JAG PANZER: Terror strikes a child inside my soul

Posted by universechild On Mar 11, 2012 3 comments



Είναι πολλές οι φορές, που ένα συμβάν, μια γεύση, μια μυρωδιά, μπορεί να χαρακτεί βαθιά στην ψυχή ενός ανθρώπου.

Αυτό ισχύει και με την ιδία την μουσική. Την συνδέεις με διάφορα γεγονότα της ζωής σου και μένεις σημαδεμένος για πάντα από αυτή και αυτά.

Έτσι με σημάδεψαν και οι Jag Panzer. Τους "γνώρισα" σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου κι έκτοτε δεν τους "εγκατέλειψα" ποτέ. Πραγματικά, εντυπωσιάστηκα και συνάμα ενθουσιάστηκα ακούγοντας τα γεμάτα νεύρο, δύναμη και πάθος φωνητικά του frontman τους. Κι έτσι νοερά κι εγώ, μπήκα στο τανκ που σπέρνει τον όλεθρο και την καταστροφή και έκτοτε δεν κατόρθωσα να απεγκλωβιστώ ποτέ!

Ξεκίνησαν το 1978 στο Colorado των ΗΠΑ σαν Tyrants και δήλωσαν ενεργοί στα τέλη του 1981, επηρεασμένοι όπως πολλές μπάντες της εποχής, από το NWOBHM. Aπό την αρχή στη θέση της φωνής ήταν ο Harry Conklin, ο επονομαζόμενος και "Tyrant", ο όποιος, όπως έχει δηλώσει, ήταν επηρεασμένος από φωνές-μύθους όπως ο DIO (Δύναμη), ο Bruce Dickinson (Οργή) - και αργότερα ο Geoff Tate (Συναίσθημα). Μαζί με τον Conklin ο κιθαρίστας Mark Briody, ο οποίος ήταν και βασικός συνθέτης, και στο rhythm section οι John Tetley (μπάσο) και Rick Hilyard (τύμπανα).

Σαν Tyrants, δεν είχαν και πολλές ελπίδες, μιας και τα "πρωτεία" στο όνομα είχε μια άλλη μπάντα στην γεμάτη αντηλιακό και καλό κρασί California κι έτσι, οι "Τύραννοι" μετονομαστήκαν σε Jag Panzer, επηρεασμένοι από μια αφίσα που αντίκρυσαν και είχε σαν θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην αφίσα υπήρχε ένα γερμανικό τανκ με την ονομασία Jagdpanzer που σε μετάφραση από τα γερμανικά σημαίνει "άρμα κυνηγός". Στα αγγλικά είχε άλλη ονομασία - κάτι που φυσικά τους έκανε να "υιοθετήσουν" την σημασία της δεύτερης μετάφρασης - και που σημαίνει "καταστροφέας αρμάτων".

Φυσικά, η επιλογή του ονόματος ήταν τόσο μέσα στο πνεύμα του NWOBHM που επηρέασε τον ήχο τους (πολλές μπάντες είχαν "πολεμικό" όνομα, μεταξύ των οποίων οι Blitzkrieg και οι Tank), όσο και στο ενδιαφέρον τους για την ιστορία.

Υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα όσον αφορά την προφορά του ονόματος τους- οι μη γερμανόφωνοι δεν μπορούσαν να προφέρουν το Jagdpanzer, κι έτσι έπρεπε να το κάνουν εκτός από πιο "πιασιάρικο", και πιο ευανάγνωστο και ταυτόχρονα εύηχο, τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους φανατικούς οπαδούς τους αργότερα. Έτσι "έκοψαν" το γράμμα "D" από το όνομα και μετονομαστήκαν σε Jag Panzer.

Ο Briody βέβαια έχει πει αργότερα πως υπήρξαν περιπτώσεις που τον ρώτησαν αν οι Jag Panzer είναι white supremacy μπάντα, καθώς ονομαστήκαν από ένα ‘ναζιστικό’ τανκ, ενώ άλλοι που ήξεραν ότι δεν έχει καμμία σχέση με αυτά, του έλεγαν “καλά, γιατί πήρατε όνομα από ένα ‘ναζιστικό’ τανκ”; (αυτοί που το ρώτησαν μάλλον ήταν άσχετοι και δεν ήξεραν τι έχει μαζέψει σπίτι του ο Lemmy των Motorhead).

