Universe Children - Classic Rock & Heavy Metal

ROCK OF AGES: The Movie

2012-01-11T21:24:00.005+02:00

Κάνουμε ποδαρικό με βρισιές, αλλά δεν πειράζει. Ετοιμάζουμε για λίγο αργότερα μέσα στον μήνα ένα αφιέρωμα που ελπίζουμε να φανεί ενδιαφέρον σε κάποιους, αλλά στο μεταξύ έπεσε στην αντίληψή μας στο trailer μιας ταινίας rock που κατά τα φαινόμενα ΔΕΝ είναι για rockers. Ένας φίλος (ο οποίος παίζει Gran Turismo ακούγοντας Jimmy Hendrix και AC/DC) συνόψισε λέγοντας "Η ταινία δεν θα βλέπεται".

Το Rock of Ages είναι ένα ακόμη θεατρικό μιούζικαλ που γίνεται ταινία από το Hollywood η οποία θα κυκλοφορήσει μέσα στο '12. Καλά τα μιούζικαλ για όσους τα γουστάρουν, αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε την οποιαδήποτε σύγκλιση μεταξύ του κοινού των μουσικοχορευτικών παραγωγών του Broadway, και των rockers. Είναι σαν να βάζεις μερέντα στην πίτσα, ή πεπερόνι στο παγωτό. Ασύμβατα πράγματα. Δεν μπορείς να ακούσεις το "Not Gonna Take It" των Twisted Sister από ξανθές Αμερικανιδούλες που ούτε καν γνωρίζουν για την κατάσταση η οποία οδήγησε στη σύνθεσή του.

Δεν νομίζουμε πως το μεγαλύτερο ποσοστό από το κοινό που αγάπησε το μιούζικαλ γνώρισε στη συνέχεια τα αυθεντικά κομμάτια, και για να πούμε την αλήθεια, ίσως απέκτησε και την λάθος εικόνα γι αυτό που είναι και αντιπροσωπεύει η μουσική αυτή. Διαιώνιση των στερεότυπων, και άγιος ο Lemmy.

Δείτε το trailer (το οποίο κυκλοφόρησε στα μέσα του περασμένου Δεκέμβρη), και τα συμπεράσματα δικά σας. Πάντως ο Tom Cruise στο ρόλο του (glam) "μεταλλά" θα είναι θέαμα είτε απωθητικό, είτε χαβαλετζίδικο, ανάλογα πως θα το δεις.

MERRY HEAVY CHRISTMAS

2011-12-25T14:40:00.000+02:00

Αν την παραμονή σας τα έσπασαν τα παιδάκια με τα κάλαντα (αλλά τι να κάνεις, κι εμείς είμασταν παιδάκια που είπαμε κάλαντα), υπάρχει το κατάλληλο αντίδοτο για τα κουδουνίσματα και τις φάλτσες φωνούλες τους: χριστουγεννιάτικα τραγούδια από "δικούς" μας! Την παραμονή πρωτοχρονιάς να τους πείτε πως θα τα πληρώσετε μόνο εφόσον ακούσουν και εμπεδώσουν τα παρακάτω:

Convixion

2011-12-18T13:48:00.003+02:00

Μολις συνειδητοποιήσαμε πως είναι η δεύτερη μόλις φορά που γράφουμε για δικούς μας. Οι Convixion δεν θεωρούνται αδίκως μια από τις πιο ελπιδοφόρες ελληνικές μπάντες.

Οπως πολλά ωραία πράγματα, άρχισαν χωρίς να το παρουν ιδιαίτερα στα σοβαρά (η μήπως όχι;) και να συνειδητοποιήσουν οι ιδιοι τι κάνουν.

Ο ιθύνων Νους της μπαντας, κιθαρίστας/τραγουδιστής Νίκος Παπακώστας, ξεκίνησε την μπάντα το 2002 σαν ένα δικό του project όταν έφυγε απο τους Strikelight. Άκολουθησε μαζί του και στην φωνή ο επίσης ex-Strikelight Διονύσης Σαρακίνης, συμπληρώνοντας εκείνη την αρχικη σύνθεση παρέα με τους Στέλιο Μακρή και Βαγγέλη Φελώνη. Βεβαια δεν κράτησαν και πολύ καθώς ο Νίκος επέστρεψε στους Strikelight το 2003, και οι Conviction (νυν Convixion) διαλύθηκαν.

Θα μπορούσε κανείς να πει πως η συγκεκριμένη μπάντα, με την τωρινη της μορφή, ίσως να ξεκίνησε από "σπόντα" για τον χαβαλέ και χωρίς κάποιο "σχέδιο", οταν ο Νικος έγραφε το 2006 καινούριο υλικό το οποίο ήταν αρκετά γρήγορο για το ύφος των Strikelight. Από αυτα τα beerstorming sessions προηλθε το Drink Metal ως tribute και ωδή σε ενα βασικο αξεσουαρ ενος rocker που σέβεται τον εαυτό του - τη μπυρα.

(Ο συντάκτης του συγκεκριμένου "πονήματος" άνοιξε ενα πράσινο τενεκεδάκι για να πάρει έμπνευση μπας και γράψει 500 λέξεις που να βγάζουν νόημα. Αργότερα ανακάλυψε πως ήταν ληγμένο και χρειάστηκε αρκέτες δόσεις κλύσματος με Red Bull για να συνέλθει και να συνεχίσει...)

Ένας απο αυτούς που τρελλάθηκαν με το κομμάτι ήταν ο Γρηγόρης (Greg για τους φίλους) Βαρσάμης της Eat Metal Records...and the rest is beerstory.

Ο Νίκος μαζι με τον Στέλιο Μακρή (κιθάρα), Μάνο Κεχαγιά (τύμπανα) και τον Μιχάλη Μπάκουλα (μπάσο) αναβιωσαν τους Conviction με μια μικρή αλλαγη στο ονομα (εβαλαν το Χ τιμης ενεκεν,επειδη η μπαντα ειχε "μεινει στον παγο". Μια αλλαγη η οποια δουλεψε σαφως καλυτερα. Ο Μιχάλης είναι φυσικά και μπασίστας των θρυλικών Vice Human, αλλά ο Νίκος Παπακώστας των Vice Human και ο Νίκος Παπακώστας των Convixion είναι φυσικά απλή συνωνυμία!

2006 - Metal Drinkin' Conspiracy (Click to Enlarge)

Η αναμονή του ντεμπούτου τους EP "Metal Drinkin' Conspiracy" ήταν έντονη στην Ελληνική Underground Metal κοινότητα, και η υποδοχή του ΕΠΙΣΗΣ κάτι παραπάνω απο θερμή (σε αντίθεση με την θερμοκρασία που πρέπει να πίνεται η μπύρα).

Μαζί με τη μουσική, το υπέρτατο εξώφυλλο-γελοιογραφία, ο ακόμη πιο υπέρτατος τίτλος για κομμάτι, "DrinK Metal", και μια από τις πιο Simpson-ικες εισαγωγές σε metal video, δημιούργησαν εντυπώσεις. Όσο κι αν απελπιστείτε αν το ψυγείο ειναι άδειο, μην δοκιμάσετε να κάνετε το ίδιο με τον Γρηγόρη, εκτός κι αν σας λενε Homer..

Δεν έχει σημασία αν κάποιος πει Speed.Thrash.Heavy η Foster's και Guinnes, το δισκάκι περιείχε κλασικό, παραδοσιακό metal που από τις πρώτες νοτες σε μεταφέρει στην δεκαετία που δεν θα τελειώσει ποτέ, τα 80s.

Υπήρξαν και θα υπάρξουν βέβαια κάποιοι "κακοι" που θα υψώσουν μύτη απέναντι στο "retro", αλλά η διαφορά είναι στη χρήση της "retro" αισθητικής. Μην ξεχνάμε οτι αν χαρακτηρίζεται από κάτι η εποχη μας, είναι ο εκλεκτικισμός. Τα πάντα, κυριολεκτικά τα ΠΑΝΤΑ είναι διαθέσιμα ως ερεθίσματα σε όσους "ψάχνονται", και η πάρουσια του Internet εχει προ πολλού καταργήσει τα "τείχη".

Αν υπάρχουν ακόμη νέοι άνθρωποι που επιλέγουν να ακούσουν και να παίξουν μια μουσική που γνώρισε την ακμή της όταν πήγαιναν νηπιαγωγείο η δεν ειχαν ακόμη γεννηθεί, σημαίνει πως νοιώθουν ότι η μουσική αυτή τους αφορά, έχει να τους πει πράγματα, και έχουν και αυτοί να πουν κάτι με αυτήν. Ακούσατε ποτέ κανέναν να αποκαλεί "παλιακό" τον ήχο των Stones? Ε,ουτε και το Thrash με τον κλασικό ήχο των 80s είναι "παλιακό". Το retro μπορεί να θεωρηθεί ειτε οπισθοδρόμηση, είτε μια φρέσκια ματιά σε κάτι κλασικό και δοκιμασμένο. Διαλέξτε.

Επιπλέον, νομίζετε πως οι Convixion είναι μόνο χαβαλές;;; Κι ομως, όχι. Πέρα απο τον "χαβαλέ" της όλης υπόθεσης, η μουσική τους, κάποια "νυχτερινά" solos, όπως και οι στίχοι που τα συνοδεύουν, δείχνουν ότι πίσω απο το προσωπείο του JOKER οι μάγκες δεν κάνουν καθόλου πλάκα και είναι πιστοί σε αυτό που σημαινει το όνομα τους..

2010 - Convixion

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 2010 με επίσης μια cultια για εξώφυλλο: Οι τέσσερις καρικατούρες αναπαριστούν τα τέσσερα αρχετυπικά είδη από μαλάκες που θρέφουν πρόβατα (παπάς, δάσκαλος, χωροφύλακας και δικαστής - τα έχουμε λουστεί και τα τέσσερα) - η γιαγιά ακόμη να καταλάβουμε τι συμβολίζει..

Πέρα απο το εξώφυλλο, το περιεχόμενο του δίσκου δείχνει μια σαφή ωρίμανση τόσο του ηχου όσο και των στίχων τους, χωρίς βέβαια να λείπει το TYPE'O'NEGATIV-ικό χιουμορ. HEAVY METAL RE MOUNIA!

2011 - Black Magic Night

Φέτος κυκλοφόρησαν μια πρόγευση του επόμενου δίσκου τους, το single για το Black Magic Night (με "Β'SIDE" το Night's Mare) - ανάλυση για την Μόρα, άλλη στιγμη - στο οποίο παρουσιάζουν ενα αρκετά πιο "σκοτεινό" μα πάντα cult πρόσωπο. Όσο για το σχεδόν Black/Death εξώφυλλο, τα λόγια είναι περιττά. Το video βέβαια είναι άλλη ιστορία, και metal όσο δεν γίνεται.

Πρωτοπόροι σε αυτό θεωρήθηκαν οι Maiden (Number Of The Beast,Run To The Hills) στα videos των οποίων βρίσκεις σκηνές απο παλιές ταινίες του βουβού κινηματογράφου. ΟΜΩΣ! Oι Convixion χρησιμοποίησαν σκηνές από την ταινία Haxan, ένα παλιό "ψευδοντοκυμαντέρ" της δεκαετίας του '20, σουηδικής και δανέζικης συμπαραγωγής, που δείχνει πόσο μπροστά ήταν η νοοτροπία των λαών αυτών σε σύγκριση με τα απολιθώματα στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό. Στην ταινία υπάρχουν δραματοποιημένες σκηνες με συχνά "αποκρουστικό" περιεχόμενο, και αναφέρεται σε πεποιθήσεις, προλήψεις, δεισιδαιμονίες και άλλα πολύ-πολύ όμορφα του Μεσαίωνα.

Μέσα σε όλα, ο Νίκος Παπακώστας είναι ένας απο τους βασικούς υπεύθυνους για την δημιουργία του πολύ καλοφτιαγμένου και ενημερωτικού ντοκιμαντέρ σχετικά με την ελληνική σκηνή, το Metal From Hellas, το οποίο μεταξύ άλλων περιέχει εμφανίσεις και μίνι-συνεντεύξεις από σημαντικούς Έλληνες μουσικούς και γενικά ανθρώπους δραστήριους στη σκηνή. Παρά τους αναπόφευκτους περιορισμούς σε budget και εξοπλισμό (μιλάμε για φοιτητική εργασία), η δουλειά αυτή σε σύλληψη και "πνεύμα" δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από ανάλογες επαγγελματικές παραγωγές.

Τέλος, να αναφέρουμε πως 09/10/2011 στο club Kyttaro στο party που είχε κάνει η Eat Metal περάσαμε γαμηστερά ακούγοντας και βλέποντας τους να τα δινουν ΟΛΑ, και αναμένουμε άγρια τις επόμενες δουλειές και εμφανίσεις τους.

ΤΙΓΚΑ METAL

Δισκογραφία

2006 - Drinkin' Metal Conspiracy
2010 - Convixion
2011 - Black Magic Night (Single)

Convixion [English]

2011-12-18T13:42:00.001+02:00

We realized that this is only the second time we write about a band from our own country. Maybe its quite fitting that this post is the first bilingual one - we decided to start posting both in our native Greek, and in English. This takes some extra effort, apologies in advance for any atrocious grammar and spelling!

Convixion is one of the most promising bands of the Hellenic scene, and like many great things in life, the guys started off as not taking themselves too seriously (or did they?), barely realizing what was about to come out of all of this.

The mastermind of the band, guitarist / vocalist Nick Papakostas, started the band in 2002 as his own project after leaving Strikelight. Along came ex-Strikelight vocalist Dennis Sarakinis. That first line-up was completed with Stelios Makris and Vangelis Felonis. This incarnation of the band didn't last long, however, as Nick re-joined Strikelight in 2003, and Conviction (now Convixion) were dissolved.

One could say Convixion in its current form started off almost accidentaly, as a result of a "joke", and without a plan, when Nick was writing some new material that proved to be too fast for Strikelight. These beerstorming sessions (which didn't last longer than 5-10 minutes) culminated in the meisterwerk "Drink Metal", a tribute and an ode to the main beverage of any self-respecting rocker - BEER.

(The author of this "essay" has opened a green can to hopefully get inspiration and write 500 words that make sense. Later he discovered that it was expired and took several doses of Red Bull enema to recover and continue ...)

One of the people that fell in love with the track was Gregory (Greg for friends) Varsamis of Eat Metal Records ... and the rest is beerstory.

Nick together with Stelios Makris (guitar), Mano Kehagias (drums) and Michael Bacula (bass) revived Conviction with a small change in name (they put an X as a mark of honour, because the band was on ice for quite some time). This change was for the better, we might add. Michael is also the bassist of legendary band Vice Human, but Nick Papakostas of Vice Human and Nick Papakostas of Convixion is a simple case of synonymy!

2006 - Metal Drinkin' Conspiracy (Click to Enlarge)

The anticipation of their debut EP "Metal Drinkin 'Conspiracy" was great in the Greek metal underground, and its reception was much more than warm (unlike the temperature beer is supposed to be served). Along with the music, the old-school cartoon artwork, the penultimate title for a metal track, "DrinK Metal", and one of the most Simpsonesque intros in any metal video EVER, made a strong impression. Even if you despair at the sight of an empty fridge, don't try the same thing with Greg, unless your name is Homer...

Saying that their sound is Speed.Thrash.Heavy, Foster's or Caffrey's, is beside the point. The disc contains pure-bred classic, traditional metal, which from its first notes carries you to the depths of that never-ending decade, the 80s.

Of course, there were and there will be cases of naysayers that snub what they consider as "retro". But, don't forget that eclecticism is the main feature of our epoch - everything, and we mean EVERYTHING, is available as an inspiration, with any kind of regional barriers being smashed long ago by the presence of the internet.

The mere presence of young people that were infants or barely born when a style met its peak, yet they still decide that it resonates with them, whether they listen or play it, is an argument strong enough for its timeless quality. Have you ever heard anyone say that the sound of The Rolling Stones is "dated"? Well, the classic sound of 80s thrash hasn't dated one bit as well. Retro can be considered as either a backward step, or a fresh look into something tried and tested. The choice is yours.

With that said, thinking that Convixion is only about humor is a misunderstanding - the quality of the music with its strong solos as well as some thoughtful lyrics that accompany it show that the band, staying true to its name, really means it.

2010 - Convixion

The self-titled full-length debut, released in 2010, also featured a delightfully old-school cover art, with four caricatures depicting the four archetypal species of jerks that serve in the manipulation of the masses (priests, intellectuals, cops, judges) - we still try to make out what the Grandma stands for..

Beyond the artwork, the contents of the disc show a clear maturation of both their sound and their lyrics, while their almost TYPE'O'NEGATIVIV-esque humor is still present. HEAVY METAL RE MOUNIA! (Which can be roughly translated as "HEAVY METAL, YOU CUNTS!")

2011 - Black Magic Night

Earlier this year they released a preview for their next album, a single for Black Magic Night (with "B'SIDE" The Night's Mare) - which showed a darker side of theirs, but still cult and old school. As for the almost Black / Death cover artwork, no need to say more. The video course is another matter altogether, and very, very metal.

One of the pioneers in this type of music video was Iron Maiden (see Number Of The Beast, Run To The Hills), whose music videos contained scenes from old films from the silent era. Convixion used scenes from Haxan, a 20s dramatized "pseudodocumentary", not unlike some productions by National Geographic or BBC. It's a Swedish/Danish co-production which showcases how ahead from their time was the thinking in that part of the world compared to the conservative mentality in the Mediterannean or Atlantic regions. The film's dramatized scenes were considered very disturbing by the standards of the era, and depicted scenes related to beliefs, prejudices, superstitions and other "nice" stuff from the Middle Ages.

On top of it, Nick Papakostas is one of the prime responsibles for the well-made and informative documentary/ retrospective about the Hellenic scene, "Metal From Hellas", which features, among others things, interviews with important Greek metal musicians or people active in the scene. Despite the expected limitations concerning budget and equipment (it was made as a university assignment), their work, when it comes to its conception and the thought that went behind it, has nothing inferior compared to similar productions made by VH1 or BBC.

In closing, we shouldn't forget to mention their live appearance in Eat Metal's party in club Kyttaro, on Sunday the 9th of last October. We had a hell of a time with the band which gave it all in their performance, and we can't wait for their next ventures and albums.

METAL TO THE BONE
Releases

2006 - Drinkin' Metal Conspiracy
2010 - Convixion
2011 - Black Magic Night (Single)

AIRHEADS: Born to Raise Hell

2011-11-30T16:16:00.010+02:00

Από όσες ταινίες έχουν άμεση σχέση με το rock, το Airheads είναι από τις πιο όμορφες αλλά ταυτόχρονα και πιο αδικημένες. Αδικημένη γιατί ούτε πολλά λεφτά έβγαλε (1.8 εκατομμύρια δολάρια - δηλαδή σπόρια για Hollywood), ενώ και οι κριτικοί, επιβεβαιώνοντας την άποψη που θεωρεί τη λέξη "κριτικός" ως βρισιά, τη βίασαν. Θα μου πεις δεν ακούμε κριτικούς αλλά τα μάτια και τα αυτιά μας, αλλά οι κριτικοί πάντα επηρέαζαν, και πάντα θα επηρεάζουν, την εμπορικότητα ενός προϊόντος της showbiz.

Το Airheads αγαπάει το rock. Κωμωδία με στοιχεία σάτιρας και κάνει πλάκα με το θέμα της, αλλά το κάνει με αγάπη. Η παρωδία της rock και heavy metal κουλτούρας εδώ έχει περισσότερο σχέση με το χιούμορ που θα κάνει κάποιος που είναι "εντός" και αγαπάει το θέμα του, παρά με την σκωπτική ειρωνία και το δηλητήριο που θα χρησιμοποιήσει ο "ξένος". Η άποψη του "ξένου" είναι άλλωστε γνωστό που βρίσκεται γραμμένη.

Χρησιμοποιώντας ως όχημα την βασική ιδέα της "Σκυλίσιας Μέρας" με τον Αλ Πατσίνο, η ταινία αφηγείται την ιστορία των The Lone Rangers, μιας underground Heavy Metal μπάντας στο Λος Άντζελες η οποία, πάνω στην αγανάκτηση με τις δισκογραφικές, οι οποίες αρνούνται έστω και να ασχοληθούν με το demo τους, καταλαμβάνει έναν Hard Rock ραδιοφωνικό σταθμό και κρατάει τους εργαζόμενους εκεί ως ομήρους - με μια λεπτομέρεια όμως, τα όπλα που χρησιμοποιούν είναι νεροπίστολα "οπλισμένα" με σάλτσα, τα οποία μοιάζουν με αληθινά UZI.

Εκεί ο ραδιοφωνικός παραγωγός τους συμπαθεί και τους αφήνει να ακουστούν στον αέρα. Όμως, η μαγνητοταινία που έφεραν μαζί τους δεν είναι συμβατή με τα CD Player και τα κασετόφωνα που έχει το booth, και όταν τελικά βρίσκουν ένα παλιό μηχάνημα που μπορεί να την δεχτεί, η κασέτα τους καίγεται μετά από μερικά δευτερόλεπτα playback. Εν τω μεταξύ, ένας από τους εργαζόμενους στο σταθμό έχει καλέσει την αστυνομία και έξω από το κτίριο του σταθμού συγκεντρώνονται όχι μόνο δυνάμεις των μπάτσων, αλλά και τηλεοπτικά κανάλια καθώς και πλήθος από ροκάδων που τους βλέπει ως "ήρωες". Και διάφορα ευτράπελα ακολουθούν.

Το Airheads σε σημεία θυμίζει ένα πιο "δραματοποιημένο" Spinal Tap (ο διευθυντής του σταθμού άλλωστε δεν είναι άλλος από τον Michael McKean), αλλού είναι σχεδόν επεισόδιο των Simpsons με ζωντανούς ηθοποιούς, ενώ κάποιες σχεδόν σουρεαλιστικές καταστάσεις, σε συνδυασμό με την παρουσία συγκεκριμένων ονομάτων στα credits, σε κάνει να ευχηθείς να την είχαν σκηνοθετήσει οι αδερφοί Joel και Ethan Coen. Εννοείται πως δεν είναι τόσο "τολμηρή" όσο θα ήταν αν την είχε αναλάβει το τρομερό δίδυμο και δεν έχει σε καμμία περίπτωση τη μαεστρία τους, αλλά αρκετό από το χιούμορ των Airheads δεν θα έμοιαζε ξένο στον Μεγάλο Λεμπόφσκι.

Μεγάλο ατού είναι και η "σύνθεση" των The Lone Rangers - στην "κιθάρα" έκανε τα πρώτα του βήματα ο άγνωστος τότε Brendan Fraser, με χαίτη και σκισμένα τζην που τον κάνουν να μοιάζει σαν να βγήκε από τους Skid Row (ένας από τους χαρακτήρες τον αποκαλεί "Κόναν"). Το ρόλο του "μπασίστα", επίσης με χαίτη, μουσάκι, στενό σε βαθμό κολάν μαύρο denim και ύφος σκληρού μεταλλά που δε σηκώνει αστεία ο απίστευτος Steve Buscemi (του οποίου το ταλέντο αναγνωρίστηκε αργότερα χάρι στις ταινίες των Coen). Ανάμεσα τους δεν μπορείς να μη συμπαθήσεις και τον, με ακατοίκητο βλέμμα αλλά σφιχτοδεμένα μπράτσα, "drummer" Adam Sadler, προτού αρχίσει να παίζει τον ίδιο ρόλο σε μια σειρά από ψιλομαλακίες.

Το δέσιμο της τριάδας των νεαρών τότε ηθοποιών είναι απίστευτο και πείθουν το θεατή πως είναι τρεις φίλοι που ψάχνουν την άκρη τους για χρόνια με το συγκρότημα - σε αυτό έχουν βέβαια υποστήριξη από βετεράνους όπως ο Joe Mantegna στο ρόλο του "παλιοροκά" παραγωγού με όνομα "The Shark", και τον Michael McKean (κιθαρίστας των Spinal Tap) στο ρόλο του συμφεροντολόγου διευθυντή του σταθμού, που θέλει να το γυρίσει στο soft rock και να απολύσει τον Mantegna. Οι ερμηνείες είναι αυτές που κρατούν την ταινία, και αυτό που κάνει κάποιες στιγμές τόσο αστείες είναι όχι μόνο το ότι οι χαρακτήρες λένε θανατηφόρες ατάκες, αλλά και η σιγουριά και η ειλικρίνεια με την οποία τις ξεστομίζουν - πιστοί στη σχολή του deadpan χιούμορ των Spinal Tap.

Εκεί που σύμφωνα με κάποιους "έχασαν" οι Airheads είναι πως η σάτιρα σχετικά με την μουσική βιομηχανία δεν τα "χώνει" αρκετά, και πως η εξέλιξη της ιστορίας είναι ίσως σχετικά προβλέψιμη για το feel good ύφος της ταινίας. Αυτό δεν είναι ψέμα, αλλά η σημασία είναι στις λεπτομέρειες. Όχι μόνο χρειάζεται να γίνουν "παράνομοι" οι κεντρικοί χαρακτήρες για να καταφέρουν να κερδίσουν φήμη, αλλά η φήμη (μόνο) είναι αυτό που τους δίνει το συμβόλαιο με την εταιρία, καθώς ο executive τους λέει με κυνισμό πως ούτε καν άκουσε το τραγούδι του demo τους. Όταν αργότερα έρχεται η στιγμή για το live και βλέπουν πως οι ενισχυτές δεν είναι συνδεδεμένοι στα όργανα, τους λέει πως αρκεί ένα lip sync για να γίνει γύρισμα στο βίντεο.

Μιλώντας για rock ταινία, δεν μπορούμε να μη μιλήσουμε για τις πλήθος από αναφορές στο rock και στο soundtrack - από τα πρώτα δευτερόλεπτα στους τίτλους της αρχής, όταν ακούσεις την πιο οικεία φωνή που υπάρχει σε ολόκληρο το rock να λέει "Born to Raise Hell", ξέρεις που βρίσκεσαι. Όταν μια ταινία έχει τον Steve Buscemi σε μια σκηνή-κλειδί να λέει την ατάκα "Ο Lemmy είναι ο θεός" στον Harold Ramis ("εκείνος με τα γυαλιά" των Ghostbusters), δεν χρειάζονται παραπάνω σχόλια. Μεγαλύτερη έκπληξη είναι βέβαια το cameo στο 1:06:46 της ταινίας.

Το soundtrack album της ταινίας είναι λίγο εκλεκτικό και ίσως άνισο σαν άκουσμα με κάποια δόση από καθαρά 90s ήχους, αλλά αξίζει μια θέση σε κάθε συλλογή.

1. Motorhead w/ IceT and Whitfield Crane - Born To Raise Hell (4:58)
2. 4 Non Blondes - I'm The One (3:58)
3. White Zombie - Feed The Gods (4:05)
4. Dgeneration - No Way Out (4:26)
5. Primus - Bastardizing Jellikit (4:11)
6. Anthrax - London (2:54)
7. Candlebox - Can't Give In (3:15)
8. Dig - Curious George Blues (4:03)
9. Prong - Inheritance (2:11)
10. The Lone Rangers - Degenerated (3:53)
11. Stuttering John - I'll Talk My Way Out Of It (3:40)
12. Stick - Fuel (4:57)
13. Ramones - We Want The Airwaves (3:21)

Total: 49:52

Download (RS) MP3@320kbps - 120 MB

Παρά το ότι η ταινία δεν είχε επιτυχία, έχει αποκτήσει ένα cult κοινό, τόσο λόγω των πρωταγωνιστών της, όσο και της ατόφιας αγάπης για το rock που διακρίνεται στο χιούμορ της, κάτι που θα βλέπαμε αργότερα σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές και υπέροχες ταινίες που έχουν γίνει ποτέ για το Heavy Metal, το Tenacious D and the Pick of Destiny, του Jack Black. Όσοι δεν την έχετε δει, νοικιάστε, κατεβάστε, κάντε ότι νομίζετε και δείτε την, κατά προτίμηση παραγγέλνοντας και πίτσες. Αξίζει το κόπο.

