Showing posts with label Greek Metal Labels. Show all posts
Showing posts with label Greek Metal Labels. Show all posts

LIVE REPORT: 11 May 2012 (Convixion - Deceptor - Mentally Defiled - Endless Recovery - Sacral Rage)

Posted by universechild On May 14, 2012 0 comments




Παρασκευη 11 Μαιου, σωτηριον ετος 2012...

Κανονίζεις εδώ και καιρό να πας στο συγκεκριμένο live και το σύμπαν ξεκινά από τις πρώτες πρωινές ώρες να συνωμοτεί εναντίον σου...Ξεχνάς τον παράγοντα X αλλά δυστυχώς δεν σε ξεχνάει αυτός!!!!

Το καντήλι πέφτει σύννεφο και αντί να σε φωνάζουν με το όνομα σου σε λένε "Μισό Κιλό Λεμόνια", μόνο και μόνο επειδή δεν μπορείς να εμποδίσεις την ξινίλα που σε χαρακτηρίζει κάτι τέτοιες στιγμές, ίσως επειδή ΞΕΡΕΙΣ πως τελικά όλο και κάτι θα σκάσει και θα σου πάνε όλα σκατά!

Κι όμως, δεν πτοήθηκα, ήταν μια υπόσχεση που είχα δώσει στον εαυτό μου. Ένα δώρο που είχα ανάγκη από καιρό.

Τι κι αν στην αρχή είχα κανονίσει να πάω στο live με παρέα 5 ατόμων αλλά τελικά ο καθένας δεν ήρθε για τους δικούς του λόγους; Τώρα για να μην φανώ πάλι ξινή...Αν ήταν για το οικονομικό, τότε σας αξίζει από μια ροχάλα στον καθένα!

5 ευρώ ήταν η είσοδος!!! Τα 20 πως τα έχετε και τα δίνετε στις βιζιτουδες και χωρίς προφύλαξη;;;;
Εντάξει.. την γκρίνια θα την σταματήσω προσωρινώς, αλλά θα την συνεχίσω αργότερα!!!!

Η επίσημη ανακοίνωση ήταν πως το live θα ξεκινούσε στις 19:30 (20:00 θα ξεκινούσαν οι SACRAL RAGE) κι εγώ βρισκόμουν ακόμη στην δουλειά, έχοντας σαν μεγαλύτερο εχθρό μου τον ίδιο τον χρόνο..

Κατόρθωσα να φτάσω με την καλή μου φίλη Δέσποινα - η οποία και τράβηξε όσες φωτογραφίες μπορούσε φορώντας την φωσφόριζε πράσινη μπλούζα που έλαμπε μέσα στα black lights του 7sins club, και η οποία έκανε τα βλέμματα των απανταχού σκληροπυρηνικών μεταλλάδων να την κοιτούν με μισό μάτι - κατά τις 10 παρά το βράδι, με τα νεύρα κουρέλια, με την κλασσική μου γκρίνια, μόνο και μόνο επειδή έχασα την μισή συναυλία!!!!

Τα συγκροτήματα που δεν πρόλαβα να χαρώ, ήταν οι Sacral Rage που προανέφερα, οι Mentally Defiled και οι Endless Recovery, μια παρέα από πιτσιρίκια τα οποία έπαιξαν κυρίως διασκευές. Δεν ήταν καθόλου άσχημοι κρίνοντας από τα διάφορα videos που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, και έβρισα τόσο τη τύχη μου που δεν μπόρεσα να πάω νωρίτερα λόγω δουλειάς, όσο και αυτούς που σχεδόν εθιμικά σνομπάρουν τα support και φροντίζουν να έρθουν μόνο στους headliners.

