Showing posts with label Metal Shops. Show all posts
Showing posts with label Metal Shops. Show all posts

The Last of the Mohicans Pt. 2: EAT METAL

Posted by universechild On Feb 12, 2012 1 comments



Κυριακη 9 Οκτωβριου 2011...

Ναι, στην κορυφή γράφει “Φεβρουάριος 2012”, αλλά τώρα “βρίσκομαι” σε μια Κυριακή του περασμένου Οκτώβρη.

Υπέροχη ημέρα.. από εκείνες που λες πως δεν θες να ξεχάσεις ποτέ.. Σηκώνεσαι το πρωί, πίνεις μια ζεστή κούπα καφέ.. κάνεις καμμια δεκαριά τσιγάρα και σιγοτραγουδάς το "Poison Seed" από Lethal... Γιατί; Έτσι γουστάρεις..

Έχεις φάει μια ολόκληρη εβδομάδα στη μάπα δουλειά και πελάτες με “συνταγές ψυχοφαρμάκων”, πράγματα που σχεδόν οδηγούν κι εσένα σε μια βόλτα για ψυχοθεραπεία… αλλά αντέχεις ακόμη.. γιατι;; Το μόνο που σου έχει μείνει είναι η μουσική που λατρεύεις, βάλσαμο για όλα, χωρίς συνταγή γιατρού.

Η μέρα είναι ηλιόλουστη και περιμένεις να πάει απογευματάκι και να την κάνεις για Κύτταρο. Σήμερα έχει γενέθλια η EAT METAL RECORDS. Kλείνει μια δεκαετία στον χώρο της μουσικής που όλοι λατρεύουμε.. Ο Graig ξέρει πως οι καιροι ειναι δύσκολοι και η είσοδος "κοστίζει" 1 ευρώ.. Εξάλλου είμαι σίγουρη πως η κίνηση αυτή είναι καθαρά συμβολική... Αφενός βάζεις είσοδο 1 ευρώ γιατί το κάνεις χωρίς να έχεις σκοπό να τα "κονομήσεις", αφετέρου το κάνεις για να δεις πόσοι μάγκες που δηλώνουν fans της underground σκηνής θα σε τιμήσουν...

Απόγευμα... φοράω τα αθλητικά μου, βουτάω την παρέα μου και οδεύουμε με τα πόδια για την αφετηρία των Τρόλεϋ στην πλατεία Παπαδιαμάντη... Έχει ήδη ξεκινήσει να βρέχει καρέκλες και οι δρόμοι έχουν γεμίσει σκατά, σκουπίδια και φυσικά νερό... μια μαύρη γάτα προσπαθεί να κολυμπήσει.. και μια σκατούλα την εμπόδιζε…

Έχω γίνει μούσκεμα ως το βρακί, και το ωραίο είναι πως όσο γκρινιάζουν οι άλλοι της παρέας που τους "τραβολογάω", τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο ενθουσιασμός μου. Θα πάω.. έστω και με βάρκα.


Κάπου στο βάθος, ένας νεαρός με μηχανή μου λέει: “Δεν σας βλέπω να πάτε περπατώντας ως την πλατεία με τέτοιον καιρό, πιες ένα Red Bull, θα σου δώσει φτερά”…

“Πολύ αστείο” σκέφτηκα, αλλά, “δεν γαμιέσαι”;


Φτάσαμε στο Κύτταρο όταν η βροχή κόπασε... και τότε άρχισε η βροχή των συναισθημάτων...

Ζεστή ατμόσφαιρα και φιλική, όλοι είμασταν σχεδόν ένα.. Έβλεπες γνωστές φάτσες, επικοινωνούσες! Καμμία σχέση με την αισχρή καθημερινή πραγματικότητα που ζεις... εκεί ήσουν με τους "δικούς" σου.

Μια μπύρα στο χέρι και περιμέναμε να ξεκινήσει η χαρά. Η χαρά; Αυτό είναι υποκειμενικό.
Στην αρχή έπαιξαν οι Wrathblade και μετά οι Valor. Ήταν καταπληκτικά!!! Αυτό που δεν ήταν καταπληκτικό, όμως, ήταν η λιγοστή προσέλευση του κόσμου, και φυσικά η καφρίλα που μας χαρακτηρίζει μερικές φορές..