HELLRAISER: Metal Hooks

2011-11-27T22:40:00.024+02:00

Υπάρχουν αρκετές ταινίες που μπορούν να χαρακτηριστούν "Heavy Metal", ακόμη και αν το περιεχόμενό τους δεν έχει κάποια άμεση σύνδεση με τη μουσική αυτή. Υπάρχει βέβαια και η κλασική ταινία Heavy Metal του 1981, εμπνευσμένη από το ομώνυμο περιοδικό με κόμιξ, η οποία ήταν στην ουσία μια σειρά από αυτοτελείς ιστορίες με sword & sorcery ή sword & space θεματολογία, και είχε ως "οργανικό" μέρος του soundtrack κομμάτια από μπάντες όπως οι Sabbath (είχε βέβαια και ορχηστρικό score, από τον Elmer Bernstein). Το Heavy Metal, όπως άλλωστε και το περιοδικό, θύμιζε σε σημεία εξώφυλλα metal που είχαν ζωντανέψει, αλλά δεν αναφερόμαστε μόνο σε τέτοιες ταινίες.

Το θέμα με αρκετές ταινίες είναι ότι η αισθητική τους είναι αυτό που τις κάνει συμβατές με το metal. Για παράδειγμα, μπορεί η ταινία Conan the Barbarian να μην έχει ούτε μια νότα από metal στο soundtrack (έχει "απλά" ένα από τα πιο κορυφαία συμφωνικά έργα των τελευταίων 30 χρόνων) και ποτέ κανένας από τους βασικούς υπεύθυνους για τη δημιουργία της να μην είχε σύνδεση με το χώρο, αλλά ο Conan του Robert E. Howard σε συνδυασμό με την αισθητική του Conan του John Millius είναι μια από τις βασικές επιρροές του λεγόμενου true metal, του power metal, και όχι μόνο. Ρωτήστε κάθε μπάντα που χρησιμοποίησε σπαθιά στο λογότυπο, εικόνες του Ken Kelly στα εξώφυλλα, και υπερ-χρήση της λέξης "steel" σε τίτλους και στίχους (βασικό θέμα της ταινίας ήταν το "Αίνιγμα του Ατσαλιού" - Riddle of Steel). Ακόμη και γι αυτούς που ασχολήθηκαν στα 80s με τον Elric και με ξωτικά αντί για τον Κιμμέριο, η επιτυχία της ταινίας αυτής ήταν ο καταλύτης. Πόσοι συνδύασαν το Doom Metal με τον Thulsa Doom; Αυτό βέβαια είναι μεγάλο θέμα, για το δικό του άρθρο.

Στις ταινίες αυτές με βαθιά επίδραση στο metal σίγουρα ανήκει και το έργο του Clive Barker και ειδικά η ταινία Hellraiser, καθώς η κινηματογραφική μεταφορά της νουβέλας του The Hellbound Heart ήταν εκείνη που έκανε γνωστό το έργο του στους περισσότερους. Η σειρά των ταινιών αυτών με κεντρικό "κακό" τoν Pinhead είναι βέβαια σχεδόν "παρεξήγηση", και προϊόν κυρίως της εμπορικής επιτυχίας. Στο αυτοτελές βιβλίο του Barker ο "κακός" της υπόθεσης δεν είναι ακριβώς οι λεγόμενοι "Cenobite", και ειδικά ο αρχηγός τους που αργότερα ονομάστηκε Pinhead, αλλά η τερατώδης ανθρώπινη επιθυμία που τους καλεί μέσω του κύβου-puzzle, χωρίς να γνωρίζει τις συνέπειες.

Στο βιβλίο του Barker και την πρώτη ταινία Hellraiser οι χειρότερες πράξεις συμβαίνουν από ανθρώπους και ο Pinhead είναι στην ουσία ο Από Μηχανής Διάβολος, που πιστός στην αμφιλεγόμενη στάση που του έδωσε ο Barker από την αρχή, και παρά τις "We'll tear your soul apart" απειλές του, αρχικά δεν πειράζει την νεαρή πρωταγωνίστρια Kirsty (Ashley Lawrence). Λίγο μετά, όταν ετοιμάζεται να ξεσκίσει με τους γάντζους τον αληθινό "κακό" της ταινίας, τη διώχνει λέγοντας την αθάνατη ατάκα "This isn't for your eyes". Αυτό το θέμα μεταφέρεται αυτούσιο στην ταινία, η οποία είχε βέβαια αρκετές διαφορές απο το βιβλίο σε ότι αφορά τη μορφή, αλλά παρέμεινε πιστή στην κεντρική ιδέα. Η φωνή του Pinhead στο βιβλίο για παράδειγμα περιγράφεται ως "λεπτή", και ο χαρακτήρας είναι πιθανώς θηλυκού γένους (όπως και η γυναίκα cenobite των ταινιών) - η συμμετοχή του Doug Bradley στο ρόλο προέκυψε από τη φιλία του με τον Barker, και ήταν δική του ιδέα η απόκοσμη φωνή που στοίχειωσε όσους από εμάς την είδαμε για πρώτη φορά σε μικρές ηλικίες. Η βαθιά χροιά της ήταν βέβαια επεξεργασμένη, αλλά η εκφορά του λόγου του ίδιου του Bradley στο ρόλο είναι αμίμητη.

Ένα από τα highlight του Midian των Cradle of Filth ήταν η συμμετοχή του Bradley (με τη φωνή του Pinhead) ως αφηγητή, ειδικά στο Her Ghost in the Fog όπου οι λέξεις του συνοδεύονται και από το απόκοσμο πιάνο της εισαγωγής, το οποίο ακούγεται σχεδόν ως διασκευή και σαφής αναφορά στο κομμάτι "Resurrection" από τη μουσική του Christopher Young για τη ταινία. Ως γνωστόν "Midian" λεγόταν η πόλη των "νεκρών" στο βιβλίο του Barker, Cabal (το οποίο έγινε ταινία ως Nightbreed). Στο μουσικό βίντεο η φωνή υποτίθεται πως "ανήκει" σε έναν μουσάτο (τον οποίο υποδύεται ο David McEwen, καθώς ο Bradley δυστυχώς δεν μπορούσε να συμμετέχει στα γυρίσματα), αλλά δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία για τη μορφή που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε τη φωνή του στο δίσκο. Ο Bradley συνεργάστηκε βέβαια ξανά μαζί τους και σε επόμενα άλμπουμ. Μια και τους αναφέραμε, είναι πιο αξιόλογη μπάντα οι Filth από όσο λένε αρκετοί, αλλά ίσως ο "horror metal" ήχος τους θα δούλευε καλύτερα αν είχαν διαφορετικά φωνητικά και όχι τα τσιρίγματα του Dani.

Πέρα από αυτή την περίπτωση όμως, υπήρξαν πολλές μπάντες, επίσης από το χώρο του ακραίου metal, που χρησιμοποίησαν ηχητικά samples από τη ταινία, αλλά πιο σοβαρή περίπτωση είναι εκείνη των Σουηδών Entombed που διασκεύασαν το μουσικό θέμα του Hellbound στο EP τους Hollowman. Οι Dimmu Borgir έχουν επίσης σαφείς επιρροές από Christopher Young (εκτός από Danny Elfman, Howard Shore, Hans Zimmer κτλ) στα συμφωνικά μέρη του έργου τους, ενώ και ο ίδιος ο Shagrath έχει φωτογραφηθεί με αμφιέσεις που θυμίζουν τη στολή του Pinhead πίσω στις αρχές των 00s, δηλώνοντας σε συνεντεύξεις την αγάπη του για τη ταινία.

Το θέμα των "ανθρώπινων τεράτων" συνεχίστηκε βέβαια και στην δεύτερη ταινία, με τίτλο Hellbound: Hellraiser II. Όσοι την έχουν δει θα θυμούνται πως ο καταλύτης για την επιστροφή του Pinhead ήταν ο ψυχίατρος (Kenneth Cranham) με την ένοχη συνείδηση που ήθελε να μάθει τι συμβαίνει στο "επέκεινα", και πως όταν ένα κοριτσάκι, τρόφιμος του ψυχιατρείου στο οποίο ήταν υπεύθυνος, έλυσε για λογαριασμό του το παζλ, ο Pinhead απέτρεψε τους υπόλοιπους Cenobites από το να την ξεσκίσουν λέγοντας "It is not hands that call us, it is desire". Η επιθυμία του γιατρού είναι εκείνη που οδηγεί στη μεταμόρφωσή του σε Cenobite, ενώ από την άλλη η υπενθύμιση της ανθρώπινης φύσης είναι εκείνη που κάνει τον Pinhead να στραφεί εναντίον του, και να "σκοτωθεί" ο ίδιος.

Το Hellbound είναι στην ουσία ένα "Part II" της πρώτης ταινίας που προσέφερε ικανοποιητικές απαντήσεις σε κάποιους γρίφους της πρώτης, όπως την καταγωγή των Cenobites και την εναλλακτική διάσταση που κατοικούν. Καταπληκτικό set design, σκηνικά όπως ήξεραν να τα φτιάχνουν μόνο στα 80s, τα οποία στέκονται ακόμη και τώρα με την ονειρική τους ατμόσφαιρα. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στην υποβλητική μουσική του Christopher Young για τις δύο αυτές ταινίες - αν οι μιλιμαλιστικές μελωδίες του Carpenter έδεσαν απόλυτα με τον "συνοικιακό" τρόμο του Halloween, οι μεγαλειώδεις συμφωνίες του Young (ο ίδιος περιέγραψε τη δουλειά του ως "celebration of horror") δημιούργούν την αναγκαία γοτθική ατμόσφαιρα δέους για το σύμπαν των ταινιών αυτών.

Εκεί που οι ταινίες άλλαξαν εντελώς νότα ήταν με την τρίτη ταινία. Το Hellraiser III: Hell on Earth φαίνεται σαν ξένο σώμα δίπλα στις δύο πρώτες, αλλά παράλληλα μοιάζει με "Tribute" ή με "fan fiction", έχοντας ισόποσες δόσεις αγάπης και παρωδίας για το θέμα, όπως ακριβώς κάνει ένας fan που τιμάει, αλλά ταυτόχρονα διακωμωδεί, τα πράγματα που του αρέσουν. Αλλά, η επιστροφή του Pinhead ως ενα βαθμό "στέκει". Ο Pinhead δεν πέθανε, αλλά παγιδεύτηκε στο γλυπτό που είδαμε στο τέλος της δεύτερης ταινίας. Το άγαλμα βρέθηκε στα χέρια ενός τυπά που λέγεται J.P. Monroe, που ταυτόχρονα είναι και ιδιοκτήτης ενός rock club, στο οποίο παίζουν οι Armored Saint το Hanging Judge. Τι χρειάζεται για να ζωντανέψει το άγαλμα; Να γίνει ένα πήδημα παρουσία του και μια γκόμενα να σταθεί, εν αγνοία της, μπροστά του, για να μπορέσει εκείνο να καλέσει τους γάντζους του και να "ζωντανέψει" πίνοντας αίμα (όπως και ο Christopher Lee στις ταινίες της Hammer). "Shall We Begin", και αρχίσει το πανηγύρι.

Ο Pinhead δεν είναι πλέον ένας "εξερευνητής" από άλλη διάσταση με απροσδιόριστες προθέσεις, ο οποίος αναλαμβάνει δράση ανάλογα με την επιθυμία αυτών που χρησιμοποιούν το παζλ. Είναι ο Freddy Kruger με καρφιά στο κεφάλι ο οποίος επιτίθεται με ιπτάμενους γάντζους αντί για γάντι με ξυράφια. Έχει αποκτήσει επίσης τη δύναμη να μετατρέπει σε Cenobite κάθε έναν που σκοτώνει, δίνοντάς του μορφή ανάλογη με τον τρόπο θανάτου του. Τι παθαίνει ο μπάρμαν του rock club; Γίνεται Cenobite που φτύνει φωτιά από το αλκοόλ. Ο DJ του ίδιου μαγαζιού; Φυσικά γίνεται Dischead. Ο J.P. Monroe πεθαίνει με ένα κομπρεσέρ στο κεφάλι και γίνεται Drillhead. Ένας μαλλιάς cameraman; Γίνεται Camerahead. Ποιος θα ακούσει τους Armored Saint; Οι metalhead. Ε, και ποιοι ακούγονται στους τίτλους τέλους της ταινίας να παίζουν το Hellraiser του Ozzy Osbourne; Οι Motorhead.

Το Hellraiser III είναι "metal" ταινία, ή μάλλον είναι το πάντρεμα των δύο πρώτων ταινιών με τον φυσικό συγγενή τους, την metal. Η αίσθηση δέους και τρόμου έχουν υποχωρήσει αρκετά για να δώσουν τη θέση τους στη δράση και το χιούμορ σε συνδυασμό με την αισθητική των μαύρων δερμάτινων και της rock μουσικής. Σε αυτό συνηγορεί και το αρκετά πιο αδύναμο score - αν στα δύο πρώτα η μουσική του Christopher Young έμοιαζε να είναι η διαβολική ορχήστρα που συνόδευε τον Pinhead όταν έκανε την είσοδό του, η μουσική του Randy Miller για το III είναι μια πιο συμβατική υπόκρουση για σκηνές "δράσης" και δεν σου μένει στο μυαλό. Αυτό που σου μένει στο μυαλό κυρίως είναι τα διάφορα rock κομμάτια που ακούγονται στις σκηνές του club, και η φωνή του Lemmy στους τίτλους τέλους.

Η ταινία, παρά τις σημαντικές διαφορές της από το σύμπαν του Barker, έφερε το όνομά του στον τίτλο (λεφτά!) και ήταν μεγάλη επιτυχία της εποχής της στους horror κύκλους, με μεγάλη καριέρα και στο βίντεο. Είναι ίσως η απόλυτη feel good ταινία τρόμου, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται σαν έκφραση, και ιδανική επιλογή για πίτσες, μπύρες και οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι περίεργο το ότι το Hellraiser III ήταν η μόνη ταινία της σειράς για την οποία κυκλοφόρησε κι ένα "Various Artist Soundtrack", ένα από τα λεγόμενα "songtrack", το οποίο σε μεγάλο βαθμό περιέχει την ατμόσφαιρα του rock στα τέλη των 80s, με κομμάτια από τους Motorhead (το προαναφερθέν Hellraiser, μαζί με το Hell on Earth), τους House of Lords (με το πολύ καλό Down, Down, Down), τους Triumph (με το δυναμίτη Troublemaker) και τους Ten Inch Men (με το Go With Me). Δυστυχώς το Hanging Judge των Armored Saint δεν υπάρχει στην αυθεντική έκδοση του CD (που είναι out of print εδώ και πολλά-πολλά χρόνια), αλλά σας το προσφέρουμε μαζί με το download.

1. Motorhead “Hellraiser” (4:32)
2. Ten Inch Men “Go With Me” (3:25)
3. Material Issue “What Girls Want” (3:56)
4. Electric Love Hogs “I Feel Like Steve” (5:05)
5. Triumph “Troublemaker” (4:09)
6. KMFDM “Ooh La La” (4:03)
7. Tin Machine “Baby Universal” (3:19)
8. The Soup Dragons “Divine Thing” (3:52)
9. House of Lords “Down, Down, Down” (4:51)
10. Motorhead “Hell on Earth” (4:00)
11. Chainsaw Kittens “Waltzing With A Jaguar” (2:38)
12. Armored Saint “Hanging Judge” (3:45)

Total - 47:35

Download (RS) MP3@320 kbps - 107 MB
Εξώφυλλα

Πολλές ταινίες χάλασαν στο τρίτο μέρος, είναι σαν να υπάρχει κατάρα. Το Conan βέβαια δεν πρόλαβε να βγάλει δεύτερο μέρος, έγινε δυστυχώς παρωδία με το ανεκδιήγητο Conan the Destroyer... Η τρίτη τανία της προηγούμενης σειράς του Σκοτεινού Ιππότη στα 90s λέγεται Batman Forever ή Batman For Never; Το Robocop 2 δεν πλησιάζει το πρώτο αλλά είχε όλη τη βία και το μηδενισμό της πρώτης ταινίας του Verhoeven και βλεπόταν - το Robocop 3 είναι σκέτος τενεκές. Το Terminator 3, κυκλοφόρησε πάνω από μια δεκαετία μετά από το Judgment Day, και για μερικούς δεν έχει λόγο ύπαρξης. Πολλοί έχουν βρίσει το X-Men 3. Οι ίδιοι οι fan που ήθελαν τον Venom "χάλασαν" το Spider-Man 3. Ακόμη, το τρίτο (ή μάλλον, το έκτο) των Star Wars, Return of the Jedi, θεωρείται σε σημεία πιο αδύναμο.

Υπάρχουν βέβαια και τρίτα μέρη που είναι πολύ καλύτερα από το δεύτερο, όπως τα Indiana Jones and the Last Crusade και Revenge of the Sith. Το Hellraiser III, αν και δεν πλησιάζει τα δύο πρώτα, είναι ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα όπου το "threequel" ενός franchise είναι από τη μία ελαφρώς άσχετο με τα προηγούμενα, αλλά από την άλλη παραμένει καλό γι αυτό που θέλει να είναι. Θα αποτελούσε ιδανικό κλείσιμο του κύκλου των Hellraiser.

Όμως, money talks, και η σειρά συνεχίστηκε. Δυστυχώς διάφορα προβλήματα οδήγησαν στην αποκύρηξη της τέταρτης ταινίας (στα credit γράφει "Directed by Alan Smithee) από τον ίδιο το σκηνοθέτη του και έτσι το Hellraiser: Bloodline (εδώ παράτησαν τους αριθμούς) του 1996 ήταν η τελευταία κινηματογραφική παρουσία του Pinhead. Η σειρά αναβίωσε μετά από 6 ολόκληρα χρόνια με μέτριες, προορισμένες για το βίντεο ταινίες που δεν έχουν τίποτα παραπάνω από τις διάφορες ανάλογες ταινίες του τσουβαλιού που βλέπεις στα ράφια ενός DVD club μαζί με το Final Destination Part 14 και το I Still Fucking Know What You Did Four Summers Before the Last Summer... Ενδιαφέρον σημείο του Hellraiser: Inferno (2002) ήταν η παρουσία του Craig Sheffer, ο οποίος πρωταγωνίστησε στην (αποτυχημένη αλλά cult) ταινία του Clive Barker, Nightbreed (1990). Στην έκτη ταινία (για όσους κρατάνε λογαριασμό), το Hellraiser: Hellseeker (2002), ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η επιστροφή της Ashley Lawrence ως Kirsty, πρωταγωνίστριας των δύο πρώτων ταινιών. Σε καμμία περίπτωση άξιες λόγου, αλλά κάπως ενδιαφέρουσες για τους πρωταγωνιστές τους. Εκεί που χάθηκε η μπάλα ήταν με τα 7 και 8 (δεν θυμάμαι καν τους τίτλους) που αντέγραφαν τις μέτριες αμερικανιές που περνιούνται για ταινιάκια τρόμου, με μόνο σωτήριο την παρουσία του Doug Bradley. Στο 9 βρεθήκαμε σε off side, καθώς δεν συμμετείχε ούτε καν ο Bradley, και στη θέση του υπήρχε ο Pseudo-Pinhead...

Οι τρεις πρώτες ταινίες όμως, μαζί με τα soundtrack τους, αξίζουν μια θέση σε κάθε ράφι ταινιών τρόμου.

Cirith Ungol

2011-11-12T21:02:00.006+02:00

Οι Cirith Ungol είναι άλλη μια περίπτωση κορυφαίας μπάντας από τις αρχές των 80s με σχετικά άνιση πορεία και η οποία δεν έτυχε της ευρύτερης αναγνώρισης που της άξιζε. Ήταν και το όνομά τους με λέξεις γνωστές μόνο στους αναγνώστες του Tolkien για το οποίο οι ίδιοι έχουν παραδεχτεί πως "πολλές φορές οι fan δεν μπορούσαν να το προφέρουν", ήταν και ο δύσκολος και για την εποχή, μη εύκολα ταξινομίσημος ήχος τους. Διαλύθηκαν μετά από 20 περίπου χρόνια ύπαρξης αλλά μόλις 10 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας ως επαγγελματική μπάντα.

Το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1980, αλλά η μπάντα δημιουργήθηκε το 1972 στην Καλιφόρνια από τους Robert Garven (τύμπανα, στίχοι), Jerry Fogle (κιθάρες) και Greg Lindstrom (κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα, στίχοι) και ξεκίνησε παίζοντας διασκευές σε μπάντες όπως Cream, Mountain, Budgie και Thin Lizzy. Υπήρξαν από τους πρωτοπόρους που χρησιμοποίησαν αμιγώς fantasy και sword & sorcery θεματολογία και εικονογραφία, και το όνομα τους προέκυψε από την αγάπη που έτρεφαν οι Garven και Lindstrom για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Σημαίνει (περίπου) το "πέρασμα της αράχνης" στην γλώσσα των ξωτικών, και είναι το όνομα της τοποθεσίας όπου ο Frodo και ο Samwise αντιμετωπίζουν την τεράστια αράχνη στους Δύο Πύργους. Έχουν γράψει κι ένα κομμάτι σχετικά με την αράχνη αυτή (Shelob's Lair) ενώ οι αράχνες έχουν επηρεάσει και την εικονογραφία τους

Μια από τις μεγαλύτερες μουσικές επιρροές τους ήταν οι Iggy and the Stooges, ενώ και ο πρώτος τους τραγουδιστής Neil Beattie (με σκηνικό όνομα Terry Dactyl) αντέγραφε την αγαπημένη συνήθεια του Iggy να περιφέρεται στη σκηνή με ελάχιστα ρούχα και χωρίς μπλουζάκι. Η συνεργασία μαζί του όμως δεν κράτησε πολύ, και μετά από κάποιο διάστημα χωρίς τραγουδιστή, κατέληξαν στον φίλο τους και roadie Tim Baker, η χροιά της φωνής του οποίου αποτέλεσε βασική ιδιαιτερότητα του ήχου τους.

Πρώιμες demo ηχογραφήσεις δείχνουν ότι οι Cirith Ungol ήταν από τις βαρύτερες (μαζί με τους Sabbath) μπάντες των 70s, αλλά η εποχή που βρέθηκαν να ψάχνουν για συμβόλαιο ίσως δεν ήταν και η καλύτερη για πρωτοεμφανιζόμενα ονόματα με τέτοιο ήχο και concept. Είχαν ηχογραφήσει απλά ένα demo με τετρακάναλο, το οποίο μοίραζαν στις συναυλίες.

Για την πρώτη τους κυκλοφορία, το Of Frost and Fire, ο Garven έχει πει πως προσπάθησαν να "χώσουν" στο δίσκο τα πιο "βατά" και "εμπορικά" από όλα τα τραγούδια που είχαν γράψει, αλλά όταν ο δίσκος κυκλοφόρησε παίχτηκε ελάχιστα στο ραδιόφωνο και ένα συνήθες σχόλιο ήταν πως "παραείναι βαρύς". Ένα επιπλέον έγκλημα που διεπράχθη εις βάρος τους ήταν και μια αρνητική κριτική στην (τότε) βίβλο του metal, Kerrang, ο οποίος χαρακτήρισε το δίσκο ως "τον χειρότερο heavy metal δίσκο που έχει ποτέ ηχογραφηθεί". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε αρχικά ως αυτοχρηματοδοτούμενο, και μετά με την Enigma.

Ο επόμενος δίσκος τους κυκλοφόρησε μόλις 4 χρόνια μετά, και ο ίδιος ο Robert Garven έχει αναφέρει πως ο βασικός λόγος για την μεγάλη χρονική απόσταση μεταξύ των δίσκων ήταν το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό τους χρηματοδοτούσαν οι ίδιοι και πλήρωναν από την τσέπη τους τα λεφτά για τις ηχογραφήσεις και την παραγωγή. Το King of the Dead είναι ένας αριστουργηματικός δίσκος επικού μέταλλου, και το εξώφυλλο, όπως και με τον προηγούμενο, έχει έναν ακόμη πανέμορφο πίνακα του Michael Whelan από το εξώφυλλο της νουβέλας του Michael Moorcock, Stormbringer.

Το One Foot In Hell κυκλοφόρησε επίσης με την Metal Blade, και σε αυτό πειραματίστηκαν με έναν πιο βατό και παραδοσιακό heavy metal ήχο, χωρίς να χάσουν όμως πολύ από την ιδιαιτερότητά τους.

Το 1991 κυκλοφόρησαν τον τελευταίο τους δίσκο, Paradise Lost (κατά διαβολική σύμπτωση, την ίδια χρονιά οι ανερχόμενοι τότε Paradise Lost κυκλοφορούσαν το δίσκο "Gothic"), αλλά με το τέλος των ηχογραφήσεων δύο μέλη από τη μπάντα είχαν ήδη φύγει. Παρά το ότι δοκίμασαν με session μουσικούς, το όλο κλίμα ήταν αρνητικό, οι σχέσεις τους με την εταιρία τους όχι και τόσο καλές, και η μπάντα διαλύθηκε για να μπει με τη σειρά της στο πάνθεον των πρωτοπόρων των οποίων η αναγνώριση έγινε Posthumus.

Click to Enlarge

Δισκογραφία

1980 - Of Frost and Fire
1984 - King of the Dead
1986 - One Foot In Hell
1991 - Paradise Lost

Burnt Offerings

2011-11-12T20:40:00.004+02:00

Έχει αναφερθεί απο αρκετούς πως μερικές φορές οι πιο διαχρονικές και δυνατές δημιουργίες είναι προϊόντα έντονου θυμού και θλίψης. Μη ξεχνάμε και το ρομαντικό "αρχέτυπο" του "καταραμένου ποιητή", το οποίο είναι βέβαια ελαφρώς γραφικό όταν αποτελεί απλώς πόζα, αλλά χωρίς βάση δεν θα υπήρχε. Οι πιο σημαντικοί και επιδραστικοί συγγραφείς του φανταστικού ήταν "καταραμένοι", και αν και η ζωή τους δεν ήταν το "μαύρο ποίημα" που περιγράφουν υπερβάλλοντας ορισμένοι βιογράφοι, ήταν σε γενικές γραμμές σημαδεμένη από ανεπάρκειες, τραγωδίες και ένα πρόωρο τέλος. Οι Edgar Allan Poe, Howard Philips Lovecraft και Robert Ervin Howard είναι συνυπεύθυνοι για πάνω από το μισό τμήμα του "φανταστικού" σε κάθε βιβλιοπωλείο ή ταινιοθήκη. Η ζωή τους; Χωρίς να λείπουν κάποιες χαρές, κάθε άλλο παρά αξιοζήλευτη, και η αναγνώρισή τους ήλθε όταν η ψυχή τους είχε ήδη αποδράσει.