Οι Sacral Rage έκαναν δυνατό ξεκίνημα με δικά τους κομμάτια (Return of the Dead και Master of a Darker Light), εμπλουτίζοντας το setlist και με ορισμένες διασκευές (Mind Over Metal από Raven). Συνολικά έπαιξαν 7 κομμάτια, με συμμετοχή του Νίκου Παπακώστα στο κλείσιμο με τη διασκευή Long Live the Proud των Exciter (ο οποίος δεν παρέλειψε να υπενθυμίσει πως η νεαρή μπάντα πετυχε αυτό το αποτέλεσμα με λιγότερο από μισό χρόνο δουλειάς). Κρίνοντας τόσο από το υλικό τους όσο και την παρουσία τους, είναι ένα ακόμη υποσχόμενο όνομα του Ελληνικού undeground (σημ: ευχαριστώ το μέλος των Sacral Rage για το σχόλιο και τις διορθώσεις - ένα μυαλό έχει κανείς, ήταν αναμενόμενο να γίνει λάθος στους τίτλους δύο από των κομματιών που έπαιξαν!)

Αρκετά δυνατοί και οι Endless Recovery. Αφιέρωσαν βέβαια το μισό setlist σε διασκευές (Bathory - Ripper, Slayer - Black Magic, Sodom - Sodomy and Lust) και σε τρία μόλις δικά τους (Cannibal Corpse, Power of Hate, Liar Priest). Πιτσιρικάδες με πάθος, αλλά παιδιά, μια μπάντα αναδεικνύεται με το δικό της υλικό! (και αυτό το λέω καλοπροαίρετα).

Εμφανώς πιο έμπειροι με ύπαρξη δεκαετίας στο underground και ένα δυνατό full length στο ενεργητικό τους, οι Mentally Defiled ξεκίνησαν χωρίς πολλά πολλά με τους δυναμίτες Thrash Brigade και Forced to Obey. Συνέχισαν με ένα καινούριο από το δίσκο που ευελπιστούν να ηχογραφήσουν το καλοκαίρι (καλή τύχη, παιδιά!) και το τραγούδι-ύμνο των απανταχού "περίεργων", Retro Nerd (ένας φίλος κουβαλάει την "ετικέτα" αυτή χωρίς ντροπή, ξέρει ποιος είναι, του το αφιερώνω!) Συνέχεια με Mosh Pit Maniac και με Psychotic Paralysis (διασκευή από τους φίλους τους Mortal Threat) και κλείσιμο με Necrohooligan. Εδώ αξίζει να αναφερθεί η συνεχής επαφή με το κοινό του φιλικότατου Γιώργου "IronBeast" - μιλάμε για metal LIVE, όχι για μουσική δωματίου!

Αρκετοί ήταν εκείνοι που έκραξαν τους Endless Recovery.. αλλά δεν θα συμφωνήσω μαζί τους καθόλου. Ειδικά ο μικρούλης με το μπάσο ήταν όλα τα λεφτά!! Έχει πάθος για την μουσική, και οφείλω να ομολογήσω πως, σε ότι αφορά τις εκδηλώσεις του κοινού, έκλεψε την παράσταση μέχρι το τέλος του live... Χτυπιόταν ανελέητα στους ρυθμούς των επόμενων συγκροτημάτων, και σε μια φάση πρέπει να τον είδα να κρέμεται και από έναν προβολέα αν δεν κάνω λάθος.. Για τόσο μέγεθος (καλώς εννοούμενης) “καφρίλας” και πάθους μιλάμε που ειλικρινά του εύχομαι να συνεχίσει να είναι τόσο παθιασμένος με την μουσική αυτή, για πολλά-πολλά χρόνια.

Δεν ξέρω, ίσως γίνομαι γραφική που το ξαναλέω, αλλά όλα αυτά δεν θα γινόντουσαν χωρίς την πρωτοβουλία και διάθεση για στήριξη από τον Greg (Eat Metal) και τον Νίκο (Convixion). Και είναι κρίμα, πραγματικά κρίμα να αναφέρω συνεχώς μόνο αυτούς, αλλά βρε παιδιά, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Επίσης, θα ήθελα να εκφράσω κι ένα μικρό παράπονο...Η προσέλευση του κοινού για μια ακόμη φορά ήταν απογοητευτικά μικρή, γεγονός άκρως εκνευριστικό!!!