Τολμούμε να κάνουμε μια υπόθεση και να πούμε πως η άνιση σε σημεία πορεία τους και η συμπεριφορά των εταιριών απέναντι τους έχει ίσως να κάνει ΚΑΙ με αυτό, καθώς οι κανόνες του marketing και της “επικοινωνίας” ισχύουν σίγουρα και στο metal, ανεξάρτητα με από την ποιότητα και τη δύναμη της ίδιας της μουσικής. Το όνομα μιας μπάντας δεν παύει να είναι ένα “brand”.

Click to Enlarge

Σαν πιτσιρικάδες που ήταν, και όπως άλλες μικρές και άγνωστες μπάντες εκείνης της εποχής, έπαιζαν σε μικρούς χώρους και μόλις το 1983 κατάφεραν να ηχογραφήσουν το πρώτο εκείνο θρυλικό ΕΡ το όποιο τιτλοφόρησαν με το αρχικό τους όνομα σαν μπάντα, “Tyrants".

Περιείχε 4 κομματάρες γεμάτες πάθος, οι οποίες όχι μόνο σε έκαναν να θες να κολλήσεις τα μυαλά σου στον τοίχο από το κοπάνημα, αλλά ταυτόχρονα έδειχναν πως από την αρχή ήταν υποψιασμένοι και στο στίχο, οπως και στα θέματα που επέλεγαν. Ποιος δεν έχει ακούσει το αντιπολεμικό Battle Zones και δεν έχει βρεθεί ο ίδιος έστω και νοερά στην φρίκη του πολέμου.

"Daybreak brings more of the terror
Napalm clears a path miles long
My nostrils fill with scents of incineration
The enemy lies in heaps, hundreds strong"

Τα Death Row - ένα από πιο λατρεμένα κομμάτια για μένα-Metal Melts The Ice, και ΦΥΣΙΚΑ το Iron Shadows (για το οποίο τα είπαμε στο Cimmerian Metal), το πιο Epic κομμάτι που γράφτηκε ποτέ από μπάντα.. Δεν βρίσκω τον λόγο ένας αξιοπρεπής μεταλλάς να μην έχει καν ακούσει για το άπαικτο αυτό ΕΡ.

Έτος 1984, και με την προσθήκη ενός πέμπτου μέλους, τον Joey Tafolla στη lead κιθάρα, οι θεοί κυκλοφορούν με την ανεξάρτητη Azra Records το πρώτο τους full length album με τιτλο "Ample Destruction". Θεωρώ, πως είναι η ΥΠΕΡΤΑΤΗ δισκάρα, που ακούγεται τόσο "φρέσκια", ύστερα κι από 28 ολόκληρα χρόνια!

Click to Enlarge

Oι κύκλοι του αμερικανικού underground το αγκάλιασαν θερμά, αλλά η διανομή του δεν ήταν και ότι καλύτερο. Δυστυχώς στην Ευρώπη έφτανε με το σταγονόμετρο, καθώς έμοιαζε να είναι διαθέσιμο μάλλον μόνο κατόπιν παραγγελίας, και σε ότι αφορά την Ελλάδα, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον που να το είχε προμηθευτεί τουλάχιστον εκείνη την χρονική περίοδο-και που υποθέτω πως θα πρέπει να με υιοθετήσει για να κληρονομήσω την δισκοθήκη του-χωρίς να έχει "άκρες" στο εξωτερικό. Δεν έμπαινες στο δισκάδικο για να το βρεις διπλά στους Maiden, Judas Priest κ.α....Δυστυχώς..
Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, τα πράγματα ζορίστηκαν κάπως και εμφανιστήκαν κάποιες διαλυτικές τάσεις (τελικά το τέλος μερικές φορές, μοιάζει κοινό με την ιδία την αφετηρία).

Η μπάντα μετακόμισε στη Νοτιά California, αποχώρησε και ο Tafolla, αλλά το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν η φυγή του πολυαγαπημένου Conklin,  o όποιος έπαιξε για ένα διάστημα στους Riot, και στην συνεχεία δημιούργησε  τους Titan Force (για τους οποίους θα μιλήσουμε εν καιρώ). Αξίζει βέβαια να σημειωθεί πως πριν δημιουργηθούν οι Titan Force, και αφότου είχε φύγει από τους Jag Panzer και τους Riot, o Conklin έκανε φωνητικά και στο "Metal From Hell' των Satan's Host. Αξιόλογος δίσκος κι ένα ακόμη "χαμένο διαμάντι" από τα 80s.