Τώρα ακούγεται χαζό να αναφέρεις αυτούς τους γίγαντες σε ένα κείμενο για μια μπάντα όπως οι Iced Earth, αλλά για κάποιο λόγο αρχίσαμε κάπως "περίεργα". Θέμα μας είναι κυρίως το Burnt Offerings και όχι ακριβώς η μουσική πορεία των Αμερικανών power metallers, αν και είναι αλήθεια πως δεν μπορείς να μιλήσεις για έναν δίσκο χωρίς να τον βάλεις σε κάποια πλαίσια.

Ο Jon Schaffer και η μπάντα του Purgatory (τους οποίους ονόμασε Iced Earth, από πρόταση ενός φίλου του, στον οποίο είναι αφιερωμένο το "Watching Over Me") ξεκίνησαν στα τέλη των 80s, στη σκηνή της Φλόριντα. Το demo τους Enter the Realm τους οδήγησε σε συμβόλαιο με τους Γερμανούς της Century Media και το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1990. Το ακολούθησαν με έναν δίσκο που από ορισμένους θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους τους, το περίφημο Night of the Stormrider του 1991, και άρχισαν να χτίζουν το κοινό τους κυρίως στην Ευρώπη, στο πάντα όμως "γκετοποιημένο" επίπεδο δημοτικότητας που είχε πάντα η μουσική αυτή (δυστυχώς). Οι εποχές όμως δύσκολες για το metal (δες "grunge"), κι εκεί έδειξε το βαγόνι να εκτροχιάζεται, καθώς όπως έχει αναφέρει ο Schaffer, είχαν πολλά προβλήματα με την εταιρία τους, όπως και ο ίδιος είχε κάποια προσωπικά (τα οποία πολλές φορές συμβαδίζουν με τα επαγγελματικά - το γνωρίζουμε αυτο αρκετοί). Προϊόν αυτής της μαυρίλας είναι ο δίσκος με τον οποίο ασχολούμαστε αυτή τη στιγμή.

Στο Burnt Offerings έκανε το ντεμπούτο του ο "πολύς" Matt Barlow, εγκαινιάζοντας το line-up και την περίοδο της μπάντας που από πολλούς θεωρείται ως η "κλασική" (δεν ξέρουμε αν ακούγεται παρατραβηγμένο, αλλά ο Barlow είναι ίσως ο Dickinson των Iced Earth). Η βαθιά και μπάσα φωνή του, που θύμιζε έντονα εκείνη του Paul Stanley των Kiss (διόλου τυχαίο πως είναι οι αγαπημένοι του Schaffer), έδεσε απίστευτα με τον ήχο και το όλο concept της μπάντας, και άρεσε τόσο που λίγο αργότερα κυκλοφόρησε μια συλλογή με τα περισσότερα κομμάτια των δύο δίσκων (και των ντέμο) επαναμιξαρισμένα και, το κυριότερο, με επανηχογραφημένα τα μέρη της φωνής από τον Barlow. Σε κάποιους αρέσει πολύ ο John Greely του Stormrider, αλλά για κάποιους άλλους το Travel in Stygian ακούγεται αλλιώς όταν το ερμηνεύει ο Barlow.

Οι Iced Earth έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί πως οι στίχοι τους δεν ξεπερνούν το επίπεδο ενός θυμωμένου γυμνασιόπαιδου, και πως ο ήχος τους ακούγεται σαν tribute band στους Metallica και στους Maiden (οι δύο εμμονές των Ελλήνων metalhead στα τέλη των 80s και στα 90s). Αυτή η άποψη ίσως δεν είναι απόλυτα λανθασμένη και έχει κάποιες βάσεις, καθώς από το Dark Saga και μετά η αισθητική τους έγινε υπερβολικά comic book ενώ και το όλο concept του "Wicked" δεν έχει και να πει πολλά εκτός από το ότι η φατσούλα μοιάζει με Αιγύπτιος κλώνος του Ed Hunter. Τέτοιοι αφορισμοί, όμως, είναι κατά τη γνώμη του γράφοντος άδικοι και υποτιμητικοί, καθώς η μπάντα έχει κυκλοφορήσει καλούς δίσκους, έχει γράψει δυνατά κομμάτια, και παρά τις διάφορες αμφιλεγόμενες κινήσεις, δεν μπορείς να αρνηθείς στον Schaffer ότι "τα κατάφερε". Μην ξεχνάμε και το "επικό", για την εποχή του, Alive in Athens... Αρκετοί από τους παλιότερους ακροατές έχουμε συντηρήσει ένα "casual" πλέον ενδιαφέρον για τη μπάντα, αλλά άσχετα αν δεν τα ακούμε πλέον, σεβόμαστε το ότι κάποτε τα ακούσαμε στα σοβαρά.

Το Burnt Offerings όμως είναι άλλη ιστορία. Ποτέ δεν έχει συσσωρευθεί τόσο δυνατά και τόσο έντονα θλίψη, θυμός και απόγνωση σε δίσκο power metal. Το Burnt Offerings είναι "καθαρό", επικό στον ήχο heavy/power (με κάποιες πολύ μικρές δόσεις "soundtrack" στα πλήκτρα), βουτηγμένο όμως στην άβυσσο της ψυχικής οδύνης, χρησιμοποιώντας ως ιδανική "μεταφορά" την κόλαση του Δάντη, ποτισμένη με γενναίες δόσεις από τα sword & sorcery στοιχεία της μπάντας και στίχους οι οποίοι είναι σε σημεία από τους πιο ποιητικούς που έχει γράψει ποτέ ο Schaffer (με συμμετοχή του Barlow σε δύο).

Λέγεται πως ο δίσκος γράφτηκε και ηχογραφήθηκε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τη μπάντα, και είναι απολύτως κατανοητό το ότι με την εξαίρεση του κομματιού Dante's Inferno ο δίσκος δεν αρέσει καθόλου στον Schaffer και τον έχει σχεδόν αποκυρήξει. Θυμήσου κι εσύ πως έχεις συνδέσει πράγματα με "μαύρες" περιόδους της ζωής σου. Τόσο πράγματα που έχεις κάνει, όσο και πράγματα που είδες ή άκουσες. Κάποιοι βέβαια ακριβώς σε τέτοιες περιόδους τον ανακάλυψαν, αλλά παρά το "βάρος" που κουβαλά (κυριολεκτικά και μεταφορικά), η εμμονή τους με αυτόν δεν έφυγε ποτέ, άσχετα και αν είχαν να τον ακούσουν χρόνια.

Από της πρώτες απόκοσμες νότες στα πλήκτρα της εισαγωγής και το ηχητικό κλιπάκι από το Δράκουλα του Κόπολα, μέχρι την επανάληψή τους στο κλείσιμο του δίσκου, νοιώθεις πως ο δίσκος είναι "ταξίδι". Τα περισσότερα άλμπουμ των Iced Earth ήταν concept, το συγκεκριμένο όμως δεν θεωρείται επίσημα ως τέτοιο. Ωστόσο, η αλληλουχία των κομματιών, ο τρόπος με τον οποίο ορισμένα κάνουν fade μεταξύ τους, σε συνδυασμό πάντα με τους στίχους οι οποίοι μοιάζουν σαν να χτίζουν στο επικό κλείσιμο του δεκαεξάλεπτου έπους Dante's Inferno, σε κάνουν να θεωρήσεις το δίσκο σχεδόν "metal όπερα", απλά με μόνο δύο φωνές (ο Schaffer κάνει μερικά backing φωνητικά) να "αφηγούνται" και να ερμηνεύουν όλους τους "χαρακτήρες" του "έργου".

Η πρώτη "πράξη" ξεκινά με την συσσωρευμένη οργή του Burnt Offerings το οποίο κάνει σαφείς τις προθέσεις του ("Every word you hear comes from deep within") και συνεχίζει με την ποιητική απόγνωση του Last December ("The Bitter cold winds freeze the tears that fall") για να καταλήξει στο σχεδόν "doom" σε σημεία Diary, το οποίο αν το δεις από την κατάλληλη οπτική γωνία, μοιάζει σαν να είναι η επόμενη "σκηνή" μετά από όσα περιγράφονται στο Last December.

Η αρχή του Brainwashed το κάνει να μοιάζει με ιντερλούδιο. Κομμάτι συναυλιακό, κατά κοινή παραδοχή ένα από τα αγαπημένα αρκετών ακροατών της μπάντας και συχνός επισκέπτης στα live. Είναι ίσως και ανεπίσημος φόρος τιμής στους Metallica, όχι μόνο σε ήχο αλλά και σε στίχο (Master of the Ignorant, Master of the Lies - θυμίζει κάτι;)

Ακολουθούν περισσότερες "σκηνές της κόλασης" στα Burning Oasis (το οποίο έχει σαφείς αναφορές στην πτώση) και το "εφιαλτικό" Creator Failure (στο τέλος του οποίου ο Matt Barlow κυριολεκτικά ουρλιάζει, και η φωνή του μοιάζει να ανήκει στον "χαρακτήρα" που περιγράφουν οι στίχοι), για να κλείσει το πρώτο μέρος του δίσκου με το σύντομο ακουστικό ιντερλούδιο The Pierced Spirit. Το κλείσιμο του δίσκου, Dante's Inferno, δεν χρειάζεται συστάσεις - είναι από "εκείνα τα κομμάτια", επικά σε προθέσεις και σε διάρκεια, η "αφήγηση" των οποίων σου δημιουργεί εικόνες στο μυαλό, και αν έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο κομμάτι που να αντιπροσωπεύει τους Iced Earth σε μια συλλογή, θα αφιέρωνα τα 16+ τελευταία λεπτά του CD σε αυτό. Ίσως το μόνο "ενοχλητικό" σημείο του κομματιού είναι οι αρκετά αφελείς αναφορές σε μερικά από τα 15.000 ονόματα που έχει ο διάολος (ακόμη και natas - ναι, πολύ "απόκρυφο" δεν το πιάσαμε), αλλά κρατάει μόνο 20 περίπου δεύτερόλεπτα (ναι, το χρονομετρήσαμε).

Όλα αυτά "δουλεύουν" όμως σε συνδυασμό με το ανεπανάληπτο artwork. Δεν ξέρουμε αν είναι προσβλητικό για τους εξαιρετικού ταλέντου και ικανοτήτων εικονογράφους που έχουν δουλέψει στο metal, κανένας όμως από τους κορυφαίους, εκτός ίσως από τον ίδιο τον Giger, δεν μπορεί να προσεγγίσει την απόκοσμη ομορφιά και ατμόσφαιρα που έχει μεγάλο μέρος της δουλειάς του Γάλλου ζωγράφου και χαράκτη Gustav Dore, και ειδικά τα έργα του για τον "Χαμένο Παράδεισο" του Milton και τη "Θεία Κωμωδία" του Dante Aligieri. Το πάντρεμα του περιεχομένου με τον "παγωμένο προδότη" στο εξώφυλλο και οι ανακατεμένες με τους στίχους "σκηνές της Κόλασης" στα liner notes είναι εκείνα που σε μεγάλο ποσοστό συνεισφέρουν στην "εμπειρία" του δίσκου αυτού. Όπως ακριβώς οι εικόνες μιας ταινίας είναι αναπόσπαστο μέρος ενός κινηματογραφικού soundtrack, έτσι και οι εικόνες αυτές είναι "μέρος" της μουσικής του δίσκου αυτού.

Τι λιγότερο εκτός από "βλάσφημη" ήταν η απόφαση να αντικατασταθεί ολόκληρο το artwork για τη remastered έκδοση του 2001, που πρωτοκυκλοφόρησε με το Dark Genesis box set; Δεν νομίζουμε το πρόβλημα να είναι νομικό, καθώς τα έργα του Dore έχουν βρεθεί προ πολλού (70 χρόνια μετά το θάνατό του) στο public domain. Μια υπόθεση είναι πως αυτό προήλθε από την μεγάλη δυσαρέσκεια του Jon Schaffer απέναντι στο δίσκο, αλλά κατά τη γνώμη μας είναι μια υπερβολικά εγωιστική και άστοχη κίνηση. Είναι άλλο να μην σε ενδιαφέρει να παίξεις κάτι σε live, αυτό είναι απολύτως σεβαστό, και άλλο το να το καταστρέφεις για μελλοντικούς ακροατές με ένα εντελώς γελοίο και παιδιάστικο εξώφυλλο που όχι απλά δε συγκρίνεται με του Dore, αλλά είναι χειρότερο από χειροποίητο demo με ορνιθοσκαλίσματα.

Το ίδιο βέβαια έγινε και με το Stormrider, το αυθεντικό εξώφυλλο του οποίου με τις σαφείς Frazetta επιρροές είναι ανεπανάληπτο, αλλά το καινούριο, αν και επίσης υπερβολικά comic book, δεν είχε σε καμμία περίπτωση τα ίδια χάλια. Φαίνεται πως προσπάθησαν με τα νέα artwork των remastered δίσκων να τα κάνουν πιο συμβατά με το μεταγενέστερο comic book στυλ που ξεκίνησε από τα Dark Saga και Days of Purgatory, για να εδραιωθεί με τη δουλειά του Travis Smith στο Something Wicked This Way Comes.. Για μερικούς όμως η περίοδος κυκλοφορίας του Horror Show ήταν η στιγμή που ένοιωσαν ότι πρέπει να κόψουν τα "πολλά-πολλά" με τη μπάντα, και θεώρησαν τις αλλαγές αυτές χειρότερα από αυτά που έκανε ο Lucas με τις επανεκδόσεις των Star Wars. Το Stormrider το έκαναν απλά πιο comic και λιγότερο επικό, το Burnt Offerings το κατούρησαν.

Για να είμαστε δίκαιοι, το Burnt Offerings επανακυκλοφόρησε το 2008 σε ένα πολύ όμορφο διπλό digipack με bonus δισκάκι μια rough μίξη του δίσκου το οποίο είχε τις εικόνες του Dore, αλλά ήταν φυσικά έκδοση περιορισμένων αντιτύπων. Το ζήτημα είναι να μπορεί να βρεθεί ο δίσκος στην κανονική του μορφή από έναν νεόφερμένο στο metal έφηβο που χαζεύει στο metal τμήμα, όπως τον ανακαλύψαμε και εμείς μέσα στα 90s.

Βέβαια όλα αυτά μοιάζουν να μην έχουν νόημα στη σημερινή εποχή που κάποιος βρίσκει σχεδόν τα πάντα online, αλλά οι άνθρωποι που αγαπάνε το heavy metal είναι, εκτός των άλλων, μια ρομαντική φάρα που ακόμη θεωρεί ως ιεροτελεστία την επίσκεψη σε όσα δισκάδικα βρίσκονται ακόμη σε κτίριο και όχι στο mozilla, και γουστάρουν την εξερεύνηση σε ένα χαμό από δισκάκια που μπορούν να ακουμπήσουν με το χέρι και όχι να κάνουν κλικ με ποντίκι.

Ο δίσκος αυτό πάντως, σε οποιαδήποτε μορφή (για τις εικόνες υπάρχει και το internet), αξίζει μια εξερεύνηση, μια ανακάλυψη ακόμη και από όσους δεν είναι ιδιαίτερα θαυμαστές του ήχου των Iced Earth, ή μια επαν-ανακάλυψη για όσους τον είχαν "βιώσει" αρκετά χρόνια πριν.

Angel Witch

2011-11-05T20:24:00.001+02:00

Η Βρεταννία είχε πάντα παράδοση και στενή σχέση με τον αποκρυφισμό, τον γοτθικό τρόμο, και τις ιστορίες τρόμου που έχουν σχέση με τον αποκρυφισμό, και φυσικά οι Sabbath ήταν από τους πρώτους (αυτοί τα έκαναν όλα πρώτοι τελικά...) που ανέμειξαν την αισθητική των ταινιών τρόμου και αναφορές στη μαγεία με heavy κιθάρες.

Πριν μια εβδομάδα μιλούσαμε για τις μάχες και τους πολεμιστές ως μια από τις βασικές επιρροές του NWOBHM, η άλλη ήταν σίγουρα ο τρόμος και το απόκρυφο, κάτι που επηρρέασε το σύνολο σχεδόν της παγκόσμιας metal σκηνής. Βασική διαφορά των Βρεταννών, βέβαια, σε σύγκριση με συναδέλφους τους από την Αμερική και την υπόλοιπη Ευρώπη, ήταν το "υψωμένο φρύδι", ή όπως θα το έλεγαν εκεί, το "tongue in cheek". Η χώρα στην οποία γεννήθηκαν όλα όσα έχουν σχέση με το σκληρό ήχο και τη σκοτεινή αισθητική δεν έχασε ποτέ την ελαφρώς "ειρωνική" της ματιά. Οι περισσότερες γνωστές metal μπάντες με ονόματα και αισθητική επηρρεασμένα από δαιμονολογία ήταν συνήθως τόσο σατανιστές, όσο "σατανιστής" ήταν π.χ. ο Terence Fischer και οι σκηνοθέτες που γύρισαν τις ταινίες της Hammer, ή τις ταινίες τρόμου με τον Vincent Price, μερικές από τις οποίες είχαν τίτλους που ακούγονται σαν ονόματα από δίσκους black metal. Εκτός από τον Aleister Crowley, οι ταινίες αυτές αποτέλεσαν μια βασική επιρροή του image και της θεματολογίας του Βρεταννικού metal (δείτε και Cradle of Filth).

Οι Angel Witch ήταν από τα "ιδρυτικά" θα λέγαμε μέλη του "κύματος" αυτού που ονομάστηκε New Wave of British Heavy Metal, καθώς κάποιοι λένε πως ο όρος ουσιαστικά γεννήθηκε σε μια ζωντανή τους εμφάνιση μαζί με τους Iron Maiden και τους Samson στις 8 Μαϊου του 1979 στο Music Machine του Λονδίνου. Ο αρθρογράφος του Sounds Geoff Barton (ο οποίος στα 80s τους έθαβε ανελέητα) ανέφερε το 2004 στο περιοδικό Classic Rock πως όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, οι Angel Witch ήταν εκείνοι που είχαν τη θερμότερη αποδοχή από το κοινό εκείνη τη νύχτα.

Η μπάντα ξεκίνησε ως Lucifer το 1977 από τον μόλις 17 χρονών κιθαρίστα Kevin Heybourne. Μέλη της αρχικής εκείνης σύνθεσης ήταν ο επίσης κιθαρίστας Rob Downing, ο Steve Jones (τύμπανα - αργότερα δημιούργησε με τον Bruce Dickinson τους Speed) και ο μπασίστας Barry Clements. Στην πορεία αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομά τους επειδή όπως ήταν αναμενόμενο υπήρχε ήδη μια μπάντα που την έλεγαν έτσι ("στην Ολλανδία ή κάπου εκεί", θυμάται ο Heybourne) και κοιτάζοντας τα τραγούδια που είχε ήδη γράψει, κατέληξε στο Angel Witch. Στην πορεία έγιναν αλλαγές στο line-up και μονιμοποιήθηκαν ο Kevin Riddles στη θέση του μπάσου και ο Dave Hogg στα τύμπανα. Ο Rob Downing έφυγε το 1980, και η μπάντα έμεινε γνωστή ως τριάδα.

Οι Angel Witch "επανενώθηκαν" με τους Iron Maiden και Samson στη θρυλική συλλογή της EMI, Metal For Muthas (1980), όπου το κομμάτι τους "Baphomet" τους έδωσε ευρύτερη αναγνώριση. Ο Heybourne λέει πως η συμμετοχή τους έγινε χάρι σε έναν άνθρωπο της EMI ονόματι Ashley Goodall που προσέγγισε τον πατέρα του (ο οποίος εκτελούσε χρέη manager) και του ζήτησε να βάλει ένα κομμάτι σε μια συλλογή που ετοίμαζε με τις τότε ανερχόμενες NWOBHM μπάντες. Κέντρισαν επίσης το ενδιαφέρον των Tommy Vance και Tony Wilson του "Friday Rock Show" του ραδιοφώνου του BBC, και στις 20 Φεβρουαρίου του 1980 ηχογράφησαν 4 κομμάτια τα οποία μεταδόθηκαν στον αέρα στις 14 Μαρτίου (τα κομμάτια αυτά κυκλοφόρησαν στις επετειακές εκδόσεις του ντεμπούτου τους). Η εκπομπή είχε επιτυχία και ένα από τα κομμάτια, το "Extermination Day", επιλέχθηκε για μια άλλη συλλογή που κυκλοφόρησε αργότερα μέσα στη χρονιά, το Metal Explosion (1980).

Φυσικά όπως συνέβαινε και με άλλους, ο Τύπος της εποχής τους συνέθλιψε. Έχουν γράψει ιστορία οι αρνητικές κριτικές σε δίσκους των Sabbath, και ο γνωστός την εποχή κριτικός Geoff Barton έθαψε και τις δύο συλλογές, όπως και τις συμμετοχές των Angel Witch σε αυτές, με λόγια που θυμίζουν συντηρητικό Νεοέλληνα που μιλάει για "περιθωριακούς που παίζουν θόρυβο". Γι αυτό μην ακούτε κριτικές, αλλά μόνο τα αυτιά σας.

Παρ'όλα αυτά, η μπάντα έχτιζε το κοινό της και η EMI αποφάσισε να το εκμεταλλευτεί κυκλοφορώντας ένα single του "Sweet Danger" σε δύο φορμάτ, επτάιντσο και δωδεκάιντσο. Το 7" ήταν picture sleeve μαζί με το Flight Nineteen, και το 12" σε σκέτο μάυρο μαζί με το Hades (το οποίο αναφερόταν στο εξώφυλλο ως Hadies). Το single άγγιξε τη θέση Νο. 75 των charts δίνοντας λαβή για σχόλια στους κριτικούς που μιλούσαν για "συμπαθητική κόπια των Sabbath". Κάποιοι βέβαια ανέφεραν πως το γεγονός ότι μέσα στα εκατοντάδες single της εβδομάδας, το να πάει στο 75 ένα δισκάκι "ακραίας" (για την εποχή) μουσικής που έχει πάνω την εικόνα του Baphomet, λέει κάτι.

Ένα γεγονός επίσης που έχει μείνει είναι το τριήμερο φεστιβάλ του Reading, όπου οι Angel Witch έπαιξαν μαζί με ονόματα όπως οι Iron Maiden, οι Def Lepard, οι Tygers of Pan Tang, οι Samson, οι White Spirit, οι Praying Mantis και οι Sledgehammer. Κάποιοι από αυτούς έγιναν μεγαθήρια και μετοχές στο χρηματιστήριο, κάποιοι δεν ξεπέρασαν το επίπεδο του cult, και υπάρχουν αρκετές ιστορίες σχετικά για την άνιση πορεία των Angel Witch.

Ο Heybourne λέει πως είχε προσφορά για κυκλοφορία του ντεμπούτου τους από την EMI, αλλά δεν δέχτηκε επειδή η εταιρία είχε ήδη τους Maiden, και δεν ήθελε η μπάντα να είναι "δεύτερη" σε προτεραιότητα. Άλλοι λένε πως υπέγραψαν, αλλά η συνεργασία δεν ευδοκίμησε επειδή ο πατέρας του δεν ήθελε να δώσει το management σε επαγγελματίες, και άλλοι πάλι λένε πως οι Angel Witch είχαν μια "κακιά" νύχτα στο Music Machine (άργησαν να ανέβουν στη σκηνή και ήταν φέτα στο μεθύσι) και ο A&R της EMI επέλεξε τους Maiden. Ίσως πάλι, προσωπική άποψη, έφταιξε το όνομά τους και η υπερβολικά "satanic" αισθητική (την οποία άλλοι όπως οι Maiden ποτέ δεν είχαν σε τέτοιο βαθμό, και η ειρωνική τους διάθεση ήταν προφανής - ούτε ακόμη και οι Sabbath). Γεγονός είναι ότι το ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε τελικά με την Bronze Records.

Το Angel Witch (1980) σήμερα θεωρείται όχι απλά ένας από τους σημαντικότερους δίσκους NWOBHM, αλλά ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα και τους καλύτερους metal δίσκους των '80s, ένας δίσκος που αφομοιώνει όλες τις επιρροές τους από τους Sabbath, χωρίς να αντιγράφει. Όμως, συνάντησε κάποιες σχεδόν τραγικές κριτικές, και αυτό που τους έκανε το περιοδικό Sounds ισοδυναμούσε με δημόσια εκτέλεση. Παρά την ύπαρξη κάποιων που θεώρησαν το άλμπουμ ως ένα από τα καλύτερα της χρονιάς, οι νεκροθάφτες επηρέασαν τόσο το ηθικό όσο και τις πωλήσεις του, και ήδη φάνηκαν τα πρώτα σημάδια διάλυσης. Οι Hogg και Riddles έφυγαν σύντομα, και παρά τις προσπάθειες του Heybourne και ένα καινούριο single με τίτλο "Loser" (σημαδιακός τίτλος;) η μπάντα διαλύθηκε μετά από μια εμφάνιση στο Marquee το Σεπτέμβριο του '81.

Οι Witch όμως επανήλθαν σχετικά σύντομα με την βοήθεια δύο μελών των Deep Machine (τον τραγουδιστή Roger Marsden και τον drummer Ricky Bruce) και την προσθήκη του μπασίστα Jerry Cunningham. Το νέο line-up δεν κράτησε όμως πολύ, αρχικά αποχώρησε ο Marsden καθώς η φωνή του δεν ταίριαζε στο ύφος της μουσικής, και λίγο μετά ο Heybourne σταμάτησε τη μπάντα για να δημιουργήσει τους Blind Fury, παρέα με τον τραγουδιστή Alan Taylor. Κυκλοφόρησαν ένα δίσκο, το Out of Reach (1985).

Όμως, αληθινή επιθυμία του Heybourne ήταν οι Witch, έτσι με τους Pete Gordelier στο μπάσο και τον Davy Tatum στα φωνητικά, και τον Hogg από το αρχικό line-up, κυκλοφόρησαν το Screamin 'Ν' Bleedin' (1985). Ο Hogg σύντομα πάλι έφυγε, και με τον Spencer Hollman στη θέση του κυκλοφόρησαν Frontal Assault (1986), το οποίο ήταν αρκετά μελωδικό και με κάποιες επιρροές από τον Αμερικάνικο ήχο. Ο ίδιος ο Heybourne σε μεταγενέστερα σχόλιά του είπε πως θεωρεί τους δίσκους αυτούς ένα λάθος, ότι προσπαθούσε να μπει σε πιο "μελωδικά" λημέρια επηρεασμένος από τις Αμερικάνικες μπάντες, αλλά η παραγωγή στον ήχο τους αδίκησε και θεώρησε ότι νικήθηκε κατά κράτος από τον επαγγελματισμό που είχαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι δίσκοι δεν είναι σε καμμία περίπτωση κακοί, αλλά δεν είναι αυτό που θα μπορούσαν να ήταν οι Angel Witch αν η πορεία τους ήταν πιο σταθερή και δεν είχε όλες αυτά τα pause και reset.