Μην κλαίγεστε μετά πως το metal αργοπεθαίνει και τέτοιες μαλακίες, γιατί εσείς οι ίδιοι φταίτε για αυτό. Ούτε η είσοδος ήταν ακριβή (σχεδόν μισό ποτό), ούτε ο χώρος ήταν χάλια...Δικαιολογίες, ΤΕΛΟΣ!

Click to Enlarge

Η συνέχεια δόθηκε με τους Deceptor, οι οποίοι έδειξαν πραγματικό επαγγελματισμό και αρίστευσαν από κάθε άποψη (ήχος, σκηνική παρουσία, ερμηνεία).. Ο Νίκος Παπακώστας μας είχε ήδη δώσει μια πρώτη γεύση για το τι είχαμε να περιμένουμε από την συγκεκριμένη μπάντα. Πιστεύω πως όσοι ενδιαφέρθηκαν έστρωσαν τον κώλο τους χάμω και έψαξαν για “μελέτη” το υλικό της μπάντας από το Birmingham, η οποία κινείται σε καθαρά underground επίπεδο από το 2005 με δύο δυνατά demo και ένα εκρηκτικό EP στο ενεργητικό της.

Είμαι σίγουρη πως οι Deceptor έφυγαν με τόσο καλές εντυπώσεις, όσο και εμείς από αυτους.. Μιλάμε για μια απερίγραπτη heavy/speed/thrash μπαντάρα με μερικά prog στοιχειά κατά την άποψη μου.. Όποιος έχει ακούσει το Oracle Of Despair και το Soothsayer από το EP τους, θα καταλάβει τι εννοώ..

Ο επίλογος ήρθε όπως πάντα με τους θεούς μου Convixion.

Click to Enlarge
H ατμόσφαιρα ήταν περίεργη, λόγω του ότι ο Μάνος (drummer) φεύγει για να υπηρετήσει την "μαμά" πατρίδα, και όπως είπαν τα παιδιά, ίσως να αργήσουμε να τους ξαναδούμε live..

Οι ύμνοι που έπαιξαν δεν χρειάζονται συστάσεις.. Drink Metal, Nightmare, I Come Alive, Black Machine (Cirith Ungol)... δεν ξέρω ποια να αναφέρω και σε ποια σειρά!!!! Σε κάποια φάση ο Μάνος πρέπει να πατήθηκε στο στομάχι και έφυγε άρον-άρον από τη σκηνή για να κάνει εμετό!

Παρόλα αυτά, η μπάντα συνέχισε ακάθεκτη να παίζει έστω και χωρίς τύμπανα.

Το κοινό έκανε σαν μανιασμένο...Όλοι είχαμε γίνει ένα.. Πραγματικά, η γκρίνια και η ανασφάλεια που είχα για το αν θα προλάβαινα το live, είχαν γίνει καπνός. Ήμασταν όλοι ΕΝΑ!! Όλοι τραγουδούσαμε, όλοι είχαμε γίνει ένα με το πάτωμα και το ταβάνι ταυτόχρονα.. Έτσι πάει! Οι Convixion έδωσαν ρέστα! Κάτι που μας λείπει και το έχουν μόνο αυτοί! ΠΑΘΟΣ!!!

Η βραδιά δεν είχε τελειώσει ακόμη. Μετά το τέλος του live όλοι οι εραστές και ερωμένες της NWOBHM σκηνής πήγαμε στο BAT CITY όπου έκανε πρόγραμμα ο Michael Nochos και που για μια ακόμη φορά μας έκανε να παραμιλάμε με τις εξαίσιες επιλογές του.

DIAMOND HEAD, VENOM, IRON MAIDEN... και η λίστα έχει συνέχεια.. Καθώς και τα κεράσματα από ορισμένους ευγενέστατους θαμώνες εκεί..

Κάπου στο βάθος είδα και τον frontman από ACID DEATH. Τελικά όλοι είμαστε μια τεράστια οικογένεια. Η καλύτερη οικογένεια ever.

