or Atlantic regions. The film's dramatized scenes were considered very disturbing by the standards of the era, and depicted scenes related to beliefs, prejudices, superstitions and other "nice" stuff from the Middle Ages.


On top of it, Nick Papakostas is one of the prime responsibles for the well-made and informative documentary/ retrospective about the Hellenic scene, "Metal From Hellas", which features, among others things, interviews with important Greek metal musicians or people active in the scene. Despite the expected limitations concerning budget and equipment (it was made as a university assignment), their work, when it comes to its conception and the thought that went behind it, has nothing inferior compared to similar productions made by VH1 or BBC.



In closing, we shouldn't forget to mention their live appearance in Eat Metal's party in club Kyttaro, on Sunday the 9th of last October. We had a hell of a time with the band which gave it all in their performance, and we can't wait for their next ventures and albums.

METAL TO THE BONE
Releases
  • 2006 - Drinkin' Metal Conspiracy
  • 2010 - Convixion
  • 2011 - Black Magic Night (Single)