Στο μεταξύ η φήμη της μπάντας χτιζόταν και από τους thrashers του Bay Area, καθώς ανέφεραν συχνά τους Angel Witch ως μια από τις επιρροές τους και ο Heybourne αποφάσισε το 1990 να τα παίξει όλα για όλα και να πάει στην Καλιφόρνια (με ένα line-up που συμπληρώθηκε από τον κιθαρίστα Grant Dennision). Από μια πετυχημένη εμφάνιση στο Trobadour προέρχεται το Angel Witch Live (1990), και ο Heybourne αποφάσισε να μείνει, αλλά οι Goldelier, Dennision και Hollman δεν μπορούσαν, και η μπάντα έγινε κατά τα 3/4 "Αμερικάνικη" σε ότι αφορά τα μέλη της: Tom Hunting στα τύμπανα, John Torres στο μπάσο και Doug Piercy στη ρυθμική κιθάρα. Η μπάντα έδειχνε να "δένει" και να πάει καλά, δυστυχώς όμως σε μια από τις μεγαλύτερες αδικίες που έχουν γίνει ποτέ σε τέτοιες περιπτώσεις, προέκυψαν κάποια θέματα με την "νομιμότητα" της μετανάστευσης του Heybourne, και εκδιώχθηκε από τη χώρα "μόνο με τα ρούχα που φορούσα, σαν ζητιάνος" όπως είπε αργότερα ο ίδιος. Οι Angel Witch θα έμεναν στη limbo για μια δεκαετία.

Το ενδιαφέρον για τους Witch αναζωπυρώθηκε με ένα νέο line-up και την συλλογή Sinister History (2000). Οι νέοι Angel Witch με τον Keith Herzberg (κιθάρα), Richie Wicks (μπάσο/φωνή) και Scott Higham (τυμπανα) έπαιξαν με αρκετή επιτυχία στο Wacken, ενώ κυκλοφόρησαν επιτέλους στη Βρετανία το Resurrection και το Live At The LA2. Όμως, όλα έδειξαν να χάθηκαν όταν ο Wicks προσχώρησε στους Tygers of Pan Tang, και παρά το ότι συμφώνησαν το καλοκαίρι του 2002 να ξαναπροσπαθήσουν, ήταν η σειρά του Heybourne να τα σταματήσει όλα και να ξαναζωντανέψει το Αμερικάνικο line-up του 1990. Παρά το ότι υπήρξε κάποια live δραστηριότητα το 2003, και αυτό δεν κράτησε για πολύ.

Έκτοτε, η μπάντα παραμένει δραστήρια με ένα "ρευστό" line-up και τον Kevin Heybourne πάντα ως ιθύνοντα νου και ψυχή της, ο οποίος έχει πει πως δουλεύει σε καινούριες συνθέσεις, ενώ κυκλοφόρησε και ένα live το 2009. Το respect που έχουν οι Angel Witch από μεταγενέστερους metal μουσικούς όσο και από ακροατές είναι μεγάλο, και το μόνο που μπορεί κανείς να πει είναι πως ίσως δεν μπορούσαν να έχουν όλοι την σχεδόν διαβολική καλοτυχία και management των Iron Maiden που είχαν ήδη γίνει βαριά βιομηχανία μέσα στα '80s. Με την υστεροφημία (μόνο) δεν πληρώνεται το νοίκι...

Δισκογραφία:

1980 - Angel Witch
1985 - Screamin' 'N' Bleedin'
1986 - Frontal Assault
1986 - Doctor Phibes (Compilation)
1990 - Angel Witch Live
2000 - Resurrection
2000 - Sinister History
1997 - '82 Revisited (Live)
2009 - Burn the White Witch (Live)

World War Metal - Part 3

2011-10-30T21:42:00.004+02:00

Σε ότι αφορά γενικά το rock και το hard rock γενικότερα, ο πόλεμος ήταν σταθερά πάντα μέσα στα θέματα των στίχων. Έχει ειπωθεί πως ο πόλεμος είναι το επόμενο βήμα μετά από την πολιτική, κατά συνέπεια βασικό μέρος της "ιδεολογίας" (αν μπορούμε, βέβαια, να μιλήσουμε για "ιδεολογία") του rock ήταν ο ηδονισμός και το αντιπολεμικό συναίσθημα. Μην ξεχνάμε ότι δύο από τις πιο επιδραστικές μπάντες όλων των εποχών, οι Beatles και οι Rolling Stones, γνώρισαν την χρυσή εποχή τους την εποχή που οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσιζαν να σπαταλήσουν αναρίθμητες ζωές σε έναν από τους πιο άχρηστους πολέμους που έγιναν ποτέ.

Η πιο "στενή" ενασχόληση με τον πόλεμο αφορά όμως μεμονωμένες περιπτώσεις όπως τους Wishbone Ash, το hard rock ήταν πάντα σχετικά πιο "γήινο" στη θεματολογία του σε σύγκριση με το metal όπως εξελίχτηκε από την εποχή του NWOBHM, και οι αναφορές στον πόλεμο (μέσω αντιπολεμικών, πάντα, κομματιών για να μη ξεχνιόμαστε) ήταν πιο "γενικές". Εξαίρεση βέβαια οι Rolling Stones οι οποίοι με στίχους στο Sympathy for the Devil αναφέρουν ευθέως στρατηγούς των Panzer, όπως και οι Pink Floyd με το When The Tigers Broke Free, το οποίο αναφέρεται στην απόβαση των συμμάχων στην Ιταλία, όπου έχασε τη ζωή του ο πατέρας του Roger Waters ως Βρετανός στρατιώτης. Αξιοπερίεργη περίπτωση είναι βέβαια το Secret Treaties των Blue Oyster Cult, το οποίο είχε το εξώφυλλο και ένα κομμάτι αφιερωμένο στο γερμανικό Me 262 (το πρώτο αεροσκάφος με jet κινητήρες).

Αντιπολεμικά κομμάτια βέβαια δεν έλειψαν και από το έργο Glam Metal συγκροτημάτων, όπως π.χ. οι White Lion με τα Lady of the Valley και Hear the Children Cry, αλλά στον αντίποδα υπήρξαν και "φιλοπόλεμοι" όπως οι Winger με τον δίσκο IV του 2006, όπου στο εξώφυλλο μερικοί άγγελοι καθοδηγούν έναν Αμερικανό πεζοναύτη - ουδέν σχόλιο.

Οι Tora Tora πήραν το όνομά τους από την κωδική ονομασία των Ιαπώνων για την επίθεση στο Pearl Harbor, αν και είναι πιο πιθανό να το πήραν από το κομμάτι των Van Halen οι οποίοι πρώτοι χρησιμοποίησαν τη λέξη ακριβώς έτσι (μια επανάληψη), ενώ ο τίτλος της ταινίας βασισμένη στο γεγονός ήταν Tora! Tora! Tora! Φυσικά αμφιβάλλουμε οι Hurricane να ονομάστηκαν από αεροσκάφος της RAF (το οποίο ήταν ο πρόδρομος του Spitfire)! Εννοείται επίσως πως συμπτωση είναι η ομοιότητα του διπλού S στο KISS με τους ρούνους των SS, καθώς ο βασικός ιθύνων νους της μπάντας, Gene Simmons, είναι Εβραίος.

Ο Lemmy ως γνωστόν είναι συλλέκτης αντικειμένων που έχουν σχέση με τους Παγκόσμιους Πολέμους, ειδικά με τη Γερμανία του Κάιζερ και του Χίτλερ, όπως και φυσικά έχει διαβάσει αμέτρητα βιβλία για το θέμα, δηλαδή είναι ένας ακόμη που έχει ως ένα από τα χόμπυ του την ιστορία. Έχει μια μεγάλη συλλογή από στολές, σημαίες, μετάλλια και κάθε είδους αντικείμενα. Είναι αστείο ακόμη και να σκεφτείς πως τον έχουν κατηγορήσει ως "ναζί" επειδή σε διάφορες περιπτώσεις, όπως φωτογραφίσεις, έχει φορέσει παράσημα, πηλίκια, στολές κτλ. των SS και της Wehrmacht (με μια διευκρίνιση - αν κοιτάξει κάποιος προσεκτικά τις φωτογραφίες θα δει ότι η σβάστικα έχει αφαιρεθεί από τον αετό). Ένας μαλλιάς rocker που έχει γράψει πλήθος από στίχους ηδονιστικούς, σκεπτόμενους, με άναρχο και υπαρξιστικό πνεύμα, δεν θα λέγαμε ότι αντιπροσωπεύει το ιδανικό του Χίτλερ. Όπως λέει ο ίδιος "Κοιτάξτε με, μοιάζω με ναζί; Ο Χίτλερ θα με έστελνε από τους πρώτους σε στρατόπεδο συγκέντρωσης".

Ο ίδιος έχει πει:

(από συνέντευξη του Lemmy το 2008 όταν έγινε χαμός στη Γερμανία επειδή φόρεσε πηλίκιο των SS για φωτογράφιση).

Εδώ μια διευκρίνιση: ο Lemmy προφανώς εννοεί τα Waffen SS, δηλαδή τις ελίτ μάχιμες μονάδες από σκληρά εκπαιδευμένους στρατιώτες πολύ αποτελεσματικούς στη μάχη που ήταν ανάρπαστοι στις Γερμανίδες όπως και οι rock stars (ή και οι πιλότοι), και όχι τα Allgemeine SS που υπηρετούσαν στα μετόπισθεν ως "μπάτσοι" στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες (οι οποίοι είχαν αρχικά τις μαύρες στολές), ή τους Eisengruppen και Totenkopf που ήταν οι μονάδες εξόντωσης και φύλακες στα στρατόπεδα.

Ο "θαυμασμός" αυτός δεν διαφέρει ίσως και πολύ από τον τρόπο που αρκετοί fan του Star Wars βλέπουν π.χ. την αυτοκρατορία, είναι λίγο "παιδικός". Η διαφορά είναι ότι τα SS είναι μέρος της πρόσφατης ιστορίας και το λογότυπό τους (όχι άδικα) έγινε συνώνυμο της θηριωδίας, αλλά η εγκληματική δραστηριότητα των μάχιμων Waffen SS δε διαφέρει πολύ από αυτά που έκαναν π.χ. οι Αμερικάνοι στο Βιετνάμ και στις μεθέπειτα στρατιωτικές επεμβάσεις τους. Δεν ήταν δήμιοι, αλλά οι συνήθεις στρατιώτες-φονιάδες που υπάρχουν σε κάθε εμπόλεμη ζώνη. Αυτό δεν είναι αθώωση των SS, αλλά προσπάθεια να αποφευχθεί η αθώωση όσων θεωρούν ότι σε σύγκριση μαζί τους είναι πιο "καθαροί".

Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν πολυσύνθετα, πως μπορεί δηλαδή κάποιος που δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ σχέση με τις ιδεολογίες αυτές, ταυτόχρονα ενδιαφέρεται για την ιστορική αυτή περίοδο και αντικείμενα που έχουν σχέση με αυτή. Δηλαδή αν κάποιος διαβάζει και έχει συλλογή από αντικείμενα που έχουν σχέση π.χ. με την Αυτοκρατορική Κίνα (ένας "λαμπρός πολιτισμός" που κράτησε χιλιετίες, με πρακτικές όμως πιο εγκληματικές ακόμη και από τα χειρότερα καθεστώτα της Ευρώπης), νοιώθει κατά βάθος "Κινέζος" η εγκρίνει τις εκτελέσεις "με 1000 μαχαιριές"; Γενικά προκαλούν εντύπωση τα πολύ εύστοχα σχόλιά του σχετικά με το θέμα σε διάφορες συνεντεύξεις, και αποδεικνύουν για ακόμη μια φορά πόσο σκεπτόμενη μορφή είναι ο Lemmy πίσω από την πρόσοψη του rocker με το αμίμητο χιούμορ του.

Το ενδιαφέρον αυτό του Lemmy δεν θα μπορούσε να μη φανεί στο έργο των Motorhead - ακόμη και ο λογότυπό τους είναι με γερμανική γραμματοσειρά και γερμανικό σημείο στίξης που μπήκε για αισθητικούς καθαρά λόγους (θα προφερόταν Motoerhed, όπως Goering), η "μασκότ" τους στα εξώφυλλα, ο War Pig, φορούσε μερικές φορές κράνος που θυμίζει εκείνο της αυτοκρατορικής Γερμανίας, στο εξώφυλλο του Hammered διακρίνονται ο Γερμανικός αετός και κάποια σύμβολα από μονάδες (divisions), ενώ και το εξώφυλλο του κλασικού άλμπουμ Bomber απεικονίζει ένα βομβαρδιστικό Heinkel. Αρκετά από τα τραγούδια τους φυσικά έχουν να κάνουν με πόλεμο, όπως March or Die, Death or Glory, Bomber, 1916, Marching Off To War, Sword of Glory και ίσως και το Orgmasmatron.

Blitzkrieg: Το δόγμα μάχης (ας το πούμε έτσι μπακαλίστικα αφού οι γνώσεις μας περί στρατιωτικών πάσχουν λίγο) του Γερμανικού Στρατού, και ειδικά των Waffen (μάχιμων) SS για γρήγορες και συγκεντρωμένες επιθέσεις με σκοπό την γρήγορη επικράτηση με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Εκτός από αυτό, είναι και μια κορυφαία και cult NWOBHM μπάντα.

Panzer: Η Γερμανική λέξη για το Tank. Μια βρεταννική NWOBHM μπάντα ονομάστηκε Tank (το λογότυπο της οποίας, βέβαια, πρέπει να εμπνεύστηκε από ένα Crusader) ενώ μια NWOBHM-ίζουσα μπάντα των 80s από την Ισπανία ονομάστηκε Panzer. Αρκετά αξιόλογοι οι Ισπανοί με 4-5 δίσκους στο ενεργητικό τους (και εξώφυλλο του πρώτου ο Machine από το Mad Max), με μόνο ίσως "μειονέκτημα" το ότι επέλεξαν να τραγουδούν στη γλώσσα τους. Αν σας αρέσει ο ήχος των ισπανικών σε metal, βέβαια, ουδέν πρόβλημα.

Jagdpanzer: Μετατροπές των Γερμανικών αρμάτων μάχης χρησιμοποιώντας το ίδιο σασί, ειδικά σχεδιασμένα ως "κυνηγοί αρμάτων". Οι Jag Panzer λένε πως τους ήρθε έμπνευση για το όνομα όταν το είδαν σε μια αφίσα κάπου, αλλά έκοψαν τη λέξη στα δυο επειδή δεν μπορούσαν να τη προφέρουν. Δεν τους αδικείς, γλωσσοδέτης τα Γερμανικά.

Wehrmacht: Αμυντικές Δυνάμεις ή κάπως έτσι, ο Γερμανικός στρατός έγινε και μια Αμερικάνικη thrash crossover μπάντα που είχε τη φήμη για μια από τις πιο γρήγορες της εποχής της.

Stormtroopers: Κάτι σαν "πρόδρομος" των SS ήταν οι SA, ένα σώμα παραστρατιωτικών που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επικράτηση του Χίτλερ απέναντι στα άλλα "επαναστατικά" κόμματα (π.χ. κομμουνιστές) στη Γερμανία της δεκαετίας του '20. Σε αντίθεση με την οργάνωση που είχαν αργότερα τα SS, οι SA αποτελούνταν μεν σε μεγάλο βαθμό από πρώην στρατιώτες, αλλά είχαν στις τάξεις τους μεγάλο αριθμό από ανεκπαίδευτους ένστολους "τραμπούκους". Ήταν οι γνωστοί με τα καφέ πουκάμισα και το καπέλο που μοιάζει με Γάλλου μπάτσου. Ονομαζόταν επίσης και Stormtroopers (σε μετάφραση από τα Γερμανικά) και το όνομά τους δανείστηκαν όχι μόνο οι αυτοκρατορικοί στρατιώτες από το Star Wars, αλλά και οι Stormtroopers of Death, η οποίοι είχαν σαν μασκότ μια γκροτέσκα μορφή Αμερικανού καραβανά με φάτσα σκελετού.

Spitfire: Τα πρώτα χρόνια του πολέμου ήταν δύσκολα για τους συμμάχους και μόνοι οι Έλληνες ήταν εκείνοι που αντιμετώπισαν με επιτυχία τον εχθρό στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Εκτός από τους Έλληνες, την τιμή των όπλων έσωσαν οι Βρεταννοί πιλότοι των Spitfire που αντιμετώπισαν με επιτυχία τα πρωτοποριακά για την εποχή ME-109 των Γερμανών στη Μάχη της Αγγλίας, την πρώτη μάχη στην ιστορία που διεξήχθη αποκλειστικά στον αέρα.

Eastern Front: Ο πόλεμος είναι πάντα φριχτός, το μέτωπο στη Δύση ήταν επίσης άγριο και αιματηρό, αλλά υπήρξαν στιγμές που η συνθήκη της Γενέυης βρήκε αξιωματικούς πρόθυμους (από όλες τις πλευρές, Συμμάχους και Γερμανούς) να την τηρήσουν. Το Ανατολικό μέτωπο ήταν άλλη ιστορία - από τη μία οι διαταγές του Χίτλερ και το ρατσιστικό μένος απέναντι στους "Σλάβους μπολσεβίκους", από την άλλη η ημιβάρβαρη κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Ρωσία τότε (π.χ. οι αποτυχούντες Γερμανοί στρατηγοί συνήθως καθαιρούντο, οι Ρώσοι απλά εκτελούντο), η μη συμμετοχή της σε διεθνείς συνθήκες, και οι δολιοφθορές από αντάρτες στα μετώπισθεν που τσάκιζαν τις αντοχές των Γερμανών. Δεν υπήρξε έλεος. Ένας ιστορικός έχει γράψει εύστοχα πως το Ανατολικό Μέτωπο ήταν ένας πρωτόγονος, μεσαιωνικός πόλεμος εξόντωσης που έγινε με οπλισμό του 20ου αιώνα. Απέναντι στον ανώτερο εξοπλισμό και οργάνωση των Γερμανών, οι Ρώσοι παρέταξαν το σχεδόν ανίκητο T-34 που σκορπούσε τον τρόμο όταν εμφανιζόταν, και μια ασύλληπτη αριθμητική υπεροχή. Οι νίκες της Ρωσίας πληρώθηκαν με απίστευτο φόρο αίματος "αναλώσιμων ηρώων".

Hail: Γνωστή η αγαπημένη έκφραση των Γερμανών της εποχής εκείνης, γνωστά τα αποτελέσματά της, μπορεί κανείς να πει πως οι old school deathsters Hail of Bullets είχαν έμπνευση όταν διάλεξαν όνομα για τη μπάντα τους. Η θεματολογία τους έχει να κάνει αποκλειστικά με τον Β'ΠΠ, ο πρώτος δίσκος τους είναι αφιερωμένος στο Ανατολικό Μέτωπο, το EP τους έχει να κάνει με την Πολωνία, και ο πιο πρόσφατος τους είναι αφιερωμένος στις μάχες του Ειρηνικού.

Unit 731: Μια ειδική μονάδα Ιαπώνων "επιστημόνων" και "ερευνητών" που κατά τα λεγόμενα είχε επίσημη κρατική έγκριση, η δραστηριότητα της οποίας περιέχει τόση φρικωδία που κάνει περιπτώσεις όπως εκείνη του Josef Mengele να φαίνονται ερασιτεχνικές. Εκτός από τα γνωστά μέτωπα του πολέμου, ένας πόλεμος που δεν έχει γίνει αρκετές ταινίες και βιβλία ώστε να γίνει πιο γνωστός στο ευρύτερο κοινό είναι εκείνος της Ιαπωνίας με την Κίνα, τη δεκαετία του '30. Οι αγριότητες των Ιαπώνων απέναντι σε Κινέζους αμάχους ήταν ίσως ακόμη χειρότερες και από εκείνες των Γερμανών στη Πολωνία και τη Ρωσία. Η Μονάδα 731 είχε ως σκοπό την έρευνα και τα πειράματα για λογαριασμό του Ιαπωνικού στρατού, και χρησιμοποιούσε ως επί το πλείστον Κινέζους, αλλά και Ρώσους, αιχμαλώτους ως ζωντανά πειραματόζωα. Αργότερα χρησιμοποιήθηκαν και αιχμάλωτοι πολέμου των Συμμάχων. Εκτός από ακρωτηριασμούς, ένα από τα πράγματα που έκαναν ήταν να ξεκοιλιάζουν ζωντανές έγκυες γυναίκες. Φυσικά πολλοί από αυτούς ποτέ δεν τιμωρήθηκαν και πήραν κυβερνητικές θέσεις στην μεταπολεμική Ιαπωνία, καθώς οι Αμερικάνοι θεώρησαν τα δεδομένα από τα "επιστημονικά ευρήματα" των "ερευνών" αυτών χρήσιμα και προτίμησαν το συμβιβασμό. Μια brutal hardcore μπάντα πήρε το όνομά της από τη μονάδα αυτή, όπως και οι Slayer έμπνευση για ένα τραγούδι. Αυτό τα λέει όλα.

Tora: "Τίγρης", στα ιαπωνικά. Η κωδική ονομασία των Ιαπώνων στρατηγών και η διαταγή τους στους πιλότους πριν οι δεύτεροι καβαλήσουν τα Mitsubishi Zero και τα κάνουν όλα Γκουέρνικα στο Pearl Harbor. Μετά από κάποιες δεκαετίας το πήραν σαν όνομα οι γνωστοί Αμερικάνοι Hard Rockers.

Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να καυχηθεί ότι έχει εξαντλήσει ένα θέμα όπως αυτό.

Για το πρώτο μέρος κάντε κλικ εδώ, και για το δεύτερο κάντε κλικ εδώ

World War Metal - Part 2

2011-10-29T20:42:00.009+03:00

Είναι αλήθεια πως πολύ μεγάλο κομμάτι της extreme σκηνής έχει αντιθρησκευτικό χαρακτήρα, αλλά, συνεχίζοντας την παράδοση του thrash, μεγάλο μέρος του έχει να κάνει με τον πόλεμο. Οι Bolt Thrower, άσχετα αν δεν έχουν σχέση με τον ΒΠΠ, δεν θα μπορούσαν να μείνουν απ'εξω, καθώς η θεματολογία των Βρετανων deathsters έχει να κάνει αποκλειστικά με μάχες, ενώ και η αισθητική στο λογότυπο και το artwork τους είναι παρμένη από το Warhammer (και για όσους δεν γνωρίζουν, το πιο πετυχημένο παρακλάδι του, Warhammer 40000, είναι το πιο ζοφερό φανταστικό σύμπαν που έχει ποτέ σκεφτεί κάποιος).

Ειδική περίπτωση είναι οι Marduk. Το όνομά τους είναι εμπνευσμένο από έναν θεό της αρχαίας Βαβυλώνας (ο οποίος ήταν "καλός" θεός), το λογότυπο και οι περισσότεροι στίχοι τους είναι αντιχριστιανικοί σε σημείο να θεωρούνται "λαϊκό blackmetal" από μερικούς πιο "υποψιασμένους" ακροατές του είδους, και από την άλλη η ηγετική μορφή της μπάντας, ο Morgan, έχει έντονο ενδιαφέρον για θέματα του Β'ΠΠ, επιμένοντας πάντα πως δεν έχει καμμία σχέση με "ύποπτες ιδεολογίες".

Η εμμονή του αυτή φαίνεται σε εξώφυλλα όπως τα Here's No Peace (όπου το μπροστινό εξώφυλλο έχει ένα Panzer IV, και το οπισθόφυλλο ένα Panzer V "Πάνθηρα"). Δεν ξέρουμε αν είναι ειρωνία πως το Panzer Division Marduk έχει σαν εξώφυλλο ένα Βρετανικό άρμα τύπου Crusader (επαναλαμβάνουμε - Σταυροφόρος σε εξώφυλλο Marduk) ή αν το έκανε επίτηδες ως πλάγιο χιούμορ o Morgan, πάντως μια μεταγενέστερη επανέκδοση του δίσκου έχει ένα King Tiger. Και άλλα εξώφυλλα βέβαια όπως το Live in Germania και World Funeral ή ολόκληροι δίσκοι όπως το Iron Dawn (πάλι με "Πάνθηρα" στο εξώφυλλο) αλλά και στίχοι σε κομμάτια, παραπέμπουν στον Β'ΠΠ.

Μιλώντας για black metal, αξίζει να αναφερθεί και το λεγόμενο NSBM (National Socialist Black Metal), καθώς κάποιοι θιασώτες του θέλησαν να κατατάξουν τους Marduk εκεί, ο Morgan όμως αρνήθηκε. Η υπο-σκηνή, ας το πούμε, του ναζιστικού blackmetal θεωρείται γενικά περιθωριακή για τους blackmetallers, αν και όχι απαραίτητα για λόγους αποτροπιασμού απέναντι σε όσα έκαναν οι ναζί (ο δαρβινισμός και η επικράτηση του ισχυρότερου, τα οποία ήταν μέρος της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, μπορεί κάποιος να πει πως είναι συμβατά με το σκληροπυρηνικό blackmetal), αλλά και για το γεγονός ότι η κατ'εξοχήν "ιδεολογία" του blackmetal είναι η έλλειψη δόγματος, η ελευθερία και ο μηδενισμός, κάτι που είναι εντελώς ασύμβατο με ολοκληρωτικά δόγματα, όποια κι αν είναι αυτά.

Επιστρέφοντας στο καθαρά ιστορικό ενδιαφέρον για τον πόλεμο, δύο μπάντες μελωδικού blackmetal που ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με Β'ΠΠ είναι οι Βρετανοί Eastern Front και οι Νορβηγοί Vreid. Για τους πρώτους είναι προφανές, οι δεύτεροι όμως πήραν το όνομά τους από το όνομα που είχε η Εθνική Αντίσταση στη Νορβηγία, το οποίο σε μετάφραση στα αγγλικά γίνεται Wrath. Αξιόλογη μπάντα οι Eastern Front, σε σημεία θυμίζουν τους Cradle of Filth στα πιο "άγριά" τους (χωρίς, φυσικά, τα Δρακουλίνια) αλλά οι Vreid αληθινά δυνατοί. Οι τελευταίοι δύο δίσκοι τους ασχολούνται στιχουργικά με ιστορίες από την Νορβηγική Αντίσταση, και ενώ αναφέρονται σε κάποια συγκεκριμένα περιστατικά της Νορβηγίας (π.χ. στις μονάδες Νορβηγών εθελοντών στα Waffen SS, Nordland και Wiking), το θέμα τους μπορεί να θεωρηθεί "οικουμενικό" για όσες χώρες αντιστάθηκαν στον Άξονα.

Πάμε σε διαφορετικούς ήχους και στους Hail of Bullets - ένα Ολλανδικό σχήμα με death metallers της παλιάς σχολής με μέλη από μπάντες όπως Bolt Thrower και Thanatos. Ταιριαχτό όνομα και σίγουρα ταιριαχτός ήχος για το θέμα τους, αξιόλογο άκουσμα και οι τρεις κυκλοφορίες τους, αλλά προσωπική επιλογή αποτελεί το ντεμπούτο ...Of Frost And War, το οποίο είναι ένα χρονικό του πιο αιματηρού μετώπου του πολέμου, από την έναρξη της επιχείρησης Barbarossa τον Ιούνιο του 1941, μέχρι τη στιγμή που ήρθε η σειρά της Γερμανίας να ματώσει το 1945.

Πολύ αξιόλογος δίσκος μελωδικού death metal και το The Diarist από τους Ιταλούς Dark Lunacy. Έχει να κάνει με την πολιορκία του Leningrad από τους Γερμανούς, και οι στίχοι είναι γραμμένοι από την οπτική μιας γυναίκας που κρατάει ημερολόγιο, και είναι κάτι σαν χρονικό της τριετίας 1941-44.