Θα ήθελα κάπου εδώ να ευχαριστήσω το Δεσποινάκι για όσα τράβηξε μαζί μου εκείνη τη βραδιά, και για τις πολύ ωραίες φωτογραφίες που έβγαλε για το blog αυτό. Επίσης, ευχαριστώ τον Νίκο (Τραγάκη) για την υπέροχη παρέα που μου έκανε στη διάρκεια του live, τον Νίκο (Παπακώστα) και τον Μιχάλη (Μπάκουλα) που δεν μας σνόμπαραν και άφησαν το Δεσποινάκι να τραβήξει φωτογραφίες, καθώς και τις υπόλοιπες μπάντες και τέλος, θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση στον φίλο μου Γιώργο (Ναύπακτο), που δεν κατάφερε να έρθει λόγω δουλειάς στο live.

Γιώργο, ήμουν τα μάτια και τα αυτιά σου εκείνη τη βραδιά.  Αφιερωμένο!!
Click to Enlarge

Posted by universechild at 12:35 AM 0 comments
Labels: , , , , , , ,

The Last of the Mohicans Pt. 1: STEEL GALLERY [English]

Posted by universechild On Feb 12, 2012 1 comments


[ Click for Greek ]
Metal fans often concern ourselves with heroes,mainly with the musicians and music creators,but also with the heroes (real or fictional, armed with the pen, typewriter, or the blade) who inspired them.


One of the most important kind of heroes, is those who are not seen much, but without whom none of this would be possible. Armed with their passion and love for this music, their contribution is sometimes “invisible”, but that is just because it's real and ever present .Some may not like the next comment but the line “You don't know what you got til it's gone” is true-the presence of these heroes would be felt (noticed) only if for some reason stopped doing what they do.

STEEL GALLERY RECORDS

Speaking about the early/mid 90's, the situation in the countryside was not exactly peachy, finding and purchasing records was hard. There were just a few record shops whose Heavy Metal division was extremely small and consisted mostly of “easy digestible” metal like Whitesnake, Guns ‘n Roses, Iron Maiden and of course... Metallica.

To place an order you had to spend at least 15 minutes until the shopkeeper finally understood what you are looking for, and you had to wait for several days not knowing for sure if your order will arrive.

Aside from that, the high prices were a factor that discouraged a lot of kids our age. We are talking about a time that a CD was sold for about six thousand drachmas (roughly 15 pounds in UK money, or 25 dollars) or the classic 6.900 sticker and only the “cheap” Warner releases (those with the yellow exclamation mark sticker) were sold for three thousand (2.900). But none of those were metal. I of course did not have the luxury of spending that much but it all turned out for the best because I've lived (and still do) in the “luxury” of this music.

At that time there was also an obscene – in my opinion - mentality concerning the record reviews. They promoted a lot of weak (to say the least) releases, resulting in a lot of young fans throwing away their allowance in expensive glass coasters, at the same time there was a lot of lousy reviews for excellent bands. Without the use of the internet it was a literal stone age and all those who received free promo discs to write a couple of lines about had the real power. That is another story, and a bitter one that is, we'll come back to that in the future.

I must have been 14 or 15 years old when I “first met” Steel Gallery Records. I called to order Conception's “The Last Sunset “ album. On the other end of the line there was an exceptionally polite person whose voice still “echoes” in my head, not because of its tint, but due to the agitation his question caused.

"Do you have an Id?"

''All right, now we're screwed'', I thought to myself...

In fact I had not had my Id yet and to receive a mail order, a registered one, would require me to have one.....NICE...

I didn't have time to complete my terror and horror filled thoughts when I heard him laughing, he tried to pull my leg, and he managed it.

To make a long story short, the Cd was almost ''beamed'' and it was in my hands in two days, and at a  very reasonable(at least for my standards) price....And the story goes on something like this....
Steel Gallery  Records was founded as a record shop in 1996 by Kostas Athanasoglou and it is considered one of the classic Greek Metal companies which thrives in our Macedonia and in our country’s most beautiful city, Salonica.

At first, Steel Gallery functioned solely as a record shop, whose presence saved not only the metal hungry Thessalonians, but mostly the northern Greek province (and some ''Caught In The Middle'', just like me).