Μιλούσαν μεταξύ τους, και είναι αμφίβολο αν αυτά που έλεγαν είχαν σχέση με αυτό που υποτίθεται πως ήρθαν να δουν και να ακούσουν.. Εν ολίγοις, μερικοί έγραφαν στα αρχίδια τους τις μπάντες οι οποίες έδιναν κομμάτια ψυχής, αν όχι την ψυχή τους, πάνω στη σκηνή, και αυτοί απλά μιλούσαν δυνατά και γκάριζαν... Λες “οκ, εγώ ήρθα για άλλο λόγο, και αυτοί ίσως για άλλο”..

Συγκρότημα-έκπληξη  της βραδιάς οι Raging Storm, οι οποίοι κυριολεκτικά τα έσπασαν, και φυσικά η doom πινελια της βραδιας, οι πολυαγαπημένοι Litany.. Thrash στην συνέχεια με Released Anger - έτσι, για να σπάσει η doomιλα, αλλά εγώ ηθελα να δω τους θεούς Convixion ... Μα πότε θα βγουν;;;

Αυτό το ρωτούσαμε από την αρχή του live, μέχρι που μας είπε ο αδερφός του Graig πως θα βγουν στο τέλος.

Νίκο, έλα, πες την αλήθεια.. Επίτηδες το έκανες, έτσι; Αφού το ξέρεις, πως δεν θα έφευγε κανείς μας, με την καμμία και για κανέναν λόγο, αν δεν σας βλέπαμε...

Θα μπορούσε κανείς να πει πως μέσα στα μάτια της μητέρας του Graig έβλεπε την δική του μάνα. Ζεστή, γλυκιά, όλους τους αντιμετώπιζε το ίδιο, σαν παιδιά της. Θεωρώ πως ήταν μια από τις ομορφότερες στιγμές της συναυλίας. Γιατί; Γιατί τα μάτια της έλαμπαν και καμάρωνε. Ειδικά όταν βγήκε ο Graig στη σκηνή για να μας μιλήσει. Σε μια φάση την ρώτησα πότε θα βγουν οι Convixion, κι εκείνη μου είπε χαμογελώντας γλυκά... “Ξέρεις, τον Νικό τον λέμε Μικρό Γρήγορη”


Δεν χρειάστηκε να πει άλλα... είχα ήδη καταλάβει πόσο αγαπά και σέβεται τον Graig ο Νίκος, και όχι μόνο αυτός, αλλά και όσοι είμασταν εκεί σε εκείνη τη "συννεφιασμένη" και βροχερή Κυριακή..

Είδα και τους Convixion, και αγόρασα έτσι για το καλό και έναν λαχνό για να στηρίξω με τον τρόπο μου την EAT METAL.

Δεν έκατσα μέχρι την κλήρωση. Δεν με ένοιαζε αν κέρδιζα κάτι η όχι. Κέρδισα με τον δικό μου τρόπο. Έφυγα με χαρά και πάντα έτσι θα ειναι... Ελπίζω να ακολουθήσουν κι άλλες τέτοιες στιγμές. Το αξίζει ένας άνθρωπος σαν τον Γρηγορη Βαρσαμη. Είναι ένας από τους "τελευταίους των Μοϊκανών" και απέδειξε όλα αυτά τα χρόνια σε όλους μας τι σημαίνει να αγαπάς αυτή την μουσική και να παλεύεις γι’αυτήν.