Τόσο το βαρύτερο, πιο επιθετικό αμερικάνικο power όσο και το πιο μελωδικό ευρωπαϊκό του αντίστοιχο ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με τον πόλεμο, και είναι χαρακτηριστικό ότι μια από τις πιο σπουδαίες αμερικάνικες μπάντες του είδους πήρε το όνομα Jag Panzer. Η καρδιά του είδους στην Ευρώπη ήταν πάντα η Γερμανία, μια χώρα στην οποία η περίοδος αυτή για ευνόητους λόγους αποτελούσε "ταμπού", και όπως παρατηρήθηκε και με τους Γερμανούς thrashers, οι άμεσες αναφορές στον Β'ΠΠ και το Χιτλερικό καθεστώς ήταν πολύ περιορισμένες. Γενικά ο πόλεμος στους στίχους του ευρωπαϊκού power metal γινόταν συνήθως με σπαθιά (όπως βέβαια και στους Αμερικάνους Manowar) και όχι Schmeisser.

Εξαίρεση αποτελεί μια από τις πιο δυνατές ευρωπαϊκές μπάντες του είδους, οι Γερμανοί Angel Dust, οι οποίοι αφιέρωσαν ένα ολόκληρο concept album, το Enlighten the Darkness, στην ιστορία ενός Γερμανού στρατιώτη που αποφασίζει να ακολουθήσει την αντίσταση ενάντια στο Χίτλερ. Αναφέρονται στην (περίπου) οργανωμένη αντίσταση κατά του Χίτλερ, η οποία οδήγησε σε αρκετές απόπειρες δολοφονίας (με πιο γνωστή εκείνη της 20ης Ιουλίου του 1944, τη Βαλκυρία). Δεν ξέρουμε αν είχαν υπ'όψιν τους την ιστορία του Anton Schmid, ενός Αυστριακού υπαξιωματικού που υπηρέτούσε στα μετόπισθεν στην κατεχόμενη Πολωνία και ο οποίος έκανε τη δική του μικρή "αντίσταση". Ο Schmid βοήθησε με διάφορους τρόπους την τοπική Εβραϊκή αντίσταση βοηθώντας στην διαφυγή κρατουμένων και σώζοντας ζωές, μέχρι τελικά να συλληφθεί και να εκτελεστεί. Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2000 και αν και δεν ακολουθεί την ιστορία αυτή, η περίπτωση του Anton Schmid έγινε γνωστή την εποχή εκείνη περίπου, καθώς στα τέλη των 90s είχε γίνει στη Γερμανία μια μεγάλη έκθεση με θέμα τον ρόλο της Wehrmacht και τη συμμετοχή της σε εγκλήματα στη διάρκεια του Β'ΠΠ.

Οι Φινλανδοί Stratovarius με το Gotterdammerung (Zenith of Power) αναφέρθηκαν γενικά στον Χίτλερ και τον πόλεμο που προκάλεσε, όπως και οι συμπατριώτες τους Winterborn με τα 1939 και The Winter War.

Μιλώντας για power, φυσικά, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τους δικούς μας Spitfire, που πήραν το όνομά τους από ένα από τα καλύτερα αεροσκάφη της περιόδου. Υπάρχουν βέβαια και Ιταλοί, επίσης power metallers, που λέγονται Spitfire με αξιόλογη δισκογραφική παρουσία. Έλληνες και Ιταλοί ονομάστηκαν από το ίδιο αεροσκάφος του Β'ΠΠ. Ακόμη κι εδώ Ελλάδα "εναντίον" Ιταλίας. Una Faca, που λένε, το χει η μοίρα μας.

Και φυσικά, οι Sabaton. Sabaton λέγονται τα "παπούτσια" μιας πανοπλίας, όνομα ταιριαχτό καθώς οι Φινλανδοί έχτισαν μια ολόκληρη καριέρα παίζοντας "εύκολο", συναυλιακό και (παραδεχτείτε το) άκρως πωρωτικό μελωδικό power με θέμα τις μάχες και τον πόλεμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των κομματιών τους έχει να κάνει με μάχες και συμβάντα του Β'ΠΠ, ενώ είναι αξιόλογα και τα μουσικά βίντεό τους για τα Screaming Eagles (με θέμα τους τις Αρδέννες) και Uprising (Πολωνική αντίσταση). Στο Uprising εμφανίζεται (και προφανώς το διασκεδάζει) στο ρόλο ενός αξιωματικού των SS ο Σουηδός ηθοποιός Peter Stormare, ο οποίος ενσάρκωσε και τον Ernst Rohm στη τηλεταινία Hitler: The Rise of Evil και είναι πιο γνωστός ως ένας από τους "Γερμανούς μηδενιστές" στη ταινία Big Lebowski (τον θυμούνται βέβαια κάποιοι και ως ψυχάκια στο Fargo, αλλά και ως "μούρη" των φυλακών στο Prison Break). Οι Sabaton είναι επίσης οι μόνοι που χρησιμοποίησαν σε στίχο ολόκληρη τη λέξη, γλωσσοδέτη για μη Γερμανομαθείς, Panzerkampfwagen.

Κλείνοντας με power (προς το παρόν τουλάχιστον), δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τους Razorwyre που προκάλεσαν αίσθηση το 2009 με το αυτοχρηματοδοτούμενο EP τους (το οποίο προσέφεραν δωρεάν μέσω ίντερνετ). νεο-NWOBHM (όσο αδόκιμο κι αν ακούγεται) μπάντα, με retro αίσθηση αακόμη και στο επιτηδευμένα "παιδικό" και "χειροποίητο" εξώφυλλο. και φυσικά ένα από τα κομμάτια τους, Operation Market Garden βασίζεται στην ομώνυμη επιχείρηση των Συμμάχων, η οποία έγινε και ταινία ως "A Bridge Too Far" με πλήθος γνωστών ηθοποιών: Sean Connery, Michael Caine, Gene Hackman, Anthony Hopkins, James Caan, Maximillian Schell, Hardy Kruger.

Εδώ βάζουμε άνω τελεία, και επιστρέφουμε αύριο με το τρίτο και τελευταίο μέρος.

Για το πρώτο μέρος κάντε κλικ εδώ, και για το τρίτο εδώ.

World War Metal

2011-10-28T20:36:00.008+03:00

Όσο άσχημο (και άχρηστο) πράγμα κι αν είναι ο πόλεμος, ένα "θετικό" που έχει (αν μπορείς να το πεις θετικό) είναι ότι πάντα αποτελούσε την καλύτερη πηγή έμπνευσης για την τέχνη. Αν κάτσεις και δείς τις πιο σημαντικές καλλιτεχνικές δημιουργίες ανά τους αιώνες, από ζωγραφική μέχρι ποίηση και μουσική, όλες είχαν πάντα κάποιου είδους σχέση με τον πόλεμο. Ίσως επειδή η τραγωδία και η τέχνη μερικές φορές συμβαδίζουν, και ο πόλεμος είναι δυστυχώς βασικό κομμάτι της ανθρώπινης τραγωδίας. "Ο Νικητής του πολέμου του 1812", είπε σαρκαστικά κάποιος, εννοώντας την εισβολή του Ναπολέοντα στη Ρωσία, "ήταν ο Τσαικόφσκι" (Δεν είναι η μοναδική αντιπολεμική ατάκα που φαίνεται στα Call of Duty). Θα συμφωνούσε και ο Μπετόβεν, η πιο γνωστή συμφωνία του οποίου (η Πέμπτη) γράφτηκε επίσης για το Ναπολέοντα, και η οποία χρησιμοποιήθηκε σχεδόν ένα αιώνα μετά από τον Τσόρτσιλ ως το ανεπίσημο soundtrack του Β'Παγκοσμίου Πολέμου.

Ως γνωστόν, επίσης, ο πόλεμος πάντα αποτελούσε βασικό μέρος της θεματολογίας και της κουλτούρας του heavy metal, και θα μπορούσε να γραφτεί ολόκληρο βιβλίο σχετικά με το θέμα αυτό, τόσο σε ότι αφορά τις διάφορες ιστορίες, μύθους και γεγονότα που αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης των μουσικών, όσο και για τους τρόπους με τους οποίους αυτοί τα προσέγγισαν. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί metal συνθέτες αναζητούν στην Ιστορία τα θέματα για τον επόμενο δίσκο τους. Υπάρχει βέβαια μια ειρωνική άποψη για το φαινόμενο αυτό: μόνο "μικρά παιδιά" (εννοώντας τους ακροατές του metal) συνδυάζουν τη μάχη του Αχιλλέα και του Έκτορα με κοφτερές κιθάρες. Σε αυτό ίσως θα μπορούσαν να δοθούν δύο απαντήσεις: πρώτον, αν δεν νοιώθεις νέος, άρα κατά συνέπεια και λίγο "παιδί", μένεις μακριά από τη rock μουσική και ότι έχει να κάνει με αυτή (ζωντανό παράδειγμα ο Στάθης Παναγιωτόπουλος του Jammin', δεν ξέρουμε πόσο χρονών είναι, αλλά είναι "παιδί"). Δεύτερον, κρίσεις τέτοιου είδους γίνονται με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Για παράδειγμα ένας (όχι σπουδαίος κατά την άποψη αρκετών) συνθέτης όπως ο Σταμάτης Σπανουδάκης μπορεί να γράψει για το Μέγα Αλέξανδρο και να αναγνωριστεί ως "πολιτισμός", και ένα rock/metal συγκρότημα όπως π.χ. οι Iron Maiden, όχι;

Πολλοί μύθοι και ιστορίες έγιναν όπερες και συμφωνίες πολλούς αιώνες μετά από την εποχή τους, και αρκετά πομπώδεις θα λέγαμε, οπότε δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί το συμφωνικό ιδίωμα και η όπερα (που δεν υπήρχαν π.χ. την εποχή που υποτίθεται ότι έκαναν ότι έκαναν ο Αινείας ή ο Siegfried) είναι πιο "πρέπον" ήχος για τα θέματα αυτά σε σχέση με την ηλεκτρική κιθάρα. Είναι λίγο σαν να δέχεσαι τους ρομαντικούς ζωγράφους του 19ου αιώνα που ζωγράφιζαν Κλεοπάτρες και φίδια, αλλά να απορρίπτεις τον Frank Frazetta επειδή εικονογράφησε κυρίως εξώφυλλα βιβλίων του Sword & Sorcery (και είναι στην ουσία ο θεμελιωτής της αισθητικής αυτής, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο).

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είναι ο πιο "δημοφιλής", αν μπορεί να επιτραπεί η έκφραση αυτή, πόλεμος από όλους όσους έγιναν μετά από την εποχή του Ναπολέοντα. Ήταν με διαφορά ο πιο αιματηρός, συνδέθηκε όσο κανένας άλλος με παράπλευρα εγκλήματα και δολοφονίες αμάχων (συμπεριλαμβάνοντας αντίποινα σε κατεχόμενους πληθυσμούς, βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών, και φυσικά και τη λεγόμενη "Τελική Λύση" των Ναζί), αλλά παράλληλα είναι ίσως από τους ελάχιστους πολέμους της Ιστορίας στους οποίους ο παρατηρητής μπορεί να κάνει σαφή διάκριση στο ποιοι ήταν οι "κακοί". Οι "Δυτικές Δημοκρατίες" αποδείχτηκε βέβαια ότι δεν ήταν τόσο "καλοί" όσο μας έχουν διδάξει τα βιβλία σχολικής ιστορίας και οι ταινίες, αλλά δίπλα σε ένα καθεστώς που μοιάζει με αποκαλυπτικό τέρας, όπως ήταν το Ναζιστικό καθεστώς και η Αυτοκρατορική Ιαπωνία, όλοι φαίνονται "καλοί". Λόγω αυτής της "ηρωοποίησης" και "ρομαντικοποίησης" ως ο "καλός πόλεμος" ("The Good Fight"), παρά την αγριότητά του, ο Β'ΠΠ μοιάζει ως μια πιο "αθώα" εποχή, ακόμη και γι αυτούς που όχι απλά δεν υπήρχαν τότε, αλλά είναι δισέγγονα όσων ήταν τότε εικοσάχρονοι. Στις γεμάτες με "γκρίζες ζώνες" εποχές που ζούμε, μοιάζει ίσως ως μια εποχή της πρόσφατης ιστορίας όπου το "κακό" έμοιαζε πιο σαφές και ορατό.

Σε κάθε κείμενο γραμμένο για το Heavy Metal η βρετανία δεν θα μπορούσε να μην έχει τη πρώτη θέση. Από την αρχή κιόλας οι Sabbath έγραψαν αντιπολεμικά κομμάτια (War Pigs - για το Βιετνάμ βέβαια), από τους πρώτους όμως που αναφέρθηκαν ευθέως στον Β'ΠΠ ήταν οι Motörhead με το Bomber, που είχε στο εξώφυλλο ένα γερμανικό βομβαρδιστικό Heinkel, και αναφέρθηκαν σε αρκετούς στίχους τραγουδιών στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Όμως, η περίπτωση των Motörhead είναι ιδιαίτερη και θα τα ξαναπούμε πιο μετά.

It goes without saying, όπως θα έλεγαν και οι Tommies, πως πολύ μεγάλο μέρος της θεματολογίας του New Wave of British Heavy Metal των 80s αποτέλεσε ο πόλεμος και οι πολεμιστές. Μια ματιά μόνο να ρίξεις στα ονόματα από τις μπάντες, από Tokyo Blade μέχρι Saxon (το οποίο φέρνει στο μυαλό σάξονες πολεμιστές) βλέπεις μια από τις βασικές επιρροές των νεαρών Βρεταννών μεταλλάδων στα τέλη των 70s. Ένα χαρακτηριστικό του Βρεταννικού metal (και όχι μόνο βέβαια) ήταν η στενή σχέση του με τα βιβλία και την Ιστορία. Φυσικά, δεν έλειψαν μπάντες που πήραν το όνομά τους από τον Β'ΠΠ. Οι cult Blitzkrieg πήραν το όνομά τους από την διάσημη τακτική του γερμανικού στρατού, ενώ αξίζουν αναφοράς και οι Tank, ένας δίσκος των οποίων ονομάζεται Honor & Blood (είναι σύμπτωση ότι η έκφραση αυτή ήταν μέρος του συνθήματος των SS;) και είχε στο εξώφυλλο ένα τανκ του Β'ΠΠ.

Για να πάμε στα μεγαλύτερα ονόματα, τόσο οι Iron Maiden όσο και οι Saxon αναφέρθηκαν σε βιβλία (που έγιναν και ταινίες) σχετικά με τον ΒΠΠ, οι πρώτοι με το Where Eagles Dare ενώ οι δεύτεροι χρησιμοποίησαν τον τίτλο The Eagle Has Landed σε κάποια live τους, τα οποία συνοδευόταν στο εξώφυλλο με έναν αετό που ήταν σαφής αναφορά στον αυτοκρατορικό Ρωμαικό αετό (που αντέγραψαν οι Γερμανοί προσθέτοντας μια σβάστικα στη βάση). Οι Iron Maiden είπαν βέβαια και για τη Μάχη της Αγγλίας ή γενικά για αερομαχίες (Aces High, Tailgunner), για την απόβαση στη Νορμανδία (The Longest Day) και άλλα.

Το Thrash ήταν από την αρχή (αντι)πολεμική μουσική. Αν γραφτεί βιβλίο με θέμα "metal και πόλεμος", τουλάχιστον τα 2/5 θα είναι thrash, τα άλλα 2/5 θα είναι NWOBHM και heavy/power metal, και το 1/5 οι υπόλοιποι. Μεγάλη διαφορά, βέβαια, του thrash από το NWOBHM και το power ήταν η αποφυγή της αναφοράς σε "ηρωικές" προσωπικότητες και πολέμους της Ιστορίας ή του Sword & Sorcery, στο thrash δεν υπήρχε Μέγας Αλέξανδρος, ιππότες ή ο Κόναν ο Κιμμέριος. Το thrash δεν είχε το "ρομαντισμό" του κλασικού metal και, κυρίως επειδή ταίριαζε με τον ο ήχο του, σε ότι αφορά τον πόλεμο ασχολήθηκε περισσότερο με σύχρονες μάχες και με την παράνοια που τις χαρακτηρίζει. Αν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη λέξη "ιδεολογία", η ιδεολογία του thrash ήταν κατά βάση αντιφασιστική και αριστερίζουσα και χρησιμοποιούσε τον πόλεμο για να δείξει, μέσα από τη βιαιότητα των στίχων και της μουσικής, τη ματαιότητα του όλου πράγματος. Πόλεμοι όπως το Βιετνάμ είχαν βέβαια τη τιμητική τους (ως ένας καθαρά άχρηστος και βλακώδης πόλεμος, ενέπνευσε τα περισσότερα αντιπολεμικά τραγούδια), όπως και η παράνοια του Ψυχρού Πολέμου και ο φόβος της "βόμβας". Μέσα σε όλα αυτά, υπήρξαν περιπτώσεις που ασχολήθηκαν με τον Β'ΠΠ και τους ναζί.

Mερικά από τα πιο κλασικά κομμάτια της "χρυσής" εποχής των Metallica, των Megadeth αλλά και των Anthrax είναι αντιπολεμικά. Το One, εμπνευσμένο από το αντιπολεμικό βιβλίο σχετικά με τον Α'ΠΠ με όνομα Johnny Got His Gun, είναι βέβαια από τα πιο κλασικά, αλλά χαρακτηριστικά είναι και τα Disposeable Heroes και Master of Puppets, τα οποία όμως δεν αναφέρονται σε συγκεκριμένα μέτωπα. Οι Megadeth επίσης αναφέρθηκαν στον πόλεμο με τίτλους δίσκων όπως Peace Sells... But Who's Buying και κομμάτια όπως το Architecture of Aggression και Take No Prisoners, όπως και οι Anthrax, οι οποίοι με το The Enemy αναφέρονται στην "τελική λύση" των Ναζί, το Ολοκαύτωμα.

Σε ότι αφορά το έτερο μέλος της λεγόμενης "Αμερικανικής τετράδας" του thrash, οι Slayer ήταν με διαφορά από τους πιο ακραίους της εποχής τόσο στον ήχο όσο και στο στίχο τους, και είχαν αναπόσπαστο μέρος τους στοιχεία από τον Β'ΠΠ. Το "S" στο σήμα τους είχε τη μορφή του αρχαίου ρούνου/κεραυνού που χρησιμοποίησαν και οι SS, το οποίο από μόνο του δεν θα λεγε τίποτα, αν δεν ήταν συνδυασμένο σε εξωφυλλα με αυτοκρατορικούς αετούς που παραπέμπουν σε Ρώμη και Γερμανία (όσες αυτοκρατορίες είχαν ποτέ αετό σαν brand, συμπεριλαμβανομένων και των Ναζί, από τη Ρώμη το αντέγραψαν) και κομμάτια όπως το Angel of Death, το οποίο έλεγε για τον παράφρονα γιατρό των SS, Γιόζεφ Μένγκελε. Βέβαια, όλα αυτά, σε συνδυασμό με την ακρότητα της μουσικής, είχαν σκοπό να δημιουργήσουν αποστροφή για το θέμα και όχι φυσικά να "ηρωοποιήσουν" - άλλο thrash και άλλο power. Αξίζει αναφοράς και το SS-3, για τη σφαγή στη Πράγα, το Unit 731 για μια από τις πιο αποτρόπαιες υποθέσεις του πολέμου αυτού στην οποία εμπλέκονταν οι Ιάπωνες, το Behind the Crooked Cross..

Μιλώντας για πόλεμο και αμερικάνικο speed και thrash, δεν θα έπρεπε να παραλείψουμε τους Sacred Reich, μια δυνατή μπάντα με κατ'εξοχήν πολιτικοποιημένη και αντιφασιστική στάση (όπως φαίνεται και από το όνομά τους), και ένα από τα καλύτερο κομμάτια τους, το ομώνυμο Sacred Reich, όπου αναφέρονται στο ναζισμό.

Οι Γερμανοί thrashers, από την άλλη, αποδείχτηκαν ίσως πιο "άγριοι" ακόμη και από τους Αμερικανούς συναδέλφους τους. Οι Kreator π.χ. χρησιμοποίησαν λέξεις όπως "blood", "death" κτλ περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλο. Η θεματολογία των Sodom και των Destruction ήταν επίσης κατά βάση πολεμική (οι δεύτεροι είχαν και ως μέρος του image τους τις σφαίρες και τα φυσεκλίκια που παραπέμπουν όχι μόνο σε αντάρτες, αλλά και σε πολυβολητές με MG-42 των Waffen SS) αλλά ως ευαίσθητο θέμα για τους ίδιους τους Γερμανούς, οι άμεσες αναφορές στην περίοδο 1933-45 είναι από περιορισμένες έως ανύπαρκτες. Σε ότι αφορά τους Sodom, βέβαια, η αισθητική αρκετών από τα artwork τους παραπέμπει σε μια steampunk (ή, μάλλον, dieselpunk) εκδοχή του Β'ΠΠ, και η μαυροντυμένη φιγούρα που εμφανίζεται σε μερικά εξώφυλλα θυμίζει τους Panzer Corps από το δυστοπικό manga εναλλακτικής ιστορίας Jin Roh (από το οποίο είναι επιρρεασμένες και οι μορφές των Helghast στη γνωστή σειρά παιχνιδών "Β'ΠΠ στο Διάστημα" Killzone).

Σε αυτό το σημείο, λόγω έκτασης, θα κλείσουμε το πρώτο μέρος, και αύριο θα αναφερθούμε σε black, death και power metal. Κάθε σχόλιο για παραλείψεις, διορθώσεις, προτάσεις κτλ θα ήταν καλοδεχούμενο.

Για το δεύτερο μέρος κάντε κλικ εδώ, και για το τρίτο κάντε κλικ εδώ

Ας ακούσουμε ένα τραγούδι

2011-10-28T10:52:00.024+03:00

Ετοιμάζουμε κάποιες αλλαγές στο blog, τόσο αισθητικά όσο και σε ότι αφορά την κατεύθυνσή του. Με αφορμή τη σημερινή ημέρα που είναι μια ακόμη επέτειος της πετυχημένης Ελληνικής αντεπίθεσης απέναντι στην Ιταλική εισβολή του 1940, και κατά συνέπεια της εισόδου της χώρας στη βίαιη και αιματηρή περίοδο του Β'ΠΠ, ετοιμάσαμε ένα θεματικό αφιέρωμα το οποίο ελπίζουμε να φανεί σε κάποιους ενδιαφέρον. Θα το ανεβάσουμε αργότερα μέσα στην ημέρα. Προς το παρόν, μιας και αμφιβάλλω οι περισσότεροι να τρέξουμε σε παρελάσεις (και η ατμόσφαιρα στη χώρα φαίνεται ότι δεν ταιριάζει σε παρελάσεις αλλά σε διαδηλώσεις - και από τις ειδήσεις αυτό φαίνεται) ας ακούσουμε ένα τραγούδι από τους Sabaton. Coat of Arms από τον ομώνυμο δίσκο του 2010.

Το βίντεο φυσικά δεν είναι "επίσημο", αλλά είναι αρκετά πετυχημένο πάντρεμα μουσικής και εικόνας. Ο χρήστης που το έφτιαξε έχει κάνει ολόκληρη σειρά από βίντεο σε κομμάτια που έχουν σχέση με την ιστορία, και με βάση το προφίλ του είναι από την Πολωνία, δηλαδή μια χώρα που επίσης κυριολεκτικά μάτωσε στην περίοδο του πολέμου.

Angelo Perlepes' Mystery

2011-10-22T20:06:00.010+03:00

Ο Άγγελος Περλεπές είναι από τις σημαντικότερες μορφές και ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες που έχουν περάσει από την ελληνική σκηνή του Heavy Metal. Γεννημένος το 1966, η ενασχόλησή του με το χώρο πάει πίσω στα τέλη των 70s/αρχές 80s.

Ξεκίνησε πιτσιρικάς με τους Stigma, κι επίσης στα 90s για διάστημα ήταν στους Blood Covered. Το 1986 ξεκίνησε το δικό του προσωπικό σχήμα, τους Mystery, η δισκογραφική παρουσία των οποίων αγγαλιάζει τα 90s και την δεκαετία που μόλις αφήσαμε, αλλά η ψυχή τους βρίσκεται στην καρδιά των κλασικών για το rock δεκαετιών του 1970 και 1980.

Όπως ισχύει και με άλλους κορυφαίους τεχνίτες της εξάχορδης όπως ο Ingwie Johahn Malmsteen, απόλυτος ήρωας του είναι ο Richie Blackmore, και το Νεοκλασικό ύφος της μουσικής του μπορεί να συγκριθεί με εκείνο του Σουηδού βιρτουόζου. Οι δίσκοι του Περλεπέ όμως, πέρα από την τεχνική αρτιότητα στο παίξιμο που δεν είναι στην αρμοδιότητα ενός μη-κιθαρίστα να κρίνει, ξεχειλίζουν από ατόφιο συναίσθημα και, όπως είναι και ο τίτλος ενός από τους δίσκους του, πάθος.

Μια από τις αδικίες που πάντα είχε αυτή η κομπλεξική χώρα είναι πως ο Περλεπές (όπως και άλλα από τα σημαντικά ονόματα, όπως οι Spitfire ή οι Firewind) είναι άγνωστος στο ευρύτερο, μη rock/metal, ελληνικό κοινό, ενώ τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τους Πυξ Λαξ τους ξέρουν ακόμη και οι γιαγιάδες! Τα σόλο (μόνο τα σόλο) από τα Burning Eyes, Tales of the Unexpected ή Neverending Flame έχουν περισσότερο συναίσθημα από το σύνολο της δισκογραφικής παρουσίας του ελληνικού ροκ (προσοχή στη γραφή, άλλο ελληνικό ροκ και άλλο ελληνόφωνο rock...) Δεν θέλουμε να θίξουμε, αλλά μερικές φορές σε πιάνει αγανάκτηση με το κόμπλεξ απέναντι στο heavy metal.

Περιττό να πούμε πως οι τέσσερις ολοκληρωμένες δουλειές που έχει παρουσιάσει με τους Mystery, καθώς και οι άλλες κυκλοφορίες του, αποτελούν must σε κάθε ενημερωμένη rock δισκοθήκη.

Δισκογραφία Mystery:

1991 - Angelo Perlepes' Mystery
1999 - Tales...
2001 - Fatal Passion

2004 - Destiny
2005 - Mysteryology (Συλλογή)

Lillian Axe

2011-10-21T20:54:00.001+03:00

Γέννημα θρέμα της Νέας Ορλεάνης, οι Lillian Axe υπάρχουν από το 1983 και το πιο γνωστό τους line-up είναι οι Ron Taylor στη φωνή, ο Steve Blaze σε κιθάρες και πλήκτρα, ο Jon Ster σε κιθάρες και πλήκτρα, ο Rob Stratton στο μπάσο και ο Danny King στα τύμπανα.

Την πρώτη τους περίοδο κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ, και μερικά από τα πιο γνωστά τους hits είναι τα Dream of a Lifetime, Misery Loves Company, Nobody Knows από το Lillian Axe (1988), τα Show A Little Love, All's Fair In Love And War, She Likes It On Top, Ghost of Winter και My Number από το Love + War (1990), True Believer, No Matter What, Body Double και See You Someday από το Poetic Justice (1992) και Crucified, Deepfreeze και Moonlight In Your Blood από το Psychoschizophrenia (1993). Γνωστή είναι και η διασκευή τους στο Here is Christmas.