Kostas' ''demons'' would not let him rest just yet. You see for some people who are really committed to and totally love metal, providing and selling records just isn't enough. In 1999 he decided to establish a record company in order to promote the Greek Heavy, Power and Prog Metal scene. Thus, alongside with the record shop he carried on with the production of Greek Metal bands of the genres mentioned above.

At this point it is necessary to mention that the Greek metal scene was famous(or infamous) for it's extreme bands. The bands that enjoyed greater promotion and recognition abroad ,all belonged to the darkest extremes of the metal spectrum. Namely Black and Death metal with elements from the more ''innovative'' sounds of the 90s like goth metal and ''atmospheric'' with female vocals and so on. By reading the most mainstream(oxymoron, I know)metal magazine, a much younger audience could easily come to the conclusion that Greek metal could be summed up to a handful of bands with brutal, heavy accented, vocals whose name reminded of ''sepsis'' and ''rot''.

Kostas was one of the ''voices of resistance'' one could say, who supported more classic and traditional metal sounds. It is a well known fact that Greg from Eat Metal Records is a Heavy and Epic enthusiast, while Kostas places his faith in prog and power metal, both of them supporting the bands they truly love to hear. There is no wonder that both labels don't have any Death, Black or even hair metal bands in their roster.


Steel Gallery Releases

Exemplary bands of the Greek underground scene like, Windfall, Imaginery, the sublime Angelo Perlepes and his Mystery, Horizon's End, the Greek cypriots epic metallers Arryan Path, Innosense, Wardrum, Everflow, the power metallers Blade Of Spirit, progsters Until Rain, Agnosia, have always had (and will continue to) the support of Steel Gallery Records. And those who consider themselves fans might find it a blessing to escape the mainstream mentality of big names like Dream Theater and Fates Warning.


There is absolutely nothing wrong with great performing skills, but I never found the meaning of displaying it in 6 minute solos if you cannot communicate the right emotions.


So if you would like to know what original, ''technical'' metal is all about, just drop by Kostas' shop if you ever find yourself in Salonica, or log in to the awesome online store, which not only portray quality and professionalism, but also his love for metal music.
Don't think that Kostas's search ends there. Alongside Steel Gallery Records he also founded Arkeyn Steel Records which deals with re-releases of non-Greek metal bands (mainly Prog and US Power)


Starting with Scarlet Rayne, Enchanter and Manifest, he managed to put out the amazing Heir Apparent – One Small Voice CD/DVD, as well as other well hidden American gems such as Sahara - Times Forgotten Sands, Tramontane -s/t, Commandment, Omega Point, Blakkout, Kraken and so on.


This whole article might look like an advertisement but that is only if recognizing some individual's value and paying them tribute can be viewed as such. Sometimes (if not always) we must speak up because we know that nothing is for granted. We were not born yesterday and we all know that for every one who works out of love and passion for the scene, there are several others trying to make a quick profit from it, damaging it as well as all the bands they touch in the process. We are all familiar with such cases and sadly we all need sometimes the ''villain'' and the ''asshole'' to remind us of the value of the ''good guys''


English Translation: Low Budget Warrior

Arkeyn Steel Releases
 
STEEL GALLERY & ARKEYN STEEL LINKS

Steel Gallery (site)  
Arkeyn Steel Myspace 
Reverbnation

Address: Steel Gallery/Arkeyn Steel Records
c/o Kostas Athanasoglou
Filikis Eterias 33
GR-54621 Thessaloniki Greece
Tel./Fax.: +30 2310 233363

Posted by universechild at 4:42 PM 1 comments
Labels: , , , , , , , , , ,

The Last of the Mohicans Pt. 1: STEEL GALLERY

Posted by universechild On Feb 11, 2012 0 comments



Στο metal ασχολούμαστε συχνά με ήρωες, τόσο κυρίως με τους μουσικούς και εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία της μουσικής, όσο και με τους ήρωες (πραγματικούς ή φανταστικούς, με όπλα τους την πένα και τη γραφομηχανή ή το σπαθί, δεν έχει σημασία) που ενέπνευσαν και εμπνέουν τους μουσικούς αυτούς.