Ο καρπός της αγάπης και της δουλειάς του αυτής που μοιράστηκε με τον Δημήτρη Βαγιάνη, η Eat Metal, αποτέλεσε από τους βασικούς στυλοβάτες της ελληνικής σκηνής.
Eat Metal Releases

Η Eat Metal ξεκίνησε όταν οι δύο φίλοι αποφάσισαν το 2001 να στήσουν μαζί ένα μικρό label που θα κυκλοφορούσε singles από νέες μπάντες που οι ίδιοι γούσταραν. Ο ίδιος ο Γρηγόρης έχει πει πως η ιδέα κυοφορούνταν στο μυαλό του, μεταξύ σχεδόν σοβαρού και αστείου, ήδη αρκετά χρόνια πριν από τότε. Η δεκαετία του ’90 είναι άλλωστε γνωστή ως δεκαετία του black και του death, σε ότι αφορά τις ελληνικές μπάντες που κέρδισαν μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, ενώ εκείνοι ανήκαν στους ένθερμους υποστηρικτές των πιο κλασικών ήχων. Είναι γνωστό πως ο Γρηγόρης είναι μεγάλος “επικάς”. Η παρουσία τους κάλυψε ένα μεγάλο κενό που έδειχνε να υπάρχει στην Ελλάδα σε ότι αφορά την στήριξη του παραδοσιακού metal.

Η αρχή έγινε με την κυκλοφορία ενός single των Dream Weaver, το οποίο ακολουθήθηκε από την κυκλοφορία μερικών επτάιντσων, καθώς και μερικών δίσκων, τόσο κυρίως από Έλληνες (Litany, Marauder, Raging Storm, Valor) όσο και από κάποιους ξένους (Wotan, Lonewolf). Χαρακτηριστικό είναι πως έβγαλαν δίσκους όχι μόνο σε CD, αλλά και σε βινύλιο (και βέβαια τα single ήταν επτάιντσα, όχι MCD!) Η στήριξη του βινυλίου είδικά απαιτεί όχι αγάπη αλλά τρέλα, καθώς είναι γνωστό πως αρκετές εγχώριες βιοτεχνίες είχαν ήδη αρχίσει να κλείνουν από την εποχή όπου όλα έδειχναν πως το CD θα κυριαρχούσε στη μουσική (αν είχε κανένας να μια μαγική γυάλα να δει τι θα συνέβαινε με το interwebz), και το κόστος εκτύπωσης δίσκων είναι ασύγκριτα μεγαλύτερο από εκείνο των CD.
Eat Metal - Live Posters


Εκτός από το label και το δισκάδικο, βασικότερη δραστηριότητα της Eat Metal ήταν η διοργάνωση συναυλιών με μπάντες που δεν είχαν ακουστεί, ή είχαν αιώνες να ακουστούν, στην Ελλάδα, ξεκινώντας από το θρυλικό (για εκείνους που το έζησαν) live των Brocas Helm. Η Eat Metal φυσικά ηχογράφησε και κυκλοφόρησε το live αυτό (Black Death in Athens Live), όπως επίσης και επανακυκλοφόρησε τον κλασικό δίσκο των Brocas Helm, Black Death (1988), με bonus υλικό.

Μέρος της φιλοσοφίας τους πάντα ήταν βέβαια όχι μόνο το να φέρνουν κλασικά ονόματα (Manilla Road, Jag Panzer, Ostrogoth) που πάνω απ’όλα οι ίδιοι γούσταραν και οι “έχοντες την εξουσία” έδειχναν να σνομπάρουν, αλλά και να προωθούν νέες ελληνικές μπάντες (των πιο κλασικών, πάντα, ήχων) στις οποίες άξιζε να δοθεί μια ευκαιρία να ακουστούν ως support.

Η δραστηριότητά τους αυτή αποτέλεσε σημαντική ανάσα ζωής για το ελληνικό underground, και δεν ήταν λίγες οι Ελληνικές μπάντες του κλασικού heavy, του doom, του power αλλά και του κλασικού speed και thrash που προωθήθηκαν από την Eat Metal - αρκεί να ρίξει κάποιος μια ματιά στις λίστες με τις κυκλοφορίες της Eat Metal και σε αφίσες από παλιότερα live.