Εκτός από τον Conklin, έφυγε και ο Hilyard (ο όποιος για ένα σύντομο διάστημα αντικαταστάθηκε από τον Reynold "Butch" Carlson) και οι Jag Panzer άλλαξαν ουσιαστικά χαρακτήρα, καθώς μόνο δυο από τα βασικά μελή των πρώτων δίσκων είχαν απομείνει, οι Briody και Tetley.
Click to Enlarge
Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες δεν το έβαλαν κάτω και με την προσθήκη του (πολύ καλού αλλά όχι βέβαια Conklin) τραγουδιστή Bob Parduba στη φωνή, του εξαιρετικού κιθαρίστα Christian Lasegue και του Σουηδικής καταγωγής drummer Rikard Stjernquist (ο όποιος θα έμενε μέχρι το τέλος, το 2011) τα έβαλαν κάτω και ηχογράφησαν το Chain of Command το 1987, το οποίο όμως δεν κυκλοφόρησε και έμεινε για πολλά χρόνια ως bootleg, μέχρι το 2004 οπότε και κυκλοφόρησε επίσημα.
Ήταν μια νεκρή περίοδος για τους Jag Panzer, και αυτό συμβαίνει αρκετές φορές όταν μια μπάντα αλλάζει την κύρια σύνθεση της και ο πυρήνας της δείχνει να διαλύεται. Εκεί αρχίζουν ίσως τα δύσκολα. Μπορώ να πω πως όσο τους λατρεύω, άλλο τόσο νιώθω και μια απογοήτευση για την πορεία τους, είτε αυτό έχει να κάνει με την στήριξη των οπαδών, είτε με τις δισκογραφικές, είτε ακόμη και με τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Το ταλέντο τους, οι αστείρευτες ιδέες του Briody στις συνθέσεις, η αποθεωτική δύναμη της μουσικής τους, έδειξαν να πηγαίνουν εντελώς χαμένα σε μια εποχή που αρκετές metal μπάντες έχτισαν τον μύθο τους, κάτι που θα μπορούσαν να κάνουν και οι Jag Panzer.
Η μάλλον όχι, τον μύθο τους τον έχτισαν και τον παραέχτισαν, αλλά δεν τους έλειπε κάτι για να καταφέρουν την εμπορική επιτυχία αμερικανικών  power/heavy συγκροτημάτων όπως των Manowar στα 80s , η των Iced Earth αργότερα στα 90s.

Αρκετά χρόνια μετά, οι Briody, Tetley και Stjernquist αποφάσισαν να ξαναενώσουν τις δυνάμεις τους - για την ακρίβεια το 1994. Με την προσθήκη του τραγουδιστή Daniel J. Conka και του κιθαρίστα Chris Hostka κυκλοφόρησαν με την γερμανική Rising Sun το πρώτο επίσημο album τους μετά από μια ολόκληρη δεκαετία, το Dissident Alliance.

Ο δίσκος δεν είναι ακριβώς κακός, η μάλλον όχι τόσο κακός όσο λένε. Ο ίδιος ο Briody λέει πως το ύφος της μουσικής αντανακλά αυτά που ήθελε εκείνη την περίοδο. Αυτό που κάνει την μεγάλη διαφορά είναι τα φωνητικά. Το στυλ του Conka (ο οποίος πέθανε το 2004) όχι απλά δεν μπορεί ούτε να συγκριθεί με του Conklin, αλλά δεν ταίριαζε με Jag Panzer. Τραγούδια που θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν είναι τα "Forsaken Child", "Spirit Suicide"- φυσικά οι στίχοι όπως πάντα είναι άπαικτοι. Υπήρξαν στιγμές που πιο πολύ ήθελα να διαβάσω τους στίχους παρά να ακούσω τον δίσκο..αλλά είπαμε...στην καρδιά δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, παρά μόνο μερικές φορές στο μυαλό. Κάλος η κακός, είναι κι αυτός μέρος της ιστορίας τους.