Μια όμως από τις πιο σημαντικές κατηγορίες ηρώων είναι εκείνοι που δεν φαίνονται πολύ, αλλά χωρίς τους οποίους δεν θα είχαμε τίποτε από όλα αυτά. Με όπλα τους το πάθος και την αγάπη για τη μουσική αυτή, η συμβολή τους είναι μερικές φορές "αόρατη" επειδή απλά υπάρχει και είναι πάντα εκεί. Ίσως σε κάποιους ξινίσει η αναφορά αυτή, αλλά ο στίχος "You don't know what you got till it's gone" δεν είναι τυχαίος - η παρουσία των ηρώων αυτών που κάνουν το σημαντικότερο έργο και στηρίζουν κάτι για να μείνει όρθιο θα γινόταν αισθητή μόνο αν για κάποιο λόγο σταματούσαν να το κάνουν.

STEEL GALLERY RECORDS

Μιλώντας για αρχές/μέσα 90s, τα πράγματα στην επαρχία σε ότι αφορά τη Metal μουσικη δεν ήταν και τοσο ρόδινα, και ειδικά σε ότι αφορά τον τομέα της εύρεσης και της αγοράς δίσκων. Υπήρχαν το πολύ δυο-τρια δισκάδικα με ένα μικρό metal τμήμα το οποίο πουλούσε κυρίως το πιο "ευκολοχώνευτο" metal, δηλ. τα γνωστά. Whitesnake, Guns 'N' Roses, Iron Maiden και φυσικα... Metallica.

Για να παραγγείλεις δίσκο έπρεπε να ξοδέψεις ένα τέταρτο μέχρι ο ιδιοκτήτης του καταστηματος να καταλάβει τι πράγμα του ζητάς ακριβώς, για την παραγγελία θα περίμενες αρκετό καιρό, και είναι ζήτημα αν τελικά θα το έφερνε.

Εκτός αυτού, οι τιμές, ήταν πραγματικά απαγορευτικές για τα πιο πολλά παιδιά της ηλικίας μας. Μιλάμε για την εποχή που τα CD συνήθως είχαν ένα εξαχίλιαρο ή το κλασικό αυτοκόλλητο που έγραφε 6.900, και μόνο τα "φτηνά" της Warner (εκείνα με το αυτοκολλητάκι με το κίτρινο "θαυμαστικό") είχαν τρία χιλιάρικα ("2.900"). Αλλά τίποτε από αυτά δεν ήταν metal. Φυσικά, εγώ δεν είχα την πολυτέλεια να δίνω τόσα λεφτά, αλλα στην τελική δεν μου βγήκε σε κακό, διότι έζησα και ζω στην "πολυτέλεια" της μουσικής αυτής.

Εκείνη την εποχή, επίσης, υπήρχε μια αισχρή - κατά την άποψη μου - νοοτροπία στις κριτικές που προωθούσε αρκετές κυκλοφορίες "μούφα", με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να έχουν ξοδέψει άσκοπα το χαρτζηλίκι τους σε σουβέρ, και ταυτόχρονα, υπήρχε και απίστευτο θάψιμο σε μπάντες διαμάντια. Χωρίς ίντερνετ ήταν κυριολεκτικά η εποχή του λίθου (η μάλλον του η-λίθιου) και όσοι προμηθεύονταν τζάμπα δισκάκια promo για να γράψουν δυο αράδες γι' αυτά, είχαν αληθινή εξουσία. Αυτό βέβαια είναι μια άλλη ιστορία, και μάλιστα πικρή, της οποίας η αναφορά θα γίνει κάποια άλλη στιγμή.

Ήμουν δεν ήμουν 14-15 ετών όταν "πρωτογνώρισα" την Steel Gallery Records. Tηλεφώνησα για να παραγγείλω το The Last Sunset από Conception. Στην άλλη γραμμή υπήρχε ένας ιδιαίτερα φιλικός άνθρωπος του οποίου η φωνη ακόμη "υπάρχει" στο κεφάλι μου, και όχι τόσο από την χροιά, όσο από την ταραχή που μου προκάλεσε η ερώτηση του.