Όπως όμως έχει πει και ο ίδιος ο Greg στην κλασική συνέντευξη στο Chronicles of Chaos webzine (μια συνέντευξη του 2004, αλλά η οποία παραμένει σε σημεία πάντα επίκαιρη), αυτά που προωθούν οι άνθρωποι της Eat Metal δεν είναι μόνο αυτά που οι ίδιοι κυκλοφορούν, αλλά όλα τα υποσχόμενα ονόματα του ελληνικού underground που αξίζει να ακουστούν, και η συνεργασία τους με άλλους ανθρώπους και εταιρίες που δραστηριοποιούνται στο χώρο (π.χ. την Black Lotus και τη προώθηση των Airged Lamh) υπήρξε πάντα φιλική.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ EAT METAL
Reverbnation


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Φυσικά η Steel Gallery και η Eat Metal δεν είναι οι μοναδικοί "Μοϊκανοί" στο χώρο του Ελληνικού metal. Κάποιος που θα το έλεγε θα αδικούσε ίσως κάποιους άλλους που σε "μικρότερη κλίμακα", σε μικρά μαγαζιά σε πόλεις εκτός Αθήνας/Θεσσαλονίκης, σε τοπικές σκηνές (ή, μάλλον, "παρέες") της επαρχίας, κρατούν τη σπίθα της μουσικής αυτής ζωντανή. Η παρουσία τους όμως ήταν η πιο καταλυτική στο να διατηρηθεί το οικοδόμημα του ελληνικού metal underground στη θέση του, και έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε ότι αφορά την Ελληνική παρουσία σε αυτή την Αναγέννηση του κλασικού ήχου στα '00s μετά από τον προσωρινό, όπως αποδείχτηκε, μεσαίωνα του "ακραίου" των 90s.

Posted by universechild at 10:24 PM 1 comments
Labels: , , ,

The Last of the Mohicans Pt. 1: STEEL GALLERY [English]

Posted by universechild On 1 comments


[ Click for Greek ]
Metal fans often concern ourselves with heroes,mainly with the musicians and music creators,but also with the heroes (real or fictional, armed with the pen, typewriter, or the blade) who inspired them.


One of the most important kind of heroes, is those who are not seen much, but without whom none of this would be possible. Armed with their passion and love for this music, their contribution is sometimes “invisible”, but that is just because it's real and ever present .Some may not like the next comment but the line “You don't know what you got til it's gone” is true-the presence of these heroes would be felt (noticed) only if for some reason stopped doing what they do.

STEEL GALLERY RECORDS

Speaking about the early/mid 90's, the situation in the countryside was not exactly peachy, finding and purchasing records was hard. There were just a few record shops whose Heavy Metal division was extremely small and consisted mostly of “easy digestible” metal like Whitesnake, Guns ‘n Roses, Iron Maiden and of course... Metallica.

To place an order you had to spend at least 15 minutes until the shopkeeper finally understood what you are looking for, and you had to wait for several days not knowing for sure if your order will arrive.

Aside from that, the high prices were a factor that discouraged a lot of kids our age. We are talking about a time that a CD was sold for about six thousand drachmas (roughly 15 pounds in UK money, or 25 dollars) or the classic 6.900 sticker and only the “cheap” Warner releases (those with the yellow exclamation mark sticker) were sold for three thousand (2.900). But none of those were metal. I of course did not have the luxury of spending that much but it all turned out for the best because I've lived (and still do) in the “luxury” of this music.

At that time there was also an obscene – in my opinion - mentality concerning the record reviews. They promoted a lot of weak (to say the least) releases, resulting in a lot of young fans throwing away their allowance in expensive glass coasters, at the same time there was a lot of lousy reviews for excellent bands. Without the use of the internet it was a literal stone age and all those who received free promo discs to write a couple of lines about had the real power. That is another story, and a bitter one that is, we'll come back to that in the future.

I must have been 14 or 15 years old when I “first met” Steel Gallery Records. I called to order Conception's “The Last Sunset “ album. On the other end of the line there was an exceptionally polite person whose voice still “echoes” in my head, not because of its tint, but due to the agitation his question caused.

"Do you have an Id?"

''All right, now we're screwed'', I thought to myself...

In fact I had not had my Id yet and to receive a mail order, a registered one, would require me to have one.....NICE...

I didn't have time to complete my terror and horror filled thoughts when I heard him laughing, he tried to pull my leg, and he managed it.