"Run your children, run, run from  your dreams"...

Λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία και παταγώδη αποτυχία του δίσκου, γίνεται επιτέλους ένα κανονικό reunion της μπάντας με τον Conklin, και με την προσθήκη του εξαιρετικού νεαρού Chris Broderick στη κιθάρα υπογραφούν σε μια εταιρία για την όποια έχουν ακουστεί, και ίσως όχι αδίκως, αμέτρητα καντήλια, την Century Media.

Ουσιαστικό ντεμπούτο τους στη νέα τους αυτή περίοδο ήταν το The Fourth Judgment (1997). Στο πρώτο κομμάτι, "Black" η εισαγωγή έχει μερικά βιολιά, αλλά δεν με τρόμαξε πολύ η όλη φάση. Ο Briody λέει πως από πολύ νωρίς ήθελε να πειραματιστεί με τον ήχο των βιολιών, από την εποχή του Ample Destruction, αλλά το μόνο που κατάφερε να βάλει τότε ήταν ένα ψεύτικο synth που όπως λέει χιουμοριστικά "μόνο σαν βιολι δεν ακουγεται". Περά από αυτά, βρήκα τον δίσκο εκπληκτικό.

"Black
The color of greed
The answer of hope
The essence of light"

Ενα βινύλιο οι αυλακιές του οποίου περιέχουν κομματάρες: "Shadow Thief", "Despair"... Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη που η μεγάλη αυτή μπάντα είχε κάνει το comeback της. Επιτέλους οι Jag Panzer ξαναχτύπησαν!!! Τελικα, υπήρχε ελπίδα..
Click to Enlarge

Το 1998, δεύτερο χτύπημα με το Age Of Mastery, και ξανά η ικανοποίηση ήταν χαραγμένη στην φάτσα μου. Επικοί και μεγαλοπρεπείς. Μεγαλοπρέπεια ένιωσα κι εγώ ακούγοντας το Iron Eagle. Δεν ξέρω πως θα μπορούσε κάνεις να περιγράψει ένα συναίσθημα... Στην συνεχεία αποτολμούν και δημιουργούν ένα concept album, το Thane To The Throne, εμπνευσμένο από το "Macbeth" του Shakespeare.

Από τις πρώτες νότες κιόλας βρίσκεσαι αυτόματα σε εκείνη την εποχή... Αρπάζεις κι εσύ το βιβλίο με την μετάφραση και προσαρμογή του Βασίλη Ρώτα, και αρχίζεις να το διαβάζεις και να "ρουφάς" την κάθε αράδα σαν διψασμένος σκύλος. Αυτός είναι άλλωστε και ένας από τους στόχους μιας προσαρμογής (γιατί ουσιαστικά για μια προσαρμογή – adaptation - πρόκειται) ενός λογοτεχνικού έργου, και οι Jag Panzer σίγουρα το πετυχαίνουν.
Click to Enlarge

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, το Thane to the Throne παραμένει ως ένα από τα πιο δυνατά concept άλμπουμ, και ο δίσκος με τον οποίο ο Briody δηλώνει απόλυτα ικανοποιημένος. Αν υπήρχε δικαιοσύνη θα αναφερόταν και αυτό σε λίστες με αξιόλογα έργα τέχνης που έχουν επηρεαστεί από τα έργα του Shakespeare. Αλλά είπαμε, δικαιοσύνη δεν υπάρχει στο κόσμο, το αυθεντικό metal είναι “εξόριστος”, και μεταξύ μας, το προτιμούμε έτσι, γιατί ξέρουμε πως ότι μπαίνει στα “σαλόνια”, λερώνεται.

Για μια ακόμη φορά, η μπάντα αποδεικνύει, πως δεν ασχολείται μόνο με το να κουρδίζει τις κιθάρες της, αλλά πως αγαπά την ιστορία και την λογοτεχνία.


Click to Enlarge

2001 και κυκλοφορεί το Mechanized Warfare. Δεν είναι δουλειά μου να αναλύσω και να κριτικάρω την δισκογραφική παρουσία τους. Γενικά δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Το να ακούς την συγκεκριμένη μπάντα είναι σαν να δέχεσαι πυρά συναισθημάτων, και δεν ξέρω αν τελικά είχαμε όλοι μας τα κότσια να το αντέξουμε αυτό μέχρι το τέλος.