"Έχεις βγάλει ταυτοτητα;"

"Μαλιστα! Τωρα τα πιασαμε τα λεφτα μας", σκεφτηκα..

Πράγματι, δεν είχα βγάλει ακόμη ταυτότητα, και μια ταχυδρομική παραλαβή, και μάλιστα συστημένα, έπρεπε να γίνει με την επίδειξη της στα ΕΛΤΑ... Ωραία!

Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την γεμάτη τρόμο και φρίκη σκέψη μου, όταν τον ακουσα να γελάει... Ήθελε να με ψαρώσει και τα κατάφερε!

Για να μην μακρυγορώ, το CD είχε σχεδόν "διακτινιστεί" και μετά απο δυο μέρες βρισκόταν στα χερια μου και σε πολύ λογική τιμή (για τα δικά μου τουλάχιστον δεδομένα)... Και η ιστορία συνεχίζεται κάπως έτσι...
Η Steel Gallery Records, ως δισκάδικο, ιδρύθηκε το 1996 απο τον Κώστα Αθανασόγλου, και θεωρείται μια απο τις κλασικές Ελληνικές εταιρίες στο χώρο του metal, η οποία "Ζει Και Βασιλεύει" στην Μακεδονία μας, και στην ομορφότερη πόλη της χώρας, την Θεσσαλονίκη.


Στην αρχή λειτουργούσε μόνο σαν δισκάδικο, η παρουσία του οποίου κυριολεκτικά έσωσε όχι μόνο τους πεινασμένους για metal Θεσαλλονικιούς, αλλά κυρίως όλη την βορειοελλαδίτικη επαρχία (ή και κάποιους που βρισκόταν στο μεταίχμιο Βορρά-Νότου, όπως εγώ)

Τα "δαιμονια" του Κωστα όμως δεν το άφησαν να σταματήσει εκεί, καθώς για μερικούς, αν αγαπάς ολοκληρωτικά τη Metal, το να προμηθεύεις και να πουλάς δίσκους δεν είναι αρκετό. Το 1999 αποφάσισε να λειτουργήσει την επιχείρηση ΚΑΙ σαν δισκογραφική εταιρία, με σκοπό κυρίως την προώθηση της Ελληνικής Heavy, Power & Progressive σκηνής. Έτσι, παράλληλα με το δισκάδικο συνέχισε με παραγωγές μόνο ελληνικών groups που κινούνται στους χώρους αυτούς.

Εδώ πρέπει να θυμίσουμε πως αν φημιζόταν για κάτι η "Ελληνική σκηνή", ήταν για τους "ακραίους". Οι μπάντες με την μεγαλύτερη προώθηση και απήχηση στο εξωτερικό ανήκαν στο χώρο του extreme, black και death, metal, με στοιχεία από τους πιο "νεωτεριστικούς" ήχους των 90s, δηλ. goth metal και "ατμοσφαιρικό" με γυναικεία φωνητικά. Διαβάζοντας το πιο mainstream (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται) περιοδικό του χώρου, υπήρχαν στιγμές που ο πολύ νεότερος ακροατής νόμιζε πως το ελληνικό metal συνοψίζεται σε κάποια ονόματα που είχαν brutal, βαριάς προφοράς, φωνητικά και το όνομά τους θύμιζε σήψη και σαπίλα.

Ο Κώστας ήταν στις φωνές "αντίστασης" θα λέγαμε που στήριξαν τους πιο κλασικούς και παραδοσιακούς ήχους του metal. Είναι γνωστό πως όσο heavy και "επικάς" είναι ο Greg της Eat Metal, άλλο τόσο progressiv-άς και πιστός του power είναι ο Κώστας της Steel Gallery, και φυσικά, όπως και ο Greg, οι μπάντες που στηρίζει είναι εκείνες που πάνω από όλα γουστάρει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο που δεν υπάρχει Black, Death η ακόμη και ποζεριές στις συγκεκριμένες εταιρίες.