To make a long story short, the Cd was almost ''beamed'' and it was in my hands in two days, and at a  very reasonable(at least for my standards) price....And the story goes on something like this....
Steel Gallery  Records was founded as a record shop in 1996 by Kostas Athanasoglou and it is considered one of the classic Greek Metal companies which thrives in our Macedonia and in our country’s most beautiful city, Salonica.

At first, Steel Gallery functioned solely as a record shop, whose presence saved not only the metal hungry Thessalonians, but mostly the northern Greek province (and some ''Caught In The Middle'', just like me).

Kostas' ''demons'' would not let him rest just yet. You see for some people who are really committed to and totally love metal, providing and selling records just isn't enough. In 1999 he decided to establish a record company in order to promote the Greek Heavy, Power and Prog Metal scene. Thus, alongside with the record shop he carried on with the production of Greek Metal bands of the genres mentioned above.

At this point it is necessary to mention that the Greek metal scene was famous(or infamous) for it's extreme bands. The bands that enjoyed greater promotion and recognition abroad ,all belonged to the darkest extremes of the metal spectrum. Namely Black and Death metal with elements from the more ''innovative'' sounds of the 90s like goth metal and ''atmospheric'' with female vocals and so on. By reading the most mainstream(oxymoron, I know)metal magazine, a much younger audience could easily come to the conclusion that Greek metal could be summed up to a handful of bands with brutal, heavy accented, vocals whose name reminded of ''sepsis'' and ''rot''.

Kostas was one of the ''voices of resistance'' one could say, who supported more classic and traditional metal sounds. It is a well known fact that Greg from Eat Metal Records is a Heavy and Epic enthusiast, while Kostas places his faith in prog and power metal, both of them supporting the bands they truly love to hear. There is no wonder that both labels don't have any Death, Black or even hair metal bands in their roster.


Steel Gallery Releases

Exemplary bands of the Greek underground scene like, Windfall, Imaginery, the sublime Angelo Perlepes and his Mystery, Horizon's End, the Greek cypriots epic metallers Arryan Path, Innosense, Wardrum, Everflow, the power metallers Blade Of Spirit, progsters Until Rain, Agnosia, have always had (and will continue to) the support of Steel Gallery Records. And those who consider themselves fans might find it a blessing to escape the mainstream mentality of big names like Dream Theater and Fates Warning.


There is absolutely nothing wrong with great performing skills, but I never found the meaning of displaying it in 6 minute solos if you cannot communicate the right emotions.


So if you would like to know what original, ''technical'' metal is all about, just drop by Kostas' shop if you ever find yourself in Salonica, or log in to the awesome online store, which not only portray quality and professionalism, but also his love for metal music.
Don't think that Kostas's search ends there. Alongside Steel Gallery Records he also founded Arkeyn Steel Records which deals with re-releases of non-Greek metal bands (mainly Prog and US Power)


Starting with Scarlet Rayne, Enchanter and Manifest, he managed to put out the amazing Heir Apparent – One Small Voice CD/DVD, as well as other well hidden American gems such as Sahara - Times Forgotten Sands, Tramontane -s/t, Commandment, Omega Point, Blakkout, Kraken and so on.


This whole article might look like an advertisement but that is only if recognizing some individual's value and paying them tribute can be viewed as such. Sometimes (if not always) we must speak up because we know that nothing is for granted. We were not born yesterday and we all know that for every one who works out of love and passion for the scene, there are several others trying to make a quick profit from it, damaging it as well as all the bands they touch in the process. We are all familiar with such cases and sadly we all need sometimes the ''villain'' and the ''asshole'' to remind us of the value of the ''good guys''


English Translation: Low Budget Warrior

Arkeyn Steel Releases
 
STEEL GALLERY & ARKEYN STEEL LINKS

Steel Gallery (site)  
Arkeyn Steel Myspace 
Reverbnation

Address: Steel Gallery/Arkeyn Steel Records
c/o Kostas Athanasoglou
Filikis Eterias 33
GR-54621 Thessaloniki Greece
Tel./Fax.: +30 2310 233363

Posted by universechild at 4:42 PM 1 comments
Labels: , , , , , , , , , ,

The Last of the Mohicans Pt. 1: STEEL GALLERY

Posted by universechild On Feb 11, 2012 0 comments



Στο metal ασχολούμαστε συχνά με ήρωες, τόσο κυρίως με τους μουσικούς και εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία της μουσικής, όσο και με τους ήρωες (πραγματικούς ή φανταστικούς, με όπλα τους την πένα και τη γραφομηχανή ή το σπαθί, δεν έχει σημασία) που ενέπνευσαν και εμπνέουν τους μουσικούς αυτούς.