Επανενώθηκαν το 1999 και κυκλοφόρησαν κάποιες B-side ηχογραφήσεις με τίτλο Fields of Yesterday, και ενα ζωντανό δίσκο με τίτλο Live 2002. Το 2007 ήρθε στην θέση του τραγουδιστή ο Derric LeFevre, ο οποίος ακούγεται στους δίσκους Waters Rising (2007) και Sad Day on Planet Earth (2009). Το 2010 έκανε ένα σύντομο πέρασμα (από τον Ιούνιο μέχρι τον Οκτώβριο) ο Derric LeFevre (από Metal Church).

Δισκογραφία

1988 - Lillian Axe
1989 - Love + War
1991 - (1987-1989) Out of the Darkness - Into The Light (συλλογή)
1992 - Poetic Justice
1993 - Psychoschizophrenia
1999 - Fields of Yesterday
2002 - Live 2002
2007 - Waters Rising
2009 - Sad Day On Planet Earth
2010 - Deep Red Shadows

Child's Play

2011-10-21T20:40:00.001+03:00

Μια αξιόλογη μπάντα από την Βαλτιμόρη των ΗΠΑ, η οποία δημιουργήθηκε το 1983 και έδρασε σε τοπικό κυρίως επίπεδο, με μεγάλη δημοτικότητα στην rock σκηνή της ιδιαίτερης πατρίδας τους. Δημιουργήθηκε από τους Larry Hinshaw (φωνή), Brian Jack (κιθάρα), Phil Wiser (μπάσο), Jimmy Shafer (κιθάρα) και Steve Albinak (τύμπανα). Η σύνθεση σταθεροποίηθηκε όταν ήρθαν στη κιθάρα ο Nicky Kay στη θέση του Shafer, και ο John Allen στα τύμπανα, και η μπάντα γνώρισε αρκετή επιτυχία στην περιοχή της Ανατολικής Ακτής, με πολλές περιοδείες και την κυκλοφορία ενός EP, Ruff House (1986).

Όπως συνέβη και με άλλους στο είδος, οι Child's Play έφτασαν στο απόγειό τους στα τέλη των 80s/αρχές 90s, οπότε και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους, αλλά μέχρι τότε είχε φύγει ο Wiser και στη θέση του είχε έρθει ο Idzi, ενώ ο Brian Jack ανέλαβε εκτός από την κιθάρα και τα φωνητικά αφού αποχώρησε και ο Hinshaw. Το Rat Race (1990) τους άνοιξε την πόρτα σε αρκετές περιοδείες σε όλες τις ΗΠΑ, παίζοντας κάτω από τους Cold Sweat.

Το Long Way (1993) κυκλοφόρησε με τον Tommy McRae στη θέση του Jack, αφού ο τελευταίος έφυγε για σόλο καριέρα. Όπως πάντα συμβαίνει, αρκετοί από το κοινό της μπάντας ανησύχησαν με την αλλαγή τραγουδιστή, αλλά ο δίσκος αποδείχτηκε καλός και είχε επιτυχία, πάντα με βάση τα μεγέθη της μπάντας.

Η μπάντα δεν διαλύθηκε ποτέ, απλά ακολούθησε ο καθένας το δρόμο του. Ο Tommy McRae έκανε σόλο καριέρα τόσο σαν ερμηνευτής, όσο και σαν τραγουδοποιός και παραγωγός. Ο John Allen έπαιξε με τους SR-71, ενώ αργότερα ξαναβρέθηκε μαζί με τον Nicky Kay στους Charm City Devils, και ο πρώτος δίσκος των οποίων με τον "ότι λέει το εξώφυλλο" τίτλο, Let's Rock-n-Roll, είναι βουτηγμένος σε eight-ίλα. Ο Brian Jack παίζει σόλο στην περιοχή της Βαλτιμόρης, και ο Idzi έπαιξε με τους Dirty Looks και δημιούργησε μια μπάντα, τους Slurp.

Δισκογραφία

1986 - Ruff House EP
1990 - Rat Race
1993 - Long Way

Cinderella - Caught In The Act (2011)

2011-10-14T19:58:00.004+03:00

Κι ενώ οι φίλοι της μπάντας ήλπιζαν πως ο Tom Keifer θα αποφάσιζε κάποια στιγμή να κυκλοφορήσει νέο album, ήρθε το Caught in the Act με "παραπλανητικό" εξώφυλλο. Παραπλανητικό επειδή δίνει την εντύπωση καινούριου δίσκου, ούτε πηγαίνει το μυαλό κάποιου σε live, και ειδικά σε επανέκδοση του Live at the Key Club που ηχογραφήθηκε το 1998 στο ομώνυμο club του Los Angeles.

To live βέβαια παραμένει δυνατό, είναι ιδανική επιλογή για όσους ακροατές είναι καινούριοι στο συγκρότημα καθώς λειτουργεί και σαν best of με τις εξαιρετικές εκτελέσεις των περισσότερων από τα κλασικά τους κομμάτια.

Κίνητρο για τους παλαιότερους παραμένει το bonus DVD που περιέχει μια εξαιρετική ζωντανή εμφάνιση της μπάντας το 1991 στο Detroit, δηλαδή την εποχή που η δημοτικότητα των Cinderella και του ήχου που αντιπροσωπεύουν βρισκόταν στην αποκορύφωσή τους. Ένα ακόμη live-χρονομηχανή.

CD Tracklisting:

The More Things Change - 4:27
Push Push - 2:36
Hot And Bothered - 5:27
Shelter Me - 4:54
Night Songs - 5:05
Somebody Save Me - 3:21
Heartbreak Station - 5:21
The Last Mile - 3:11
Coming Home - 5:29
Fallin' Apart At The Seams - 10:58
Don't Know What You Got (Till Its Gone) - 4:34
Nobody's Fool - 5:03
Gypsy Road - 5:02
Shake Me - 4:41

DVD Tracklisting:

The More Things Change
Push Push
Sick for the Cure
Make Your Own Way
Night Songs
Back Home Again
Somebody Save Me
Heartbreak Station
Coming Home
Fallin' Apart At The Seams
Love's got me doing time
Drum Solo
Love Gone Bad
Don't Know What You Got (Till it's gone)
Nobody's Fool
Gypsy Road
Shake Me
Shelter Me

Kix

2011-10-14T19:12:00.005+03:00

Οι Kix δημιουργήθηκαν το 1977 στο Maryland των ΗΠΑ από τους Ronnie Younkins και Donnie Purnell, αλλά όπως και αρκετοί άλλοι που οι αρχές τους τοποθετούνται στα 70s, γνώρισαν την επιτυχία στο τελευταίο μισό των 80s.

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1981, και το πιο γνωστό κομμάτι με σταθερή παρουσία σε συναυλίες είναι το "Love At First Sight". Για το Cool Kids (1983) έφυγε προσωρινά από τη μπάντα ο Ronnie Younkins και ακολούθησαν ένα πιο εμπορικό δρόμο. Ο δίσκος παραμένει καλός, αλλά ορισμένα κομμάτια του είναι σχεδόν αχαρακτήριστα!

Για το Midnite Dynamite (1985) οι Kix συνεργάστηκαν με τον παραγωγό Beau Hill (RATT, Warrant, Winger), και ο δίσκος μπορεί να θεωρηθεί και η αρχή της ανόδου τους σε πιο mainstream ακροατήρια. Δυνατό το ομώνυμο κομμάτι, όπως και τα πιο funky "Cold Shower" και "Sex".

Το επόμενο Blow My Fuse (1988) ήταν το πιο επιτυχημένο τους μέχρι στιγμής, με πολύ δημοφιλή single όπως το "Don't Close Your Eyes" (με στίχους ενάντια στην αυτοκτονία), "Cold Blood" και το ομώνυμο "Blow My Fuse". Ο δίσκος έγινε πλατινένιος και τα βίντεο έγιναν σταθερά στο playlist του MTV. Κυκλοφόρησαν λίγο αργότερα το 1989 σε βιντεοκασέτα, μαζί με σκηνές από το backstage.

Το Hot Wire (1991) συνέχισε την δοκιμασμένη συνταγή του Fuse, με λιγότερη επιτυχία όμως. Στην διάρκεια της περιοδείας του 1992 ηχογράφησαν και μια ζωντανή εμφάνιση στο πανεπιστήμιο του Maryland, το οποίο κυκλοφόρησε ως Live (1993). Το άλμπουμ έχει και τον ανεπίσημο τίτλο Contractual Obligation Live (Υποχρεωτικό από το Συμβόλαιο Live).

Το 1994 τους έδιωξε (όπως και αρκετούς άλλους) η Atlantic, και η μπάντα κυκλοφόρησε τον τελευταίο της δίσκο μέχρι σήμερα, Show Business (1995) με την CMC International.

Έκτοτε τα μέλη ασχολήθηκαν με διαφορετικά side projects. Ο τραγουδιστής Steve Whitman δημιούργησε το 1996 τους Funny Money. Ο Ronnie Younkins συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή Jeremy L. White για ένα δίσκο, The Slimmer Twins: Lack of Luxury. Δημιούργησε αργότερα και τους Blues Vultures κυκλοφορώντας και ένα δίσκο Cheap Guitars & Honky Tonk Bars.

Οι Kix επανενώθηκαν το 2003 με την κλασική τους σύνθεση, με μόνη απουσία του Donnie Purnell, ενός από τα ιδρυτικά μέλη και βασικού συνθέτη. Αντικαταστάθηκε στο μπάσο από τον μπασίστα των Funny Money, Mark Schenker. Η σύνθεση των Steve Whitman (φωνητικά), Ronnie Younkins (κιθάρες), Brian Forsythe (κιθάρες), Jimmy Chalfant (τύμπανα) και Mark Schenker ξεκίνησε με reunion συναυλίες το Σεπτέμβριο του 2004, και έκτοτε παραμένει δραστήρια συναυλιακά, χωρίς να έχει κυκλοφορήσει δίσκο με καινούριο υλικό από το 1995.

Δισκογραφία

1981 - Kix
1983 - Cool Kids
1985 - Midnite Dynamite
1988 - Blow My Fuse
1991 - Hot Wire
1993 - Live
1995 - $how Bu$ine$$
2002 - The Essentials (συλλογή)
2004 - Thunderground (συλλογη με demos των '80s)
2006 - Rhino Hi-Five (συλλογή με 5 κομάτια)

Vain

2011-10-10T20:20:00.005+03:00

Οι Vain είναι μια ακόμη από τις πολλές μπάντες που ξεκίνησαν στα μέσα των 80s, όταν το Καλιφορνέζικο rock ήταν στα ντουζένια του. Ίσως ένοιωθαν και λίγο σαν "εξόριστοι" στην αρχή της πορείας τους καθώς έπαιζαν στην Bay Area του San Francisco (αν αναρωτιέστε για ποιο πράγμα είναι γνωστή η Bay Area του San Francisco, μάλλον λάθος κείμενο διαβάζετε!)

Κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους No Respect το 1989 με την Island Records, και το single του Beat the Bullet (μαζί με το συνοδευτικό βίντεο) είχαν κάποια επιτυχία, και η μπάντα βγήκε σε ευρωπαϊκή περιοδεία με τους Skid Row.

Παρά το αξιόλογο υλικό τους ίσως δεν είχαν αυτό το "κάτι" που θα τους έκανε να ξεχωρίσουν ανάμεσα στις αμέτρητες μπάντες της εποχής, και η εταιρία τους Island Records "έσπασε" το συμβόλαιό τους προτού κυκλοφορήσει ο δεύτερος δίσκος. Ήταν 1991, και η εποχή ήταν δύσκολη για όλους εκτός από τα πολύ μεγάλα ονόματα του είδους.

Με την αποχώρηση δύο βασικών μελών (West και Rickard) και την προσχώρηση του drummer Steven Adler (Guns N'Roses) η μπάντα κινήθηκε για λίγο ως Roadcrew, αλλά σύντομα διαλύθηκε.

Λίγο αργότερα μαζί με τον West κυκλοφόρησαν μόνο στην Ιαπωνία το Move On It (1994), ενώ λίγο αργότερα και το αρκετά καλό Fade (1995).

Ο Ιθύνων νους της μπάντας Davy Vain κυκλόφόρησε σόλο δίσκο το 2000, ενώ το ενδιαφέρον για τη μπάντα αναθερμάνθηκε το 2005 με την επανακυκλοφορία του ντεμπούτου τους από την Gott Discs. Μια περιοδεία στην Βρετανία είχε επιτυχία, όπως και ο καινούριος τους δίσκος μετά από μια δεκαετία, το On The Line (2005).

To 2009 ο Davy Dain κυκλοφόρησε επίσημα μέσω του δικού του label, Jackie Rainbow Records, κόπιες του "χαμένου" δίσκου του 1991.

Δισκογραφία

1989 - No Respect
1991 - All Those Strangers (2009)
1994 - Move On It
1995 - Fade
2000 - Davy Vain - In From Out Of Nowhere
2005 - Down The Line

Lizzy Borden

2011-06-17T22:57:00.003+03:00

Πιστοί στην παράδοση του shock rock όταν μπορούσε ακόμη να shock-άρει (τους άσχετους που δεν πήγαιναν πιο πέρα από την σκηνική περσόνα), οι Lizzy Borden πήραν το όνομά τους από μια δολοφόνο με όνομα Lizzie Borden (η οποία έσφαξε με τσεκούρι τον πατέρα και τη μητριά της), όπως είχαν κάνει πριν από αυτούς και οι Alice Cooper (όταν ακόμη ονομαζόταν έτσι το συγκρότημα και όχι μόνο ο frontman).

Τόσο λόγω image όσο και προέλευσης οι Lizzy ήταν πάντα συνδεδεμένοι με την glam metal σκηνή του Los Angeles, οι μουσικές επιρροές τους ήταν όμως περισσότερο προσανατολισμένες στο Βρεταννικό μέταλλο (Black Sabbath, Iron Maiden, Judas Priest), με επιρροές βέβαια και από τους Kiss (προτού το γυρίσουν για λίγο στη disco!) και φυσικά τους/τον Alice Cooper.

Δύο ακόμη γνωστά ονόματα, τα οποία δημιουργήθηκαν και έδρασαν την ίδια εποχή (μιλάμε πάντα για το πρώτο μισό των 80s) που οδηγούν σε συγκρίσεις μαζί τους είναι φυσικά οι Twisted Sister και οι W.A.S.P. Αυτοί οι δύο μαζί με τους Lizzy Borden ήταν η "αγαπημένη" τριάδα των απανταχού καθυστερημένων συντηρητικών Αμερικανών της εποχής, που είχαν σαν φερέφωνο την PRMC (ή όπως αλλιώς λεγότανε) και αρχι-καθυστερημένη την Tipper Gore (γυναίκα του παραλίγο προέδρου Al Gore, ο οποίος "έχασε" τις εκλογές από τον George Bush το 2000).

1985 - Love You To Pieces

1986 - Menace to Society

Από τις αρχές έχτισαν το όνομα τους με ιδιαίτερα θεατρικά και gore/splatter ζωντανά show και πετυχημένα άλμπουμ με ανάλογη θεματολογία όπως Love You To Pieces (1985), Menace To Society (1986), Visual Lies (1986) και Master of Disguise (1989).


1986 - The Murderess Metal Roadshow (Live)

1987 - Terror Rising (EP)

Φυσικά δεν έχουν ΚΑΜΜΙΑ σχέση με τους Ιρλανδούς Thin Lizzy, αλλά το όνομα δημιουργεί κάποιους αναπόφευκτους συνειρμούς


1987 - Visual Lies

1989 - Master of Disguise

Δισκογραφία

1984 - Give 'Em the Axe (EP)
1985 - Love You To Pieces
1986 - Menace to Society
1986 - The Murderess Metal Road Show (Live)
1987 - Terror Rising (EP)
1987 - Visual Lies
1989 - Master of Disguise
1994 - Best of Lizzy Borden
2000 - Deal With The Devil
2007 - Appointment With Death

2000 - Deal With The Devil

2007 - Appointment With Death

Heart

2011-06-08T20:24:00.009+03:00

Ένα από τα πιο σημαντικά ονόματα του Hard Rock / AOR με ιστορία τεσσάρων δεκαετιών, οι Heart έχουν μπόλικα πλατινένια και χρυσά άλμπουμ, όπως και πολλά hit στο ενεργητικό τους. Γνώρισαν επιτυχία στα 70s, αναγεννήθηκαν στα 80s, κρατήθηκαν στα 90s, επανήλθαν στα 00s, και στην ουσία δεν έφυγαν ποτέ.

Είναι ίσως λίγο ειρωνικό το ότι τα θεμέλια της μπάντας βρίσκονται στους The Army, μια μπάντα που δημιουργήθηκε από τους Steve Fossen, Roger Fisher, Don Wilhelm και Ray Schaefer και έδρασε στην περιοχή της πολιτείας της Washington (Βορειοδυτικά των ΗΠΑ, καμμία σχέση με την Washington DC και το άσπρο νεοκλασικό), λίγο πιο βόρεια από το Seattle. Ειρωνικό καθώς ο λόγος που οι μεθέπειτα Heart ξεκίνησαν τη πορεία τους στον Καναδά ήταν ο αδερφός του Roger Fisher, Mike, ο οποίος θέλησε να αποφύγει την κατάταξη στο στρατό και αυτοεξορίστηκε(μην ξεχνάμε, εκείνα τα χρόνια ήταν στα ντουζένια του ο πόλεμος του Βιετνάμ). Μέχρι τη στιγμή που ήρθε στη μπάντα η Nancy Wilson (η οποία έμελλε να αποτελέσει, μαζί με την αδερφή της Ann Wilson, το βασικό πυρήνα της μπάντας), οι The Army είχαν μετονομαστεί σε White Heart για να καταλήξουν στο Hocus Pocus (σίγουρα ταιριαχτό, μιας και το ύφος του ήχου τους έφερνε και στο Folk Rock).

Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους όταν κάποια στιγμή γύρισε κρυφά στις ΗΠΑ ο εγκατεστημένος στον Καναδά Mike Fisher για να δει την οικογένειά του. Συνάντησε σε κάποια live των Hocus Pocus την της Nancy, Ann, εκείνη "έδεσε" αμέσως μαζί του, και αποφάσισε να τον ακολουθήσει στα βόρεια. Σύντομα τους ακολούθησαν και ο Steve Fossen με τον Roger Fisher, και οι Heart ήταν πλέον γεγονός. Λίγο αργότερα πήγε μαζί τους και η Nancy, η οποία συνδέθηκε με τον Roger.

1976 - Dreamboat Annie

Η επιτυχία, σε τοπικό επίπεδο βέβαια, τους ήρθε από τον πρώτο κιόλας δίσκο Dreamboat Annie (1976). Περίπου 30.000 αντίτυπα πουλήθηκαν στον Καναδά, ενώ η κυκλοφορία του, τοπικά πάντα, μόνο στην περιοχή του Seattle, είχε επίσης επιτυχία με 25.000 κομμάτια. Δύο single από το δίσκο έγιναν κλασικά hit, τα "Magic Man" και "Crazy on You".

1977 - Little Queen

1978 - Magazine

Η γενική αμνηστία που προσέφερε το 1977 η προεδρία Jimmy Carter στους φυγόστρατους του Βιετνάμ επέτρεψε την επιστροφή του Mike Fisher στις ΗΠΑ, και οι Heart έκαναν καινούριο συμβόλαιο με μια θυγατρική της CBS, την Portrait. Ακολούθησαν κάποια νομικά προβλήματα με τον Siegel της Mushroom, ο οποίος κυκλοφόρησε το δίσκο Magazine χωρίς την έγκριση της μπάντας, μια κίνηση που με δικαστική απόφαση οδήγησε στην απόσυρση του δίσκου. Εν τω μεταξύ, το Little Queen (1977) συνέχισε την ανοδική πορεία της μπάντας με το γνωστό hard rock hit "Barracuda", και ο δίσκος ξεπέρασε σε πωλήσεις το εκατομμύριο. Ανάλογη επιτυχία είχε και το Magazine (1978), το οποίο κυκλοφόρησε για δεύτερη φορά με διαφορετικό μιξάρισμα από την ημιτελή μορφή που κυκλοφόρησε προηγουμένως. Έγινε πλατινένιος, και το "Heartless" παραμένει ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια της μπάντας.

1978 - Dog & Butterfly

Η επιτυχία συνεχίστηκε με τον διπλά πλατινένιο Dog & Butterfly (1978), το τέλος όμως της περιοδείας του δίσκου σήμανε και το τέλος των σχέσεων μεταξύ των Wilson και των Fisher. O Roger έφυγε από τη μπάντα το 1979 και η θέση της κιθάρας καλύφθηκε από τον Howard Leese και την Nancy Wilson, ενώ στη μπάντα βοήθησε και η παιδική φίλη της, Sue Ennis.

Παρά την ατμόσφαιρα διάλυσης, το διπλό Greatest Hits Live (1980) έγινε διπλά πλατινένιο. Δεν ήταν στην πραγματικότητα live, καθώς ήταν κυρίως μια συλλογή με τα single της μπάντας, μερικά καινούρια στουντιακά κομμάτια, και έξι μόλις ζωντανά ηχογραφημένα. Έγινε διπλά πλατινένιο και αυτό, και έμεινε στα charts μέχρι και τα μέσα σχεδόν της επόμενης χρονιάς.

1982 - Private Audition

1983 - Passionworks

Κάποια εμφανή σημάδια κούρασης φάνηκαν με τα Private Audition (1982) και Passionworks (1983), τα οποία δεν έγιναν ούτε χρυσά, και η μπάντα μπήκε σε κατάσταση hiatus.

1985 - Heart

Το comeback και ο επαναπροσδιορισμός των Heart έγινε με νέο line-up (με σταθερά μέλη τις αδερφές Wilson), νέο συμβόλαιο (Capitol), νέο look (το εξεζητημένο/glam, τόσο στο rock όσο και στην ποπ, ήταν φυσικά στα ντουζένια του) και, όπως έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, ένα ομότιτλο άλμπουμ που έμελλε να γίνει το πιο κλασικό τους. Το Heart (1985) ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της μπάντας μέχρι στιγμής με πωλήσεις 5 εκατομυρίων, και ένα από τα πιο κλασικά κομμάτια-χρονομηχανές των 80s, το σχεδόν "μεταλλικό" "If Looks Could Kill".

1987 - Bad Animals

Το Bad Animals (1987) συνέχισε στο ίδιο ύφος με το Heart. Το "Alone" έφτασε στο #1 των charts, ενώ μεγάλα hits ήταν και τα "Who Will You Run To", "There's The Girl" και "I Want You So Bad".

1990 - Brigade

Οι Heart έκλεισαν την δεκαετία με το Brigade (1990), έξι φορές πλατινένιο και με τρεις ακόμη power ballads που έφτασαν στο top-25: "All I Wanna Do Is Make Love To You", "Stranded" και "I Didn't Want To Need You". Με το τέλος της περιοδείας κυκλοφόρησαν και το Rock The House Live! (1991)

Την περίοδο μετά το '90 οι αδερφές Wilson κινήθηκαν με ένα ακουστικό project ονόματι The Lovemongers μαζί με την Sue Ennis και τον Frank Cox. Κυκλοφόρησαν ένα EP τεσσάρων κομματιών (μεταξύ άλλων μια ζωντανή διασκευή του "The Battle of Evermore" των Led Zeppelin και μια επανηχογράφηση του "Crazy on You")

1993 - Desire Walks On

1995 - The Road Home

Ως Heart επανήλθαν με το Desire Walks On (1993), το οποίο περιείχε το νυχτερινό hit "Black On Black II" και την power ballad "Will You Be There (In The Morning)", και ο πρώτος τους κύκλος έκλεισε με το ζωντανό The Road Home (1995). Το 1995 η Nancy αποφάσισε να αποσυρθεί προσωρινά από τη μουσική για να συγκεντρωθεί στην οικογένειά της (ήταν παντρεμένη με τον γνωστό σκηνοθέτη Cameron Crowe από το 1986). Δοκίμασε και τις δυνάμεις της στην μουσική επένδυση ταινιών, με αρκετή επιτυχία, καθώς είναι υπεύθυνη για τα soundtrack των ταινιών Jerry Maguire, Almost Famous, Elizabethtown και Vanilla Sky.

Από την άλλη η Ann συνέχισε με μια ως The Ann Wilson Band ή Ann Wilson & The Ricola Brothers, μαζί με τον Leese από τους Heart και τους Scott Olson, Jon Bayless και Scott Adams. Η μπάντα αυτή έπαιξε μαζί με την Nancy ένα τελευταίο show το 1995 (το οποίο βιντεοσκοπήθηκε για το κανάλι VH1) ως Heart, και αργότερα στα τέλη της δεκαετίας κινήθηκε ως Ann Wilson and Heart.

Οι Heart επαναδραστηριοποιήθηκαν το 2002 με τις Ann και Nancy ξανά μαζί, και ένα νέο line-up αποτελούμενο από τους Scott Olson, Ben Smith, Mike Inez (Alice in Chains) και Tom Kellock. Κυκλοφόρησαν και ένα ζωντανό DVD Alive in Seattle (2003).

Το 2003 οι Olson και Kellock αντικαταστάθηκαν προσωρινά από τους Gilby Clarke (Guns N' Roses) και Darian Sahanaja, για να έρθουν με τη σειρά τους στη μπάντα οι Craig Bartok και Debbie Shair.

2004 - Jupiter's Darling

To Jupiter's Darling (2004) ήταν ο πρώτος δίσκος των Heart εδώ και μια δεκατία περίπου, και έτυχε θερμής υποδοχής με διάφορα κομμάτια του ("Make Me", "Enough", "Oldest Story In the World" και "Lost Angel"). Πιο πρόσφατος δίσκος τους είναι το Red Velvet Car (2010), το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο της περασμένης χρονιάς, και ήταν ο πιο πετυχημένος δίσκος τους εδώ και μια εικοσαετία (από το Brigade του 1990).

Όπως και άλλες μπάντες του χώρου που τα χρόνια δράσης τους ξεπερνάνε κατά πολύ την ηλικία των περισσότερων από εμάς, και όσο κλισέ και αν ακούγεται, οι Heart παλιώνουν όπως το κρασί. Όχι, δεν χρειάζεται να γίνει το προφανές λογοπαίγνιο με το όνομά τους!

Δισκογραφία

1976 - Dreamboat Annie
1977 - Little Queen
1978 - Magazine
1978 - Dog and Butterfly
1980 - Bebe le Strange
1982 - Private Audition
1983 - Passionworks
1985 - Heart
1987 - Bad Animals
1990 - Brigade
1993 - Desire Walks On
2004 - Jupiter's Darling
2010 - Red Velvet Car

Live

1980 - Greatest Hits Live
1991 - Rock The House! Live
1995 - The Road Home
2003 - Alive In Seattle
2007 - Dreamboat Annie Live

Συλλογές

1997 - These Dreams: Heart's Greatest Hits
1998 - Greatest Hits
2000 - Greatest Hits: 1985-1995
2001 - Heart Presents A Lovemonger's Christmas
2001 - Ballads: The Greatest Hits
2002 - The Essential Heart
2006 - Love Songs
2008 - Playlist: The Very Best of Heart

HANOI ROCKS

2011-05-14T17:54:00.061+03:00

Δεν είναι υπερβολή να πεις πως ο πρώτος συνειρμός που προκαλεί η λέξη "Φινλανδία" σε πολλούς από εμάς είναι "metal", και όχι άδικα (το ίδιο ισχύει και για τις λέξεις "Νορβηγία" και "Σουηδία", η καθεμία όμως για διαφορετικές γεύσεις metal). Συνήθως βέβαια οι ήχοι που μας φέρνει στο μυαλό η χώρα αυτή είναι ταιριαχτά "χειμωνιάτικοι", είτε μιλάμε για το συμφωνικό power των Nightwish (και της Tarja μετά από το "διαζύγιο") είτε για το μελωδικό "gothic" metal των Sentenced, των 69 Eyes, των HIM και άλλων. Σχεδόν όλοι όμως οι Φινλανδοί (και όχι μόνο) rockers θα δηλώσουν πως από τους αγαπημένους τους μουσικούς είναι οι Hanoi Rocks, μια από τις πιο επιδραστικές μπάντες που ξεπήδησαν από τη χώρα αυτή.