Steel Gallery Releases


Μπαντες-διαμάντια του Ελληνικού underground όπως οι Windfall, οι Imaginery, ο μεγιστος Περλεπές με τους Mystery, οι Horizon's End, οι Ελληνοκύπριοι επικοί Arryan Path, οι Innosense, οι Wardrum, οι Everflow, οι power-άδες Blade of Spirit, οι progsters Until Rain, οι Πειραιώτες Agnosia, είχαν και εχουν την τιμητικη τους στην Steel Gallery, και οσοι δηλώνουν λάτρεις του είδους καλό θα ήταν να ξεκολλήσουν λιγάκι από την νοοτροπία του "ακούω progressive, δηλ. Dream Theater και Fates Warning."

Καλή η τεχνική και στην κιθάρα, και στα τύμπανα και στα πλήκτρα. Δεν λέω. Αλλά, πραγματικά, δεν μου λέει τίποτα η τεχνική και η διάρκεια 6 λεπτων με σολαρίσματα-για να μην πω τίποτε άλλο - αν δεν βγαίνει ταυτόχρονα και το απαιτούμενο συναίσθημα.

Εν ολίγοις, αν γουστάρετε να μάθετε τι σημαίνει original "τεχνικό" metal.. αν δεν το έχετε ήδη κάνει, επιβάλλεται να περάσετε μια βόλτα απο το κατάστημα του Κώστα αν είστε Θεσαλλονίκη ή κάπου κοντά, η να μπείτε στα φοβερα online shops, τα οποία δείχνουν την ποιότητα και τον επαγγελματισμό, αλλά και το μεράκι του συγκεκριμένου ανθρώπου.
Φυσικά οι αναζητήσεις του Κώστα δεν σταμάτησαν εκεί. Ταυτόχρονα με την Steel Gallery Records δημιούργησε την Arkeyn Steel Records, η οποία ρίχνει στην αγορά επανακυκλοφορίες από μη-ελληνικές μπάντες (κυρίως US power και prog).

Ξεκινώντας με Scarlet Rayne, Enchanter και Manifest έφτασε να βγάλει το εκπληκτικό Heir Apparent-One Small Voice CD/DVD, καθώς και άλλα καλά κριμένα διαμάντια της Αμερικής όπως Sahhara - Times Forgotten Sands, Tramontane - s/t, Commandment, Omega Point, Blackkout, Kraken κοκ.

Μπορεί να μοιάζει με διαφήμιση, αλλά η αναγνώριση της αξίας κάποιων και το tribute δεν είναι σε καμμία περίπτωση κάτι τέτοιο, πρέπει μερικές φορές να τα λέμε, γιατί ξέρουμε πως τίποτε δεν είναι δεδομένο. Δεν γεννηθήκαμε χτες και όλοι ξέρουμε πως για κάθε έναν που δουλεύει με πάθος και αγάπη για τη σκηνή, υπάρχουν άλλοι τόσοι που θα επιχειρήσουν να πιάσουν την καλή εις βάρος της, κάνοντας ζημιά τόσο στις μπάντες που θα ακουμπήσουν όσο και στη σκηνή την ίδια. Όλοι γνωρίζουμε περιπτώσεις τέτοιες, και μερικές φορές δυστυχώς χρειάζεται ο "κακός" και ο "μαλάκας" για να καταλάβεις πόσο μεγάλη σημασία έχει η ύπαρξη των "καλών". Αύριο επιστρέφουμε με το δεύτερο μέρος του tribute.




Arkeyn Steel Releases


 
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ STEEL GALLERY & ARKEYN STEEL

Steel Gallery (site)  
Arkeyn Steel Myspace 
Reverbnation

Address: Steel Gallery/Arkeyn Steel Records
c/o Kostas Athanasoglou
Filikis Eterias 33
GR-54621 Thessaloniki Greece
Tel./Fax.: +30 2310 233363

Posted by universechild at 10:36 PM 0 comments
Labels: , , , , , , , , ,