Τέλος πάντων, μέχρι το 2004, η μπάντα κυκλοφόρησε άλλους 3 δίσκους οι οποίοι ήταν όλοι τους ένας και ένας, και πουθενά και κάνεις δεν ασχολήθηκε σοβαρά μαζί τους. Δεν μιλάω για όλους εμάς που “ξέρουμε”, ξέρετε πάρα πολύ καλά για ποιους μιλάω. Όχι μόνο για όλους αυτούς που κουβαλάνε τη νοοτροπία  «ακολουθώ τις μόδες» και «χορεύω το χορό των marketing directors» ακόμη και στο metal, αλλά για τις ίδιες τις εταιρίες.

Οι ίδιοι οι Jag Panzer είχαν δηλώσει πως αρκετοί οπαδοί τους, σε πολλά σημεία του κόσμου, είχαν παραπονεθεί που δεν είχαν δει την μπάντα από κοντά, αλλά σε αυτό δεν έφταιγαν οι ίδιοι. Κάνεις δεν τους είχε καλέσει, κανείς δεν πίστευε ουσιαστικά σε αυτούς, γιατί απλά ρε παιδί μου, δεν ήταν "εμπορικό" σχήμα, πως να το κάνουμε!
Όταν επιμελείσαι σχεδόν ολομόναχος ακόμη και τα εξώφυλλα σου (όχι πως ήταν απαραίτητα ποτέ αυτό κακό), τι να σε κάνουν.. Είναι παντελώς άσχετο το γεγονός πως έχεις παιχταράδες στις τάξεις σου. Σημασία έχει να πουλάς, κι ας είσαι και ατάλαντος.

Η μπάντα έκανε ότι μπορούσε όλα αυτά τα χρόνια για να δείξει πως αξίζει πολλά παραπάνω από όσα την αφήσαμε να μας προσφέρει.

Βάζω κι εμάς τους οπαδούς μέσα στον χορό. Θεωρώ πως κάνεις μας σχεδόν δεν έχει την δισκογραφική δουλεία τους στο σύνολο, πέραν πολύ λίγων φανατικών οπαδών. Είναι πολύ γελοίο και ταυτόχρονα τραγικό να δηλώνεις και καλά στενοχωρημένος που οι "δύστυχοι" Jag Panzer αποφάσισαν να το διαλύσουν εν έτη 2011 μετά την καταπληκτική δουλεία και συνάμα κύκνειο άσμα τους The Scourge Of The Light.

Ναι, ξέρω, πολλοί είναι κολλημένοι με το Ample Of Destruction και φέρονται λες και είναι ο μοναδικά κάλος δίσκος της μπάντας (κανείς δεν αρνείται ότι είναι καταπληκτικό ντεμπούτο, αλλά δεν έμειναν εκεί). Είναι κρίμα που δεν είδαμε το κομμάτι της χρονιάς που πέρασε, το Burn, σε αρκετές λίστες.

Δυστυχώς κάτι που συμβαίνει και σε αλλά ειδή τέχνης και της pop κουλτούρας, ισχύει και στην Metal: εμπορική επιτυχία σημαίνει "ποιότητα", και υπάρχουν υποψιασμένοι που θα έλεγαν το ίδιο και για αρκετούς πρώτους και δεύτερους δίσκους από συγκροτήματα που αργότερα μπήκαν στο Rock Of Fame η το χρηματιστηριο.

Αναφέροντας όμως πάλι το Ample Destruction, τι να πούμε και για την περιβόητη επανέκδοση/remastered επανακυκλοφορία του; Εδώ σε άλλες και άλλες περιπτώσεις έχουμε δει τις επετειακές κυκλοφορίες να αγγίζουν την πεντάδα (στην επέτειο των 15, των 20, των 25, των 30, των 35, των 40 χρόνων – όσο παλιότερος ο δίσκος τόσες περισσότερες), και όσο και αν ο Briody το ήθελε πολύ, δεν έγινε τίποτα από την Century Media για τα 20 χρόνια του δίσκου το 2004. Το “Decade of the Nail Spiked Bat” (επανεκτελέσεις κομματιών από την πρώτη τους δεκαετία ύπαρξης ως μπάντα) ήταν κατά κάποιο τρόπο το “plan Β”, επειδή δεν επανακυκλοφόρησε το Ample Destruction.