Οι Hanoi Rocks είχαν μεν μεγάλη επιτυχία στο πρώτο μισό των 80s, το reunion των 00s έτυχε θερμής υποδοχής, ενώ διατηρούν ένα φανατικό κοινό όπως και το respect των φίλων του hard rock, ποτέ όμως δεν έφτασαν τα μεγέθη άλλων πιο γνωστών ονομάτων, κάτι που ίσως έχει να κάνει με την πρόωρη και άδικη διαλυσή τους στα μέσα μόλις της δεκαετίας (και ενώ το glam metal βρισκόταν στα ντουζένια του). Αυτό είναι άδικο, γιατί αποτελούν βασική επιρροή για τεράστια ονόματα όπως οι Guns 'n Roses.

Δημιουργήθηκαν το 1979 στο Ελσίνκι από τον τραγουδιστή Michael Monroe (πραγματικό όνομα: Matti Fagerholm) και τον κιθαρίστα Andy McCoy (Antii Hulkko), και το αρχικό line-up συμπληρώθηκε από τους Jan Stenfors (κιθάρα), πιο γνωστό ως "Nasty Suicide" (ουδέν σχόλιο...), Nedo Soininen (μπάσο) και Peki Sirola (τύμπανα). Οι δύο τελευταίοι σύντομα αντικαταστάθηκαν, και στην θέση τους για την αρχική φάση των Hanoi Rocks βρέθηκαν οι Sam Yaffa και Gyp Casino.

Όπως και πολλοί άλλοι, η μπάντα ξεκίνησε παίζοντας αρκετές διεσκευές σε διάφορα club, μέχρι που τους ανακάλυψε ο Seppo Vesterninen, μια μορφή στα μουσικά πράγματα της Φινλανδίας τότε, ο οποίος και έγινε ο μάνατζερ τους.

Σχετικά σύντομα, το 1980, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single "I Want You / Kill City Kills", ενώ έχτιζαν το κοινό τους με τα πολύ ενεργητικά live τους.

1981 - Bangkok Shocks, Saigon Shakes, Hanoi Rocks

Το 1981 κυκλοφόρησαν και το δεύτερο single "Tragedy/ Cafe Avenue", το οποίο ακολούθησε το ντεμπούτο τους Bangkok Shocks, Saigon Shakes, Hanoi Rocks (1981) - όνομα για δίσκο και αυτό - στο οποίο έκαναν την παραγωγή οι Monroe και McCoy. Ο δίσκος είχε θερμή υποδοχή και αναρριχήθηκε στο Νο. 5 των Φινλανδικών charts.

1982 - Oriental Beat

Για τον δεύτερο δίσκο τους η μπάντα μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου και έπαιξαν ζωντανά στο Marquee Club. Το Oriental Beat (1982) είχε θερμή υποδοχή τόσο από το κοινό όσο και από τα πολύ σημαντικά για την εποχή περιοδικά Sounds και Kerrang! Την ίδια εποχή ανοίχτηκαν και στο κοινό της Ιαπωνίας, το οποίο ήταν πάντα φιλικό προς τον ήχο που αντιπροσώπευαν οι Hanoi Rocks.

1982 - Self Destruction Blues

1983 - Back to Mystery City

Το τρίτο άλμπουμ Self Destruction Blues (1982) κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, και ο τίτλος ίσως εκφράζει την κατάσταση και το καταχρηστικό lifestyle του Gyp Casino, ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον Razzle (η μπάντα αυτή γενικά είχε γενικά μανία με τα ψευδώνυμα). Έχουν πει για τον Razzle πως ήρθε σε μια δύσκολη για την μπάντα εποχή, και ήταν εκείνος που τους κράτησε όρθιους.

1984 - All Those Wasted Years

Το 1983 ξεκίνησε θετικά για τους Hanoi Rocks: είχαν αποκτήσει φήμη στην Βρετανία (χάρι και στον καινούριο τους μάνατζερ, Richard Bishop), η δημοτικότητά τους στην Ιαπωνία ανέβαινε, και ήταν έτοιμοι να ανοιχτούν προς την μεγαλύτερη αγορά, τις ΗΠΑ. Το Νοέμβριο έπαιξαν και τα θρυλικά show τους στο Marquee, ζωντανό ντοκουμέντο των οποίων είναι ο ζωντανός δίσκος με τον σίγουρα αυτοσαρκαστικό τίτλο All Those Wasted Years (1984)

1984 - Two Steps From The Move

Ενα σημάδι για την πορεία που είχαν πάρει τα πράγματα για τους Hanoi Rocks ήταν το ότι το Two Steps From the Move (1984) ηχογραφήθηκε με τον θρυλικό παραγωγό Bob Ezrin, ενώ πολύ σημαντικά ήταν και τα sold out show που έπαιξαν στα τέλη της χρονιάς στο Los Angeles (στο κοινό ήταν και ονόματα όπως ο Duff McKagan και ο Slash των Guns N' Roses).

Δυστυχώς όμως, έπεσαν και αυτοί θύμα του καταχρηστικού lifestyle. Τη νύχτα στις 8 Δεκεμβρίου 1984 έκαναν ένα πάρτυ παρέα με τους φίλους τους Motley Crue (αυτό τα λέει όλα για το τι είδους πάρτυ ήτανε), και όταν κάποια στιγμή τους τελείωσε η μπύρα, ο Vince Neil μαζί με τον Razzle προσφέρθηκαν να πάνε να αγοράσουν καινούρια. Ήταν φυσικά και οι δύο τους φέτα από το μεθύσι, και είχαν την ιδέα να πάνε με αυτοκίνητο. Η κακιά ώρα σε τέτοιες περιπτώσεις δεν αργεί να έρθει, και η Pantera του Neil συγκρούστηκε με διερχόμενο αυτοκίνητο - ο Neil φυσικά την γλίτωσε, αλλά ο Razzle σκοτώθηκε ακαριαία (ήταν μόλις 24 ετών).

Μετά από το τραγικό συμβάν η μπάντα αναδιπλώθηκε και ακύρωσε το υπόλποιπο κομμάτη της περιοδείας της. Σε κάποια tribute show για τον Razzle στα τύμπανα έπαιξε ο Terry Chimes των Clash, ο οποίος και μονιμοποιήθηκε σε αυτή τη θέση, αλλά κάτι είχε χαθεί και η μπάντα ποτέ δεν ανένηψε μετά από το χαμό του Razzle. Έγινε και μια μαλακία με την εταιρία και κυκλοφόρησε παρά την θέλησή τους το Rock & Roll Divorce (ένας δίσκος που θάφτηκε από τους πάντες), και τελικά η μπάντα διαλύθηκε επίσημα τον Ιούνιο του 1985 με την φυγή του Monroe.

Παρά την σχετικά σύντομη πορεία τους παραμένει ένα What If (τι θα είχε γίνει αν δεν είχε σκοτωθεί ο Razzle και η μπάντα συνέχιζε την ανοδική της πορεία), ενώ το κοινό της παρέμεινε σταθερό και με τα χρόνια αυξήθηκε καθώς και νεότεροι ανακάλυπταν το υλικό τους και την σημασία που έχει για το είδος αυτό του rock.

Τελικά έγινε μια επανένωση, η μάλλον νέο ξεκίνημα (καθώς οι Monroe και McCoy ήταν τα δύο μοναδικά μέλη) το 2001, κυκλοφόρησαν κάποιους καλούς δίσκους και περιόδευσαν παντού, δημιουργώντας μια δεύτερη γενιά από fans. Το φινάλε της πορείας τους έγινε το 2009, με μια σειρά από αποχαιρετιστήρια show στο Tavastia Club στο Ελσίνκι.

2002 - Twelve Shots On The Rocks

2005 - Another Hostile Takeover

2007 - Street Poetry

Δισκογραφία

1981 - Bangkok Shocks, Sigon Shakes, Hanoi Rocks
1982 - Oriental Beat
1982 - Self Destruction Blues
1983 - Back to Mystery City
1984 - All Those Wasted Years (Live)
1984 - Two Steps From The Move
1985 - Rock & Roll Divorce (Live)
2002 - Twelve Shots on the Rocks
2005 - Another Hostile Takeover
2007 - Street Poetry

XYZ

2011-04-19T22:58:00.018+03:00

Οι XYZ ξεκίνησαν από τα μέσα των 80s ως μια club μπάντα, και συγκεκριμένα παίζοντας στο γνωστό rock nighclub του Los Angeles "Whiskey" (στο οποίο έχουν ηχογραφήσει live αρκετοί hard rockers, όπως οι Shark Island). Μέλη στην αρχική αυτή περίοδο ήταν οι Terry Ilous (φωνητικά), Bobby Pieper (κιθάρες), Patt Fontaine (μπάσο) και Joey Pafumi (τύμπανα). Ένα "μικρό" και "cult" όνομα, που


1989 - XYZ s/t

Στις ηχογραφήσεις του πρώτου δίσκου τους μαζί με τους σταθερούς Ilous και Fontaine συμμετείχαν στις κιθάρες ο Mark Diglio και στα τύμπανα ο Paul Monroe. Το XYZ (1989) θυμίζει πάρα πολύ Dokken, κάτι σίγουρα όχι τυχαίο καθώς ο Don Dokken ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή. Βοηθάει και η φωνή του Ilous, καθώς ο τρόπος που τραγουδάει θυμίζει τον Don σε σχεδόν εγκληματικό βαθμό!

Ο δίσκος περιείχε τα hits "Inside Out" και "What Keeps Me Loving You" (τα οποία συνοδεύτηκαν και με μουσικά βίντεο), είχε κάποια μικρή επιτυχία και η μπάντα συμμετείχε σε μια περιοδεία με τους Enuff Z'Nuff και τον Alice Cooper.

1991 - Hungry

Για τον δεύτερο δίσκο συνεργάστηκαν με την Capitol, αλλά το Hungry (1991) δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, παρά το ότι ήταν αξιόλογος δίσκος και ένα βήμα μπροστά, χωρίς τις τόσο σαφείς αναφορές στους Dokken του πρώτου δίσκου. Αν μας επιτραπεί μια γνώμη, σε εκείνες τις εποχές το εξώφυλλο έπαιζε μεγάλο ρόλο στην αγορά ενός δίσκου, και αυτό το έκτρωμα σίγουρα απώθησε αρκετούς υποψήφιους αγοραστές.

Οι Diglio και Monroe εγκατέλειψαν τη μπάντα και για τις περιοδείες αντικαταστάθηκαν από τους Tony Burnett και Joey Shapiro, αλλά με το τέλος της περιοδείας η μπάντα διαλύθηκε.

Έκτοτε η μπάντα έχει κατά καιρούς επαναδραστηριοποιηθεί, κυκλοφορώντας κάποια άλμπουμ και παίζοντας στο φεστιβάλ Rocklahoma.

Δισκογραφία

1989 - XYZ
1991 - Hungry
2003 - Letter To God
2005 - Rainy Days
2005 - Forbidden Demos (συλλογή)
2008 - Best of XYZ

2003 - Letter To God

The Darkness

2011-04-06T21:56:00.009+03:00

Θα ήταν ίσως λίγο άδικο να χαρακτηρίσεις τους The Darkness ως απλά μια μπάντα revival (αναβίωσης). Υποτιμητικό τόσο για τους ίδιους, καθώς έχτισαν οι ίδιοι το "μύθο" τους, πατώντας πάνω σε μύθους του παρελθόντος, όσο και για το ίδιο το Hard Rock, καθώς ποτέ δεν "έφυγε" για να "αναβιώσει". Αυτό που κάνει κύκλους και πηγαινοέρχεται, όπως συμβαίνει και με άλλα πράγματα, είναι η δημοτικότητά του σε πιο "mainstream" (ίσως μια άλλη λέξη για τους "άσχετους") ακροατήρια, δηλ. τα κέρδη που αποκομίζουν οι εταιρίες από αυτό. Οι The Darkness, με σαφείς τις αναφορές και τις επιρροές τους από το Glam Rock των 70s και το Glam Metal των 80s, θα λεγε κανείς ότι ήταν μια σύνοψη και μια νέα ματιά στο είδος. Μη ξεχνάμε ότι η περίοδος της δράσης τους συνέπεσε με την δεκαετία όπου τα περισσότερα μεγάλα ονόματα του παρελθόντος, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, αναγεννήθηκαν ή επανενώθηκαν μετά από τα 90s, τα οποία ήταν περίοδος διάλυσης και παρακμής. Μπάντες όπως οι The Darkness δεν είναι λατρεία για κάτι που αρκετοί mainstreamers (πως είπαμε, άσχετοι;) θεωρούν παλιακό, αλλά μάλλον δήλωση για τη διαχρονικότητά του.

Δημιουργήθηκαν το 2000 από τους Justin Hawkins (φωνητικά, κιθάρα, πιάνο), Dan Hawkins (κιθάρα, φωνητικά), Frankie Poullain (μπάσο) και Ed Graham (τύμπανα), και άρχισαν να χτίζουν το κοινό τους με τις καθαρόαιμες classic rock επιρροές τους και τα περίτεχνα ζωντανά show τους.

Από την αρχή ακόμη κάποιοι των δισκογραφικών τους θεώρησαν ως "αστείο", λόγω κυρίως του image και του show τους. Σίγουρα το βυθισμένο στο Glam Rock στυλ τους θεωρούνταν "uncool" σε μια περίοδο που επίτασσε θόρυβο, κλεψιές από το rap και επιτηδευμένα "street lool". Χάρη στην επιμονή της manager τους, Sue Whitehouse, η οποία ήξερε τον Justin Hawkins από την εποχή που η μπάντα λεγόταν Empire, κάποιες εταιρίες έδειξαν ενδιαφέρον, και η μπάντα υπέγραψε τελικά με την Atlantic.

Το ντεμπούτο άλμπουμ τους Permission to Land (2003) έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία στην πατρίδα τους, και με την βοήθεια των single "I Believe In A Thing Called Love", "Growing On Me", "Get Your Hands Off My Woman" και "Love Is Only A Feeling", έφτασε να γίνει πλατινένιο τέσσερις φορές.

Πέρα από τις πωλήσεις, ο δίσκος χάρισε στους The Darkness διάφορα μουσικά βραβεία, και η επιτύχία του οδήγησε σε μεγάλες περιοδείες, όπου έπαιξαν ακόμη και με στο Ευρωπαϊκό σκέλος της "Summer Sanitarium" περιοδείας των Metallica του 2003. Υπήρξαν headliners και στο φεστιβάλ Carling του 2004.

Ο Pullain έφυγε το 2005, μετά από το τέλος των τουρνέ και αντικαταστάθηκε από τον Richie Edwards, με τον οποίο ηχογραφήθηκε το One Way Ticket To Hell... and Back (2005), από τον οποίο κυκλοφόρησαν τα single "One Way Ticket", "Is It Just Me?" και "Girlfriend".

Το 2006 έφυγε ο ιδρυτής της μπάντας Justin Hawkins λόγω διαφόρων προβλημάτων του με τα ναρκωτικά, και τα υπόλοιπα μέλη αποφάσισαν να συνεχίσουν με νέο όνομα, το οποίο αργότερα ανακοίνωσαν ως Stone Gods. Ο Hawkins αντικαταστάθηκε από τον Toby MacFarlaine, και ο Richie Edwards ανέλαβε τα φωνητικά. Από την άλλη ο Justin Hawkins δημιούργησε το 2008 τους Hot Leg, με τους οποίος κυκλοφόρησε ένα δίσκο το Φεβρουάριο του 2009.

Όλα έδειχναν ότι είχε βρει ο καθένας το δρόμο του, αλλά στα τελη του 2010 και οι δύο πλευρές είπαν ότι οι δύο μπάντες βρίσκονται σε προσωρινή παύση, και ότι υπάρχουν ιδέες για επανένωση των The Darkness, κάτι που έγινε και πιο επίσημα με μια ανακοίνωση στα μέσα του περασμένου Μαρτίου. Υπάρχουν σχέδια για περιοδείες μέσα στο 2011, όπως και για καινούριο άλμπουμ.

Δισκογραφία The Darkness

2003 - Permission to Land
2005 - One Way Ticked to Hell... and Back

Stone Gods

2008 - Silver Spoons & Broken Bones

Hot Leg

2009 - Red Light Fever

Autograph

2011-04-02T22:48:00.003+03:00

Ένας ακόμη από τους σχετικά παραγνωρισμένους αλλά πολύ αξιόλογους εκπροσώπους του Hard Rock/Glam Metal των 80s, οι Autograph δεν έφτασαν ποτέ τα εμπορικά μεγέθη άλλων πιο γνωστών ονομάτων του είδους, αλλά παραμένουν κλασικοί. Οι προφανείς συνειρμοί που δημιουργεί το όνομα σε fan του είδους είναι σωστοί, καθώς ο ιδρυτής της μπάντας Steve Plunkett εμπνεύστηκε το όνομα από το γνωστό hit των Def Leppard, "Photograph".

Η μπάντα έκανε το ξεκίνημά της το 1983 όταν ο Plunkett άφησε τους Silver Condor, και μάζεψε μερικούς φίλους του από διάφορα μουσικά project που είχε συμμετέχει μέχρι τότε. Στην κιθάρα βρέθηκε ο Steve Lynch (ο οποίος είχε παίξει με τον Plunkett στους Looker), στο μπάσο ο Randy Rand (έπαιζαν μαζί με τον Plunkett στους Wolfgang), στα πλήκτρα ο Steve Isham (από Holly Penfield) και στα τύμπανα ο Keni Richards (από Jon Doe), η φιλία του οποίου με τον David Lee Roth βοήθησε τους Autograph στα πρώτα τους βήματα για την αναγνώριση.

Σημαντική βοήθεια υπήρξε και ένας άλλος φίλος, ο Andy Johns, γνωστός παραγωγός της εποχής, ο οποίος προσκάλεσε τη μπάντα να επαναηχογραφήσει τα πρώιμα, και αρκετά ακατέργαστα στον ήχο, demo της στο στούντιο Record Plant, εντελώς δωρεάν και υπό την καθοδήγησή του. Ο Keni Richards έδωσε μια κόπια από το demo αυτό και στον Lee Roth, ο οποίος και τους προσκάλεσε ως support στην περιοδεία των Van Halen για το 1984. Συνολικά έπαιξαν 48 show, και σε ένα από αυτά, στη Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, υπέγραψαν με την RCA.

Το ντεμπούτο τους Sign In Please (1984) περιέχει το πιο χαρακτηριστικό τους κομμάτι, και το μεγαλύτερο hit της καριέρας τους, "Turn Up The Radio". Όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις (δες Sabbath και Paranoid) το κομμάτι ήταν ένα από τα τελευταία που ηχογραφήθηκαν και μπήκαν στο άλμπουμ σαν "γέμισμα". Όμως, ήταν ο βασικός λόγος που ο δίσκος έγινε χρυσός (και αργότερα πλατινένιος). Πέρα από το Turn Up The Radio, βέβαια, ολόκληρος ο δίσκος είναι ένα διαμάντι του είδους.

That's the Stuff (1986)

Εξίσου καλός είναι και ο That's The Stuff (1985) που ακολούθησε, αλλά παρά το ότι η μπάντα έκανε περιοδείες με ονόματα όπως οι Motley Crue και οι Heart, οι πωλήσεις του ήταν σχετικά απογοητευτικές σε σύγκριση με τον προηγούμενο. Τελικά έγινε και αυτός χρυσός, βοηθούμενος σε μεγάλο βαθμό από το hit "Blondes in Black Cars".

Παράλληλα οι Autograph συμμετείχαν και σε OST ταινιών, με το "You Can't Hide From The Beast Inside" για το Fright Night (εκείνη η ταινία που το εξώφυλλό της σε στοιχειώνει όταν το δεις σε μικρή ηλικία) και το "Winning Is Everything" για το Youngblood.

Loud and Clear (1987)

Ο τρίτος δίσκος που κυκλοφόρησαν με την RCA ήταν το Loud And Clear (1987), στο εξώφυλλο του οποίου για πρώτη φορά εμφανίστηκαν οι ίδιοι στο εξώφυλλο, όπως και ένα νέο "μεταλλικό" και εντελώς 80s λογότυπο στην θέση της λιτής αναγραφής του ονόματός τους. Παραγωγός ήταν ο παλιός φίλος τους Andy Johns, και το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου συνοδεύτηκε από ένα μουσικό βίντεο στο οποίο συμμετείχαν ως θεατές ο τρελός και ο θεότρελος δηλ. ο Ozzy Osbourne και ο Vince Neil των Motley Crue.

Η μπάντα εμφανίστηκε επίσης στο Headbangers Ball το 1987, όπως επίσης και στην ταινία Like Father Like Son (μια ταινία με τον Dudley Moore όπου ένας πατέρας και ένας γιος αλλάζουν σώματα). Στην ταινία ακούγεται λίγο το "Dance All Night", ενώ εμφανίζονται να παίζουν και ένα άλλο κομμάτι από το Loud and Clear. Παρόλο που γενικά ο δίσκος ήταν καλός και τρία από τα κομμάτια του κυκλοφόρησαν ως single, δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία.

Το 1988 η μπάντα χάλασε το συμβόλαιό της με την RCA, και την ίδια περίοδο αποφάσισε να φύγει και ο Isham. Καθώς σκόπευαν να κινηθούν σε μια πιο "heavy" κατεύθυνση, αποφάσισαν να μην τον αντικαταστήσουν και απλά να συνεχίσουν χωρίς πλήκτρα. Ηχογραφήσεις για το νέο άλμπουμ τους έγιναν στα μέσα της ίδιας χρονιάς, όπως και κάποιες περιοδείες με τον νέο τους drummer, Eddie Cross. Δυστυχώς, όμως, μια νέα συμφωνία που έκαναν με την Epic οδηγήθηκε σε ναυάγιο, και η μπάντα αποφάσισε να διαλυθεί το 1989, με τον καθένα τους να ακολουθεί το δρόμο του σε διάφορες μπάντες και project.

Κομμάτια από το άλμπουμ αυτό θα κυκλοφορούσαν κάποια χρόνια αργότερα όταν ο Plunkett αποφάσισε να αναστήσει για λίγο το όνομα Autograph με το Missing Pieces (1997).

Το δισκάκι είχε θερμή υποδοχή από τους fan του είδους, και ο Plunkett αποφάσισε να δημιουργήσει ένα νέο line-up με το όνομα Autograph το 2002, για ένα μόνο άλμπουμ, το Buzz (2003).

Εκτός Autograph o Steve Plunkett δούλεψε κυρίως ως συνθέτης στην All Nations Music, και είναι υπεύθυνος, για πάνω από 170 μουσικά κομμάτια σε διάφορες παραγωγές, μεταξύ άλλων και μέρος της μουσικής επένδυσης ταινιών όπως το Rock Star ή το Gods and Monsters. Κάποια από τα τραγούδια που έγραψε ηχογραφήθηκαν από τις Vixen, τους The Go-Go's, τον Marc Anthony και άλλους. Υπογράφει επίσης και εκατοντάδες κομμάτια σε διάφορες επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές όπως Beverly Hills 90210, Melrose Place, Sex and the City και The Simpsons (εδώ είμαστε!)

Ο Steve Lynch μετά από τη διάλυση του 1989 δούλεψε ως δάσκαλος μουσικής, ασχολήθηκε κυρίως με την συγγραφή βιβλίων σχετικά με την κιθάρα, ενώ αργότερα δημιούργησε και μια δική του μπάντα με όνομα Network 23.

Δισκογραφία

1984 - Sign In Please
1986 - That's The Stuff
1987 - Loud and Clear
1997 - Missing Pieces
2003 - Buzz

Y & T

2011-03-31T00:40:00.002+03:00

Οι Yesterday & Today είναι περισσότερο γνωστοί για την πιο πετυχημένη τους περίοδο στα 80s, και συγκεκριμένα για το υπερεπιτυχημένο single "Summertime Girls", το οποίο είναι σταθερό σε πολλά playlist του 80s .

Δημιουργήθηκαν το 1972 στην Καλιφόρνια από τους Leonard Haze (drums), Bob Gardner (μπάσο) και Wayne Stitzer (πιάνο), ενώ το 1973 ήρθε στη μπάντα ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Dave Meniketti. Μέχρι το 1974 ο Stitzer είχε αποχωρήσει, ο Gardner μεταπήδησε στη ρυθμική κιθάρα, και ο Phil Kennemore ήρθε στο μπάσο. Ο Meniketti και ο Kennemore, μέχρι και φέτος όπου ο Kennemore απεβίωσε στην ηλικία των 57 ετών από καρκίνο του πνέυμονα, ήταν τα μόνα αρχικά μέλη της μπάντας που είχαν μείνει σταθερά μέχρι και σήμερα.

Τα δύο πρώτα άλμπουμ Yesterday & Today (1974) και Struck Down (1978) κυκλοφόρησαν με το πλήρες όνομά τους, το οποίο εμπνεύστηκαν από το άλμπουμ των Beatles με το ίδιο όνομα. Η αλλαγή του ονόματός τους στο πιο πιασιάρικο ηχητικά Y & T προήλθε τόσο από το συμβόλαιό τους με νέα εταιρία το 1980, όσο και από τους fan στις συναυλίες που τους φώναζαν "Y & T".

Οι τρεις πρώτες τους κυκλοφορίες στα 80s Earthshaker (1981), Black Tiger (1982) και Mean Streak (1983) θεωρούνται από τις καλύτερες δουλειές τους, αλλά δεν γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία στο mainstream. Πολλά από τα κομμάτια του Earthshaker παρέμειναν σταθερό μέρος του setlist στις συναυλίες μέχρι και σήμερα.

Η είσοδός τους στα mainstream charts έγινε με το κλασικό In Rock We Trust (1984), και γνώρισαν τη μεγαλύτερη επιτυχία τους με το Down for the Count (1985), από το οποίο προέρχεται το μεγάλο hit "Summertime Girls", το βίντεο του οποίου ήταν ένα από τα πιο πετυχημένα εκείνης της περιόδου στο MTV. Όπως έχει γίνει και με άλλα μουσικά βίντεο, σίγουρα αρκετοί έφηβοι της εποχής ανακάλυψαν τον ερωτισμό από το βίντεο αυτό (δεν χρειάζονται εξηγήσεις, ο τίτλος τα λέει όλα). Το Summertime Girls ήταν σταθερό μέρος του soundtrack σε επεισόδια του Baywatch, όπως και σε αρκετές ταινίες.

Μέχρι να κλείσει η δεκαετία κυκλοφόρησαν ακόμη δύο αξιόλογα άλμπουμ, τα Contagious (1987) και Ten (1990), αλλά δεν γνώρισαν την επιτυχία των δύο προηγούμενων και διαλύθηκαν επίσημα το 1991, κυκλοφορώντας ως κύκνειο άσμα το δυνατό Yesterday & Today Live (1991). Παρά το ότι δεν έφτασαν ποτέ στα τεράστια μεγέθη άλλων ονομάτων της ίδιας εποχής, πάντα ειχαν ένα πιστό κοινό και θεωρούνται από τους γνωρίζοντας το είδος ως σταθερή αξία.