Μια όμως από τις πιο σημαντικές κατηγορίες ηρώων είναι εκείνοι που δεν φαίνονται πολύ, αλλά χωρίς τους οποίους δεν θα είχαμε τίποτε από όλα αυτά. Με όπλα τους το πάθος και την αγάπη για τη μουσική αυτή, η συμβολή τους είναι μερικές φορές "αόρατη" επειδή απλά υπάρχει και είναι πάντα εκεί. Ίσως σε κάποιους ξινίσει η αναφορά αυτή, αλλά ο στίχος "You don't know what you got till it's gone" δεν είναι τυχαίος - η παρουσία των ηρώων αυτών που κάνουν το σημαντικότερο έργο και στηρίζουν κάτι για να μείνει όρθιο θα γινόταν αισθητή μόνο αν για κάποιο λόγο σταματούσαν να το κάνουν.

STEEL GALLERY RECORDS

Μιλώντας για αρχές/μέσα 90s, τα πράγματα στην επαρχία σε ότι αφορά τη Metal μουσικη δεν ήταν και τοσο ρόδινα, και ειδικά σε ότι αφορά τον τομέα της εύρεσης και της αγοράς δίσκων. Υπήρχαν το πολύ δυο-τρια δισκάδικα με ένα μικρό metal τμήμα το οποίο πουλούσε κυρίως το πιο "ευκολοχώνευτο" metal, δηλ. τα γνωστά. Whitesnake, Guns 'N' Roses, Iron Maiden και φυσικα... Metallica.

Για να παραγγείλεις δίσκο έπρεπε να ξοδέψεις ένα τέταρτο μέχρι ο ιδιοκτήτης του καταστηματος να καταλάβει τι πράγμα του ζητάς ακριβώς, για την παραγγελία θα περίμενες αρκετό καιρό, και είναι ζήτημα αν τελικά θα το έφερνε.

Εκτός αυτού, οι τιμές, ήταν πραγματικά απαγορευτικές για τα πιο πολλά παιδιά της ηλικίας μας. Μιλάμε για την εποχή που τα CD συνήθως είχαν ένα εξαχίλιαρο ή το κλασικό αυτοκόλλητο που έγραφε 6.900, και μόνο τα "φτηνά" της Warner (εκείνα με το αυτοκολλητάκι με το κίτρινο "θαυμαστικό") είχαν τρία χιλιάρικα ("2.900"). Αλλά τίποτε από αυτά δεν ήταν metal. Φυσικά, εγώ δεν είχα την πολυτέλεια να δίνω τόσα λεφτά, αλλα στην τελική δεν μου βγήκε σε κακό, διότι έζησα και ζω στην "πολυτέλεια" της μουσικής αυτής.

Εκείνη την εποχή, επίσης, υπήρχε μια αισχρή - κατά την άποψη μου - νοοτροπία στις κριτικές που προωθούσε αρκετές κυκλοφορίες "μούφα", με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να έχουν ξοδέψει άσκοπα το χαρτζηλίκι τους σε σουβέρ, και ταυτόχρονα, υπήρχε και απίστευτο θάψιμο σε μπάντες διαμάντια. Χωρίς ίντερνετ ήταν κυριολεκτικά η εποχή του λίθου (η μάλλον του η-λίθιου) και όσοι προμηθεύονταν τζάμπα δισκάκια promo για να γράψουν δυο αράδες γι' αυτά, είχαν αληθινή εξουσία. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη ιστορία, και μάλιστα πικρή, της οποίας η αναφορά θα γίνει κάποια άλλη στιγμή.