Μιλώντας για Century, τι να πει κανείς και για το περιβόητο live; Εκτός από bootleg και ένα DVD που δεν είναι δυστυχώς καλής ποιότητας λόγω budget, δεν υπάρχει ζωντανό τεκμήριο της μπάντας αυτής. Μπάντες-χρηματιστήρια όπως οι Maiden κάποτε έβγαζαν ένα live τη χρονιά σε βαθμό να κάνουν και τους σκληροπυρηνικούς να βρίζουν, και οι Jag Panzer κανένα. Με 3 χιλιάρικα δολάρια budget (τόσα λέει τους έδινε η Century για live) τι να πρωτοκάνει κάποιος, από την ηχογράφηση του show μέχρι την επεξεργασία;

Το ίδιο ισχύει και για ένα κανονικό live DVD, με καλύτερη ποιότητα και επαγγελματική σκηνοθεσία στις λήψεις, το ήθελε πολύ η μπάντα, αλλά δεν τους έδιναν λεφτά ούτε και γι αυτό, επειδή δεν ήταν «εμπορικοί». (Η ειρωνεία είναι πως μια από τις ασχολίες του Briody είναι το video art, και είναι υπεύθυνος για τη δημιουργία του πολύ καλού βίντεο για το 20λεπτο κομμάτι The Glorious Burden των Iced Earth).

Μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω πως έτσι απλά αποφάσισαν να το διαλύσουν. Το 2008 έφυγε και ο Chris Broderick για να πάει στους Megadeth  (ο Mustaine ξέρει από κιθαρίστες) Τη θέση του Broderick πήρε ένας άλλος Chris, ο Lasegue, ο οποίος αποχώρησε με τη σειρά του τον Ιούλιο του 2011 για να συνεχίσει τις μουσικές σπουδές του. Για μια ακόμη φορά έγιναν σκορποχώρι, και απέμειναν ξανά οι "βασικοί".

Τα χρόνια πέρασαν και η υπομονή ίσως εξαντλήθηκε. Όσο και να θες να συνεχίσεις, βλέπεις πως όλο αυτό τον καιρό πάλευες για να μείνεις και πάλι μόνος.. Οι δηλώσεις του Briody μυρίζουν «δημόσιες σχέσεις» (ο άνθρωπος απλά είπε αυτά που αναμένει κάποιος να ακούσει σε τέτοιες περιπτώσεις, και τίποτα άλλο), και κάτι ήξερε ίσως και ο Conklin που δεν είπε απολύτως τίποτε. Η απογοήτευση εκείνου που δεν αναγνωρίζεται η δουλειά του εκφράζεται μόνο με σιωπή.

Όπως είπε και ο φίλτατος Baladeur “Η καλή δουλειά πρέπει να αναγνωρίζεται κι αν δεν στηριχτούμε μεταξύ μας, δεν θα το κάνει κανείς για μας.”

Η στήριξη αυτή δεν υπήρχε για τους Jag Panzer από όλες τις πλευρές, παρά το γεγονός ότι ήταν από τις αγαπημένες μπάντες για ένα από τα πιο ιστορικά metal webzine του ίντερνετ, το metal-rules.com (ο Briody ήταν μάλιστα μέλος του forum εκεί και πόσταρε κανονικά ως Jag Panzer). Έδωσαν τη ψυχή τους, αλλά δυστυχώς δεν το είδαν όλοι

Click to Enlarge

Discography - Albums
  • 1984 - Ample Destruction
  • 1994 - Dissident Alliance
  • 1997 - The Fourth Judgement
  • 1998 - The Age of Mastery
  • 2000 - Thane to the Throne
  • 2001 - Mechanized Warfare
  • 2004 - Chain of Command
  • 2004 - Casting the Stones
  • 2011 - The Scourge of the Light

Discography - Other
  • 1983 - Tyrants [EP]
  • 1983 - Death Row [Single]
  • 1985 - Demo 85
  • 1986 - Demo 86
  • 1986 - Shadow Thief [Demo]
  • 1994 - Jeffrey Behind The Gate [Single]
  • 1996 - The Return [Demo]
  • 2002 - The Era of Kings and Conflict (DVD)
  • 2004 - Decade of the Nail Spiked Bat (Compilation)
  • 2005 - The Wreck of the Edmund Fitzgerald (Single)





3 comments:

BALADEUR said...