Έγινε μια επανένωση το 1995 με τους Dave Meniketti, Ste Burns, Phil Kennemore και Jimmy DeGrasso και κυκλοφόρησαν οι δίσκοι Incorrect (1995) και Endagered Species (1998). Η μπάντα έπαιζε σποραδικά όλο αυτό το διάστημα μέχρι και το 2001 που έγινε μια πιο "επίσημη" επανένωση, αλλά με τον Leonard Haze στην θέση του DeGrasso.

Το τελευταίο τους άλμπουμ με τον Kennemore ήταν το Facemelter (2010).

Δισκογραφία

1974 - Yesterday & Today
1978 - Struck Down
1981 - Earthshaker
1982 - Black Tiger
1983 - Mean Streak
1984 - In Rock We Trust
1985 - Down For The Count
1987 - Contagious
1990 - Ten
1995 - Musically Incorrect
1997 - Endangered Species
2010 - Facemelter

Live

1985 - Open Fire
1991 - Yesterday & Today Live
2000 - BBC In Concert: Live on the Friday Rock Show

Συλλογές

1990 - Best of '81-'85
1992 - Anthology
2001 - Ultimate Collection
2003 - Unearthed Vol. 1
2004 - Unearthed Vol. 2

Tokyo Blade

2011-03-23T20:40:00.000+02:00

Οι Tokyo Blade είναι ίσως το δεύτερο όνομα που σου έρχεται στο μυαλό των περισσότερων ροκάδων εάν δουν κάπου να αναφέρεται το ακρωνύμιο "NWOBHM" (το πρώτο δεν χρειάζεται να πούμε ποιο είναι). Η πορεία τους όμως, σε αντίθεση με κάποιους άλλους συμπατριώτες τους που έφτασαν να γίνουν η "Πολυεθνική του Metal" (και αφού το έκαναν, μπράβο τους), ήταν αρκετά άνιση, και ποτέ δεν κατάφεραν να γίνουν κάτι παραπάνω από ένα cult όνομα για όσους γουστάρουν ατόφιο Βρετανικό ατσάλι (τι κλισέ έκφραση και αυτή - αλλά το metal των 80s χωρίς τα κλισέ του δε έχει χάρη).

Ξεκίνησαν μάλλον αναποφάσιστοι καθώς αρχικά ονομαζόταν με το αρκετά τυπικό Killer (αναρωτιέται κανείς πόσες metal μπάντες έχουν αυτή τη λέξη ή παράγωγά της για όνομα...), αλλά στη συνέχεια άφησαν να φανεί η αγάπη τους για την ιστορία της Άπω Ανατολής με την μετονομασία τους σε Genghis Khan. Ως Killer κυκλοφόρησαν ένα demo, και ως Genghis Khan ένα επτάιντσο, τα οποία δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πόσο συλλεκτικά είναι. Ήταν σίγουρα θετικό το ότι υπήρχε και κάποια παλαιότερη μπάντα με όνομα Genghis Khan, καθώς στην πορεία άλλαξαν το όνομά τους σε ένα από τα πιο cool ονόματα που μπορούσε να σκεφτεί ένας Ιαπωνόφιλος (και μιλάμε για εποχές που δεν υπήρχε καλά-καλά η βιντεοκασέτα - καμμία σχέση με την υπερπροσφορά ιαπωνικής κουλτούρας, παιχνιδιών και anime που υπάρχει τώρα, μέσω και του internet).

Μέλη του αρχικού line-up ήταν οι Alan Marsh (φωνητικά), Andy Boulton και Ray Dismore (κιθάρες), Andy Robbins (μπάσο) και Steve Pierce (drums). Το ομώνυμο ντεμπούτο τους ένας από τους καλύτερους δίσκους του είδους. Στις ΗΠΑ κυκλοφόρησε με λίγο διαφορετικό tracklisting και όνομα Midnight Rendezvouz (1984), αλλά Midnight Rendezvouz λεγόταν και ένα EP τους. Λίγο μπέρδεμα, ε;

Ίσως ένας από τους λόγους που η μπάντα δεν είχε μια σταθερή πορεία, παρά την αρχική επιτυχία και το κοινό της, ήταν και οι συνεχείς αλλαγές μελών. Μέχρι να κυκλοφορήσει το δεύτερο άλμπουμ, ήχαν καινούριο μπασίστα (Andy Wrighton) ενώ και η εταιρία τους (Powerstation) ήθελε να φύγει ο Marsh γιατί προτιμούσαν έναν πιο "εμπορικό" frontman στο στυλ του David Lee Roth. Τελικά ανέλαβε χρέη τραγουδιστή ο μόλις 17 ετών Vic Wright, και τα φωνητικά μέρη του άλμπουμ ηχογραφήθηκαν ξανά. Παρόλα αυτά, το Night of the Blade (1984) στην μορφή που κυκλοφόρησε παραμένει από τους κορυφαίους δίσκους του NWOBHM, ενώ και η εκδοχή με τον Marsh στα φωνητικά κυκλοφόρησε τη δεκαετία του '90 με τίτλο Night of the Blade - The Night Before. Μεταξύ άλλων, η μπάντα έπαιξε στις περιοδείες με ονόματα όπως οι Blue Oyster Cult, οι Scorpions, ο Dio και ο Ozzy.

Ο τρίτος τους δίσκος Black Hearts and Jaded Spades (1985) ήταν το σημείο καμπής για τη μπάντα, καθώς ο ήχος τους άρχισε να παίρνει μια στροφή στον πιο εμπορικό glam ήχο που ανθούσε στις ΗΠΑ τότε. Βασικός υπεύθυνος γι αυτό θεωρείται ο (μεγάλος θαυμαστής της σκηνής του L.A.) Vic Wright. Ο ίδιος λέει πως από την αρχή όταν προσελήφθη στη μπάντα ένοιωθε κάπως παράταιρος καθώς οι Tokyo Blade ήθελαν να γίνουν σαν τους Maiden, ενώ δικές του αγαπημένες μπάντες ήταν οι Aerosmith και οι Rose Tattoo.

Οι απόψεις διίστανται για τους λόγους που έφυγε ο Wright (άλλοι λένε πως ξένισε αρκετά "Αμερικάνικο" Black Hearts, ο ίδιος λέει πως τον "κρέμασαν" σε ότι αφορά χρηματικά ζητήματα), γεγονός είναι πως από αυτό το σημείο η περίπτωσή τους άρχισε να γίνεται πολύ μπερδεμένη, ενώ οι Steve Pierce και Andy Wrighton πήγαν στους Shogun, τη νέα μπάντα που είχε δημιουργήσει ο Marsh, και αυτή η διαλυτική κατάσταση είναι ίσως από τους βασικούς λόγους που η μπάντα δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει τα όρια ενός cult ονόματος.

Ο Andy Boulton ως σταθερό ιδρυτικό μέλος συγκέντρωσε ένα νέο line-up και κυκλοφόρησε το εμπορικό (αλλά πάντως καλό) Ain't Misbehavin' (1987), έκαναν και κάποιες περιοδείες, και έφτασαν να συμμετέχουν και σε ένα φεστιβάλ με τους (παρηκμασμένους και χωρίς Ozzy ή Dio τότε) Black Sabbath.

Το line-up αυτό δεν κράτησε για πολύ, και ο επόμενος δίσκος No Remorse (1989) ηχογραφήθηκε με μέλη των Γερμανών The Dead Ballerinas.

Το 1990 ο Boulton και ο Marsh βρέθηκαν μαζί σε μία μπάντα με όνομα Mr. Ice, μαζί με τους Colin Riggs στο μπάσο, τον Marc Angel στα τύμπανα, τον Danny Gwilym (ο οποίος ήταν και στους Shogun) στην κιθάρα και τον Attila (από Mad Cow Disease και Tokyo) στα πλήκτρα. Ηχογράφησαν ένα E.P. με τίτλο Have An Ice Day (δεν ξεκίνησε ο Mr Freeze τα λογοπαίγνια με τον πάγο σε εκείνη τη ταινία του 1997), αλλά μέχρι να κυκλοφορήσει είχε φύγει ο Gwilym. Κανονίστηκε και μια περιοδεία με τους Uriah Heep για το 1991, αλλά, όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις, το management πρότεινε να κινηθούν με κάποιο ποιο γνωστό όνομα, και αφού η μπάντα ήταν στην ουσία οι Tokyo Blade, το E.P. κυκλοφόρησε με μια ετικέτα που έγραφε This Is Tokyo Blade On Ice. Μετά από διαφωνίες έφυγε ο Andy Boulton για να αντικατασταθεί από τον Steve Kerr (των Tokyo - ειρωνία;) αλλά παρά το ότι η τουρνέ είχε κάποια επιτυχία, συμφώνησαν πως χωρίς Andy δεν μπορούν να υπάρξουν Tokyo Blade, και η μπάντα διαλύθηκε εκ νέου.

Το 1994, και μετά από συννενόηση κάποιων από τα ιδρυτικά μέλη, έγινε μια πρώτη επανένωση των αυθεντικών Tokyo Blade. Δεν απάντησαν όμως όλοι στο "κάλεσμα": ο Andy Robbins ήταν ικανοποιημένος στους Skin, ο Andy Wrigthon δεν ασχολούνταν πια με τη μουσική και ο Steve Pierce ήταν άφαντος, έτσι οι Alan Marsh, Andy Boulton και John Wiggins συμπλήρωσαν τη μπάντα με τους Colin Riggs και Marc Angel και κυκλοφόρησαν το Burning Down Paradise (1996).

Σχετικά πρόσφατα οι Tokyo Blade επανενώθηκαν με σχεδόν όλόκληρο το κλασικό τους line-up , Wiggins, Boulton, Wrighton και Pierce (δηλαδή όλοι πλην του Marsh), και με τον τραγουδιστή Nicolaj Ruhnow κυκλοφόρησαν το Thousand Men Strong στις 18 Μαρτίου 2011. Σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις τους τον αντιμετώπισαν ως τον τρίτο (!) δίσκο τους, και αν και εδώ που τα λέμε το υλικό τους κάθε παρά αδιάφορο ήταν, δεν έχουν και άδικο. Το Thousand Men Strong (2011) είναι σίγουρα από τα πιο '80s άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει τελευταία, και δείχνει πως η λεπίδα των Tokyo Blade είναι ακόμη ακονισμένη,

Δισκογραφία

1983 - Tokyo Blade
1984 - Midnight Rendezvous (ντεμπούτο στις ΗΠΑ)
1984 - Night of the Blade (με φωνητικά του Vic Wright)
1985 - Black Hearts & Jaded Spades
1987 - Ain't Misbehavin'
1989 - No Remorse
1993 - Tokio Blade
1995 - Burning Down Paradise
1998 - Night of the Blade - The Night Before (με φωνητικά του Marsh, από τις αρχικές ηχογραφήσεις)
2011 - Thousand Men Strong

Διάφορα

1984 - Lighting Strikes EP
1984 - Midnight Rendezvous EP
1985 - Madame Guillotine
1998 - Mr. Ice (συλλογή)
2009 - Live in Germany

Keel

2011-03-12T21:30:00.024+02:00

Οι Αμερικανοί Keel είναι κυρίως γνωστοί για τον ανθεμικό metal ύμνο "The Right to Rock", και γνώρισαν αρκετή επιτυχία στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80, ενώ σχετικά πρόσφατα (2008) επανενώθηκαν για καινούριες περιοδείες και νέο δίσκο.

Ιδρύθηκε από τον Richard Keel (πρώην τραγουδιστή των Steeler) και η αρχική σύνθεση περιελάμβανε τους David Michael Philips και Marc Ferrari στις κιθάρες, τον Bobby Marks στα τύμπανα και τον Kenny Chaisson στο μπάσο. Ο Philips σύντομα αποχώρησε για να πάει στους King Cobra, και με τον Bryan Jay ως αντικαταστάτη η μπάντα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο Lay Down The Law (1984). Ένα σύντομο πέρασμα έκανε και ο Steven Riley αντικαθιστώντας τον Marks (ο οποίος έφυγε μετά από την κυκλοφορία του δίσκου), αλλά σύντομα πήγε στους W.A.S.P. Στα τύμπανα τελικά ήρθε ο Dwain Miller, με τον οποίο το line-up της μπάντας θα έμενε σταθερό μέχρι και το τέλος σχεδόν της δεκαετίας.

Σημαντική ώθηση τους έδωσε και το ενδιαφέρον του Gene Simmons των Kiss, στον οποίο άρεσε το ντεμπούτο τους (σίγουρα ενδιαφέρθηκε και από το εξώφυλλο), και ο οποίος ανέλαβε χρέη παραγωγού στους επόμενους δύο δίσκους τους, The Right To Rock (1985) (από τον οποίο και το ομώνυμο επιτυχημένο single) και The Final Frontier (1986). Στη συγγραφή του κομματιού "Because the Night" συμμετείχαν και οι Patti Smith και Bruce Springsteen.

Η δημοτικότητά τους είχε ανέβει σε τέτοιο βαθμό που ψηφίστηκαν από τους αναγνώτες του (μεγάλου στην εποχή) Αμερικάνικου περιοδικού Metal Edge ως η μπάντα της χρονιάς για το 1986, ξεπερνώντας στη λίστα ονόματα όπως οι Judas Priest και οι Iron Maiden.

Συμμετείχαν και στο soundtrack της ταινίας Dudes (καμμία σχέση με τον Jeff "The Dude" Lebowski) το 1987 με το "Rock & Roll Outlaw" (μια διασκευή από Rose Tattoo).

Ο τέταρτος δίσκος τους που κυκλοφόρησε το 1987 ήταν ομότιτλος (ζήλεψαν τους Coverdale που έκανε το ίδιο με τους Whitesnake την ίδια χρονιά;) και το Keel (1987) ηχογραφήθηκε με τον γνωστό παραγωγό Michael Wagener. Ένα από τα κομμάτια του άλμπουμ που έμεινε απ'έξω, το "Proud To Be Loud" θα συμπεριλαμβανόταν στον δίσκο "Power Metal" των (glam όσο δεν παίρνει εκείνη την εποχή) Pantera, ο οποίος ηχογραφήθηκε με παραγωγό τον Ferrari.

Στο μεταξύ ο Jay και ο Ferrari αποχώρησαν για να αντικατασταθούν από τους Scott Warren και Tony Palamucci, και το Larger than Live (1989) ήταν κατά το ήμισυ καινούρια κομμάτια (μεταξύ άλλων και μια διασκευή του "Fool For a Pretty Face" των Humble Pie) και και ζωντανές ηχογραφήσεις. Με το τέλος των γυρισμάτων για το μουσικό βίντεο "Dreams are not Enough", ο Ron Keel ανακοίνωσε και την διάλυση της μπάντας.

Μια σύντομη επανένωση της μπάντας έγινε το 1998 και την κυκλοφορία του Keel VI: Back In Action (1998), το οποίο κυρίως περιείχε ακυκλοφόρητο υλικό από τους παλιότερους δίσκους τους.

Επανενώθηκαν ξανά για την 25η επέτειο το 2008 με όλα τα μέλη της κλασικής περιόδου τους εκτός από τον Chaisson (στη θέση του μπάσου βρέθηκε ο Geno Arce). Το πρώτο reunion show τους έγινε στο Hollywood τον Ιανουάριο του 2009, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έπαιξαν και στο Rocklahoma. Όπως ταιριάζει σε τέτοιες περιπτώσεις, κυκλοφόρησαν το 2010 και ένα reunion άλμπουμ, το αρκετά καλό Streets Of Rock N' Roll (2010).

Δισκογραφία

1984 - Lay Down The Law
1985 - The Right To Rock
1986 - The Final Frontier
1987 - Keel
1989 - Larger Than Live
1998 - Keel VI: Back In Action
2010 - Streets of Rock N' Roll

Pink Rose

2011-03-04T21:34:00.006+02:00

Οι Pink Rose μπορούν να θεωρηθούν ως μια glam "παρένθεση" στην πορεία των σχετικά άγνωστων εκτός Γαλλίας Attentant Rock ("Rock Attack"), αλλά ο μοναδικός δίσκος που κυκλοφόρησαν είναι πραγματικά ένα πολύ καλό δείγμα AOR/ μελωδικού rock που λοξοκοιτάζει προς το metal.

Οι Attentum Rock ξεκίνησαν στα τέλη των 70s/αρχές 80s και κυκλοφόρησαν κάποια αρκετά αξιόλογα άλμπουμ σε ύφος αρκετά κοντά στο NWOBHM (σε σημεία maiden-ίζουν), με το "twist" της υπόθεσης οι στίχοι, που ήταν στα μητρική τους γλώσσα! Οι δύο πρώτοι δίσκοι είναι αξιόλογα δείγματα γαλλικού (κυριολεκτικά) heavy metal, αλλά στον τρίτο αποφάσισαν να το γυρίσουν στα αγγλικά. Αυτό βέβαια δεν τους βοήθησε και πολύ, και παρέμειναν ένα cult όνομα.

Με την φυγή του βασικού κιθαρίστα Hervi Raynal τα υπόλοιπα μέλη (Marc Quee - φωνή, Fabrice Fourgeau - κιθάρες, Pierre Brimond - μπάσο και Thierry Gaulme - τύμπανα) μετονομάστηκαν σε Pink Rose με νέο look και ήχο, και κυκλοφόρησαν το πολύ Just What You Needed (1986). Λίγο αργότερα μέσα στα 80s η μπάντα διαλύθηκε, ο Marc Quee κυκλοφόρησε και ένα single ("Queen of the Night") που είχε κάποια επιτυχία.

Μέσα στα 00s η βασική σύνθεση των Attentum Rock (δηλαδή οι Pink Rose με τον Raynal) επανενώθηκε, και έκτοτε τα καταφέρνουν μια χαρά, αλλά σε πιο "χαλαρό" θα λέγαμε επίπεδο με ζωντανές εμφανίσεις στη χώρα τους (και όχι μόνο). Έχουν και σελίδα στο myspace.

Δισκογραφία Pink Rose

1986 - Just What You Needed

Δισκογραφία Attentum Rock

1980 - Blouson Noir (single)
1981 - Attentat Rock s/t
1984 - Le Gang des Saigneurs
1985 - Strike

Rock Goddess

2011-02-27T20:20:00.010+02:00

Οι Rock Goddess από το Λονδίνο μοιάζουν ως η Βρετανική απάντηση στις Vixen, αλλά ποτέ δεν πλησίασαν την δημοτικότητα των Αμερικανίδων και απέκτησαν αρκετά cult φήμη στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '80. Πρωτοδημιουργήθηκαν από τις αδερφές Julie και Jody Turner (τύμπανα και κιθάρα/φωνητικά αντίστοιχα) το 1977, όταν ήταν μόλις 13 ετών. Η τετράδα του αρχικού αυτού line-up συμπληρώθηκε από τις Tracey Lamb (μπάσο) και Donnica Colman (πλήκτρα). Η εποχή αυτή ήταν η περίοδος που κυριαρχούσε το punk, αλλά ταυτόχρονα κυοφορούνταν η γνωστή αναγέννηση του rock που ονομάστηκε New Wave of British Heavy Metal (ή, όπως το ξέρουν οι φίλοι του, NWOBHM), και οι κοπέλες με τη βοήθεια ενός φίλου συμμετείχαν με ένα κομμάτι τους σε μία συλλογή με καινούριες μπάντες. Επίσης, χάρι στις γνωριμίες του πατέρα τους ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης δισκάδικου ,έκαναν και τις πρώτες τους ζωντανές εμφανίσεις. Τελικά μετά από αρκετές προσπάθειες, την παραγωγή ενός demo, και μια εμφάνιση στο φεστιβάλ του Reading το 1982, κατάφεραν να υπογράψουν με την A&M.

Το ομώνυμο ντεμπούτο τους Rock Goddess (1983) ηχογραφήθηκε με τη μπάντα ως τριάδα (είχε φύγει η Colman) και παραγωγό τον Vic Maile, και έχει τον χαρακτηριστικό ήχο που έχουν πολλές Βρετανικές heavy metal μπάντες της εποχής αυτής, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται (κυρίως από τους στίχους τους) ότι φλέρταραν και με τον Αμερικάνικο metal ήχο. Η Tracey Lamb αποφάσισε να φύγει και να σχηματίσει μαζί με την Kat Burbella (η οποία έκανε ένα σύντομο πέρασμα από τις Rock Goddess ως δεύτερη κιθαρίστρια) τις She, αλλά τελικά μετά από χρόνια πήγε στις Girlschool.

Ο δεύτερος δίσκος τους Hell Hath No Fury (1984) ηχογραφήθηκε με την Dee O' Malley στο μπάσο και είχε στην παραγωγή τον γνωστό για αμέτρητα άλμπουμ του metal Chris Tsangarides. Με εξώφυλλο που μοιάζει να προφητεύει το God of War (η μάλλον Goddess of War!) είναι ένας αρκετά καλός δίσκος και εμφανώς βελτιωμένος σε σχέση με τον προηγούμενο, και σε κάνει να σκέφτεσαι πως είναι κρίμα που η μπάντα δεν κατάφερε μεγαλύτερη επιτυχία (βέβαια το ίδιο ισχύει για αρκετούς άλλους του NWOBHM). Οι Rock Goddess έφτασαν να παίξουν ως co-headline με τους Υ&Τ και Iron Maiden σε περιοδείες στη Βρετανία, και τους Saxon στη Γαλλία. Ωστόσο, προτού γίνει η Αμερικάνικη περιοδεία, η O'Malley δεν μπορούσε να συνεχίσει γιατί ήταν έγκυος. Αντικαταστάθηκε με την Julia Longman, ενώ προστέθηκε και η Becky Axten στα πλήκτρα.

Το τρίτο τους άλμπουμ είχε ήδη ηχογραφηθεί το 1985, αλλά κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα και μόνο στη Γαλλία ως Young and Free (1987). Διάφορα οικονομικά και άλλου είδους προβλήματα οδήγησαν στην οριστική διάλυση της μπάντας το 1988. Οι αδερφές Turner κινήθηκαν ως The Jody Turner Band μαζί με άλλους δύο (άντρες αυτή τη φορά) μουσικούς, αλλά ποτέ δεν έκαναν κάτι περισσότερο από το να παίζουν live σε τοπικό επίπεδο. Η Jody Turner επαναδημιούργησε τις Rock Goddess το 1994 για να προωθήσει την επανακυκλοφορία του Young and Free, αλλά μετά από μια αλλαγή ονόματος (Braindance - !) διαλύθηκαν ξανά.

Δισκογραφία

1983 - Rock Goddess
1984 - Hell Hath No Fury
1987 - Young and Free

Icon

2011-02-24T21:28:00.005+02:00

Παραγνωρισμένο και σχετικά cult όνομα του χώρου, οι Icon από το Phoenix της Αριζόνα μπορούν να περιγραφούν ως μια λιγότερο metal εκδοχή των Ratt και (ειδικά) των Quiet Riot. Ειδικά η φωνή του Clifford στον πρώτο δίσκο σε σημεία θυμίζει (πολύ) Kevin DuBrow.

Δημιουργήθηκαν το 1981 από τους Dan Wexler (κιθάρες), Stephen Clifford (φωνή) και Tracy Wallach (μπάσο), με αρχικό όνομα το πλακατζίδικο Schoolboys (ίσως είχαν και της Girlschool στο μυαλό τους). Θα πεις σχολείο πήγαιναν ακόμη τότε, τόσο ήξεραν. Οι υπόλοιπες θέσεις αρχικά συμπληρώθηκαν από τους David Henzerling (κιθάρες) και John Covington (τύμπανα), αλλά μέχρι το 1984 που είχαν μετονομαστεί σε Icon και υπέγραψαν με την Capitol, είχαν αντικατασταθεί από τους John Aquilino και Pat Dixon.

Ο ομώνυμος πρώτος τους δίσκος Icon (1984) είναι ένα από τα πιο δυνατά ντεμπούτα του είδους που μπορεί να ακούσει κανείς, μια γερή δόση αμερικάνικου Μetal, και το υπέροχο "On Your Feet" είχε γίνει ραδιοφωνικό hit στην εποχή του. Παραμένει ίσως ο καλύτερος δίσκος τους, και το άκουσμά του είναι τόσο "ατμοσφαιρικό" (με την έννοια ότι μεταφέρει όλη την ατμόσφαιρα και τα καλώς εννοούμενα "κλισέ" του ήχου των 80s σε βαθμό όσο λίγοι άλλοι δίσκοι το κάνουν) που επιβάλλεται η απόκτησή του σε βινύλιο, γιατί πολύ απλά απαιτείς να ακούσεις και τον ήχο που κάνει η βελόνα στο αυλάκι. Από τις εναρκτήριες ριφιές του ανθεμικού "(Rock On) Through The Night" μέχρι την power ballad "It's Up To You" στο κλείσιμο, είναι ένα διαμαντάκι. Δεν είναι τυχαίο το όνομα καθώς Icon ονομάζεται και ο καλύτερος δίσκος των Paradise Lost (άσχετο!)

Το The Night of the Crime (1985) κινείται σε πολύ πιο εμπορικά και pop rock μονοπάτια με μειωμένες τις κιθάρες και τονισμένα τα πλήκτρα, και υπεύθυνος για την παραγωγή ήταν ο Eddie Kramer. Παρόλα αυτά, ο Clifford αποφάσισε να εγκαταλείψει τη μπάντα, προκαλώντας μια μικρή παύση.

Το επόμενο άλμπουμ τους A More Perfect Union (1987) κυκλοφόρησε μόνο σε τοπικό επίπεδο και σε κασέτα, προκάλεσε όμως εκ νέου το ενδιαφέρον των εταιριών.

Το Right Between the Eyes (1989) ηχογραφήθηκε με τους Jerry Harrison (φωνητικά) και Drew Bollmann (δεύτερη κιθάρα), και το βίντεο Taking My Breath Away παίχτηκε αρκετά από το MTV. Στο Holy Man's War δεύτερα φωνητικά κάνει ο Alice Cooper! Παρόλα αυτά, με το τέλος της περιοδείας του άλμπουμ, η μπάντα διαλύθηκε και τράβηξε ο καθένας το δρόμο του, συμμετέχοντας σε διάφορες μπάντες και project. Ο Dan Wexler δούλεψε και με τον Alice Cooper, ενώ ο Jerry Harrison ηχογράφησε με τους Harlequin (ένα αξιόλογο AOR project).

Το 1994 επανακυκλοφόρησε επίσημα σε CD η κάσέτα του 1987 με τίτλο (An Even) More Perfect Union και μερικά bonus κομμάτια.

Τον Αύγουστο του 2008 τα αυθεντικά μέλη Wexler, Aquilino και Dixon μαζί με τον Dave Henzerling (κιθαρίστα στην πρώτη φάση της μπάντας) επανενώθηκαν και κυκλοφόρησαν επίσημα σε DVD ένα bootleg του 1984. Στην θέση του τραγουδιστή μπήκε ο Scott Hammons. Η μπάντα γνώρισε θερμή υποδοχή και αρκετή επιτυχία σε τοπικό επίπεδο.

Δισκογραφία

1984 - Icon
1985 - The Night of the Crime
1987 - A More Perfect Union (Casette)
1989 - Right Between The Eyes
1994 - (An Even) More Perfect Union (CD)
2008 - 1984 Live (bootleg) (DVD)