Ήμουν δεν ήμουν 14-15 ετών όταν "πρωτογνώρισα" την Steel Gallery Records. Tηλεφώνησα για να παραγγείλω το The Last Sunset από Conception. Στην άλλη γραμμή υπήρχε ένας ιδιαίτερα φιλικός άνθρωπος του οποίου η φωνη ακόμη "υπάρχει" στο κεφάλι μου, και όχι τόσο από την χροιά, όσο από την ταραχή που μου προκάλεσε η ερώτηση του.

"Έχεις βγάλει ταυτοτητα;"

"Μαλιστα! Τωρα τα πιασαμε τα λεφτα μας", σκεφτηκα..

Πράγματι, δεν είχα βγάλει ακόμη ταυτότητα, και μια ταχυδρομική παραλαβή, και μάλιστα συστημένα, έπρεπε να γίνει με την επίδειξη της στα ΕΛΤΑ... Ωραία!

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την γεμάτη τρόμο και φρίκη σκέψη μου, όταν τον ακουσα να γελάει... Ήθελε να με ψαρώσει και τα κατάφερε!

Για να μην μακρυγορώ, το CD είχε σχεδόν "διακτινιστεί" και μετά απο δυο μέρες βρισκόταν στα χερια μου και σε πολύ λογική τιμή (για τα δικά μου τουλάχιστον δεδομένα)... Και η ιστορία συνεχίζεται κάπως έτσι...
Η Steel Gallery Records, ως δισκάδικο, ιδρύθηκε το 1996 απο τον Κώστα Αθανασόγλου, και θεωρείται μια απο τις κλασικές Ελληνικές εταιρίες στο χώρο του metal, η οποία "Ζει Και Βασιλεύει" στην Μακεδονία μας, και στην ομορφότερη πόλη της χώρας, την Θεσσαλονίκη.


Στην αρχή λειτουργούσε μόνο σαν δισκάδικο, η παρουσία του οποίου κυριολεκτικά έσωσε όχι μόνο τους πεινασμένους για metal Θεσαλλονικιούς, αλλά κυρίως όλη την βορειοελλαδίτικη επαρχία (ή και κάποιους που βρισκόταν στο μεταίχμιο Βορρά-Νότου, όπως εγώ)

Τα "δαιμονια" του Κωστα όμως δεν το άφησαν να σταματήσει εκεί, καθώς για μερικούς, αν αγαπάς ολοκληρωτικά τη Metal, το να προμηθεύεις και να πουλάς δίσκους δεν είναι αρκετό. Το 1999 αποφάσισε να λειτουργήσει την επιχείρηση ΚΑΙ σαν δισκογραφική εταιρία, με σκοπό κυρίως την προώθηση της Ελληνικής Heavy, Power & Progressive σκηνής. Έτσι, παράλληλα με το δισκάδικο συνέχισε με παραγωγές μόνο ελληνικών groups που κινούνται στους χώρους αυτούς.

Εδώ πρέπει να θυμίσουμε πως αν φημιζόταν για κάτι η "Ελληνική σκηνή", ήταν για τους "ακραίους". Οι μπάντες με την μεγαλύτερη προώθηση και απήχηση στο εξωτερικό ανήκαν στο χώρο του extreme, black και death, metal, με στοιχεία από τους πιο "νεωτεριστικούς" ήχους των 90s, δηλ. goth metal και "ατμοσφαιρικό" με γυναικεία φωνητικά. Διαβάζοντας το πιο mainstream (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται) περιοδικό του χώρου, υπήρχαν στιγμές που ο πολύ νεότερος ακροατής νόμιζε πως το ελληνικό metal συνοψίζεται σε κάποια ονόματα που είχαν brutal, βαριάς προφοράς, φωνητικά και το όνομά τους θύμιζε σήψη και σαπίλα.

Ο Κώστας ήταν στις φωνές "αντίστασης" θα λέγαμε που στήριξαν τους πιο κλασικούς και παραδοσιακούς ήχους του metal. Είναι γνωστό πως όσο heavy και "επικάς" είναι ο Greg της Eat Metal, άλλο τόσο progressiv-άς και πιστός του power είναι ο Κώστας της Steel Gallery, και φυσικά, όπως και ο Greg, οι μπάντες που στηρίζει είναι εκείνες που πάνω από όλα γουστάρει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο που δεν υπάρχει Black, Death η ακόμη και ποζεριές στις συγκεκριμένες εταιρίες.