Απολογούμαι και ζητώ συγνώμη που δεν πήρα εγκαίρως χαμπάρι την συγκεκριμένη ανάρτηση...

Ξέρω ότι είμαι μειοψηφία όταν χαρακτηρίζω τους Jag Panzer ως το καλύτερο h.m. συγκρότημα (http://metalhummer.blogspot.com/2012/02/2011-top-20-best-and-rest.html) και τον Τύραννο ως την απόλυτη h.m. φωνή...

Τα σέβη μου για το εξαιρετικό αφιέρωμα...

BALADEUR said...

Θυμάμαι σαν χθες μία κριτική που είχα κάνει (σε fanzine) όταν κυκλοφόρησε το "CASTING THE STONES". Θα μου επιτρέψεις να την παραθέσω αυτούσια:

«Με τις Η.Π.Α. συμβαίνει το εξής παράδοξο: όσο ‘εχθρική’ μπορεί να είναι ως χώρα απέναντι στο heavy(στην κυριολεξία του όρου κι όχι με την ευρύτερη έννοια) metal, τόσο μας τροφοδοτεί με τα καλύτερα σχήματα τουλάχιστον απ’ τα μέσα της δεκαετίας του’80 και μετά. Ψυχολογική εξήγηση για το παρανοϊκό του πράγματος; Άστο δεν είναι της παρούσης. Επί της ουσίας ένα απ’ τα κορυφαία συγκροτήματα του Αμερικάνικου h.m. οι (τεράστιοι) Jag Panzer επιστρέφουν με τον όγδοο ολοκληρωμένο δίσκο τους(χωρίς να συνυπολογίσουμε το ep-Tyrant ή την συλλογή Decade of the nail-spiked bat) στα γνωστά πανύψηλα επίπεδα έμπνευσης κι απόδοσης. Όπως το συνηθίζουν ανανεώνονται χωρίς να αλλοιώνουν τον χαρακτήρα τους. Δηλαδή παρακολουθούν τα σύγχρονα ρεύματα κι ενσωματώνουν όσα στοιχεία τους ενδιαφέρουν στο κλασικό τους ύφος. Πιθανότατα αυτός είναι ο λόγος που δεν έγιναν ευρύτερα γνωστοί τουλάχιστον στην Ευρώπη. Ας είναι. Το Casting the stones δεν είναι παρά ο ορισμός του σύγχρονου heavy metal. Έτσι απλά και περιεκτικά. Σύγχρονο όσο και κλασικό. Μοντέρνο όσο και παραδοσιακό. Χωρίς να τρέφουν αυταπάτες πως θα γίνουν το μεγάλο όνομα μετά από δύο δεκαετίες δισκογραφικής παρουσίας εκφράζουν απλά τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες κι όσοι πιστοί προσέλθετε. Τα φλεγόμενα ριφ του Briody λειωμένο ατσάλι, ο Broderick καλύτερος από ποτέ παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο και ο Tyrant…τι να πούμε για έναν απ’ τους μεγαλύτερους ερμηνευτές που έβγαλε η μουσική μας; Credit για την πανέξυπνη (διακριτική, δηλ. στο βάθος και μόνο όπου χρειάζεται) χρήση των πλήκτρων και για τον διαυγέστατο, όσο και ογκώδη ήχο. Το απίστευτο Precipice, το ‘περίεργο’ Tempest και το έπος του Αχιλλέα (Achilles) ξεχωρίζουν από μία σειρά πρωτοκλασάτων συνθέσεων, χωρίς κανένα τραγούδι να υστερεί (αχ, αυτό το ρεφρέν του Cold). Υποθέτω πως οι παραδοσιακοί θα τσινίσουν για μία ακόμη φορά. Δε βαριέσαι, η τέχνη δεν απευθύνεται σε οπαδούς. Αγαπάς το heavy metal; Απόδειξη. (Παράφραση παλαιού διαφημιστικού σλόγκαν.) 8/10»

ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ said...

Πολύ καλό αφιέρωμα για μια μεγάλη και αγαπημένη μπάντα. Χαιρετισμούς!