Steel Gallery Releases


Μπαντες-διαμάντια του Ελληνικού underground όπως οι Windfall, οι Imaginery, ο μεγιστος Περλεπές με τους Mystery, οι Horizon's End, οι Ελληνοκύπριοι επικοί Arryan Path, οι Innosense, οι Wardrum, οι Everflow, οι power-άδες Blade of Spirit, οι progsters Until Rain, οι Πειραιώτες Agnosia, είχαν και εχουν την τιμητικη τους στην Steel Gallery, και οσοι δηλώνουν λάτρεις του είδους καλό θα ήταν να ξεκολλήσουν λιγάκι από την νοοτροπία του "ακούω progressive, δηλ. Dream Theater και Fates Warning."

Καλή η τεχνική και στην κιθάρα, και στα τύμπανα και στα πλήκτρα. Δεν λέω. Αλλά, πραγματικά, δεν μου λέει τίποτα η τεχνική και η διάρκεια 6 λεπτων με σολαρίσματα-για να μην πω τίποτε άλλο - αν δεν βγαίνει ταυτόχρονα και το απαιτούμενο συναίσθημα.

Εν ολίγοις, αν γουστάρετε να μάθετε τι σημαίνει original "τεχνικό" metal.. αν δεν το έχετε ήδη κάνει, επιβάλλεται να περάσετε μια βόλτα απο το κατάστημα του Κώστα αν είστε Θεσαλλονίκη ή κάπου κοντά, η να μπείτε στα φοβερα online shops, τα οποία δείχνουν την ποιότητα και τον επαγγελματισμό, αλλά και το μεράκι του συγκεκριμένου ανθρώπου.
Φυσικά οι αναζητήσεις του Κώστα δεν σταμάτησαν εκεί. Ταυτόχρονα με την Steel Gallery Records δημιούργησε την Arkeyn Steel Records, η οποία ρίχνει στην αγορά επανακυκλοφορίες από μη-ελληνικές μπάντες (κυρίως US power και prog).

Ξεκινώντας με Scarlet Rayne, Enchanter και Manifest έφτασε να βγάλει το εκπληκτικό Heir Apparent-One Small Voice CD/DVD, καθώς και άλλα καλά κριμένα διαμάντια της Αμερικής όπως Sahhara - Times Forgotten Sands, Tramontane - s/t, Commandment, Omega Point, Blackkout, Kraken κοκ.

Μπορεί να μοιάζει με διαφήμιση, αλλά η αναγνώριση της αξίας κάποιων και το tribute δεν είναι σε καμμία περίπτωση κάτι τέτοιο, πρέπει μερικές φορές να τα λέμε, γιατί ξέρουμε πως τίποτε δεν είναι δεδομένο. Δεν γεννηθήκαμε χτες και όλοι ξέρουμε πως για κάθε έναν που δουλεύει με πάθος και αγάπη για τη σκηνή, υπάρχουν άλλοι τόσοι που θα επιχειρήσουν να πιάσουν την καλή εις βάρος της, κάνοντας ζημιά τόσο στις μπάντες που θα ακουμπήσουν όσο και στη σκηνή την ίδια. Όλοι γνωρίζουμε περιπτώσεις τέτοιες, και μερικές φορές δυστυχώς χρειάζεται ο "κακός" και ο "μαλάκας" για να καταλάβεις πόσο μεγάλη σημασία έχει η ύπαρξη των "καλών". Αύριο επιστρέφουμε με το δεύτερο μέρος του tribute.




Arkeyn Steel Releases


 
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ STEEL GALLERY & ARKEYN STEEL

Steel Gallery (site)  
Arkeyn Steel Myspace 
Reverbnation

Address: Steel Gallery/Arkeyn Steel Records
c/o Kostas Athanasoglou
Filikis Eterias 33
GR-54621 Thessaloniki Greece
Tel./Fax.: +30 2310 233363

Posted by universechild at 10:36 PM 0 comments
Labels: , , , , , , , , ,